Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

240 μΧ, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γορδιανός Γ’ και το Άστρον

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-07-2017 12:47:04 pm | από nskarmoutsos

Το χάλκινο νόμισμα της φωτογραφίας είναι ένας Sestertius2 -Σεστέρσιος- και έχει κοπεί την περίοδο του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γορδιανού Γ1 (238-244 μΧ).    

Το νόμισμα ανήκει στη συλλογή Ιταλού αρχαιολόγου , οποίος το βρήκε τη δεκαετία του 60, στο Νησί του σημερινού Παραλίου Άστρους, βορειοδυτικά του Κάστρου του Άστρους, εδώ http://wikimapia.org/#lang=el&lat=37.419139&lon=22.766590&z=18&m=b.

Το νόμισμα προφανώς το «έχασε» κάτοικος του παρακείμενου ρωμαϊκού οικισμού «Άστρον», εδώ  http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=32628.

Σημειώσεις:

1Ο Γορδιανός Γ΄ (Marcus Antonius Gordianus Pius Augustus, 20 Ιανουαρίου 225 - 11 Φεβρουαρίου 244) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 238 έως το 244. Σε ηλικία 13 ετών έγινε ο μικρότερος σε ηλικία μόνος νόμιμος Ρωμαίος αυτοκράτορας καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της ενωμένης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Γορδιανός ήταν γιος της Αντωνίας Γορδιάνα και ενός αγνώστου Ρωμαίου γερουσιαστή, ο οποίος πέθανε πριν το 238. Η Αντωνία Γορδιάνα ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Γορδιανού Α' και μικρότερη αδελφή του αυτοκράτορα Γορδιανού Β'. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γορδιανού Γ' πριν γίνει αυτοκράτορας.

Η Σύγκλητος της Ρώμης εξέλεξε τον Γορδιανό Γ' ως αυτοκράτορα, στη θέση των συναυτοκρατόρων Πουπιηνού και Βαλβίνου, οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί προηγουμένως από τους στασιαστές πραιτωριανούς. Η αναγόρευσή του έγινε το 238 μ.Χ. σε ηλικία 13 ετών, υπό την κηδεμονία του αντιπραίτορα Τιμησίθεου. Μαζί του πολέμησε νικηφόρα τους Γότθους στη Μυσία και από το 240 τους Πέρσες του Σαπώρη Α'. Κατά την εισβολή του Γορδιανού στην Περσία το 243, σύμφωνα με περσικές πηγές, οι Ρωμαίοι υπέστησαν βαριά ήττα σε μάχη κοντά στη Βαγδάτη το 244 και ο Γορδιανός σκοτώθηκε στη μάχη αυτή, ενώ ρωμαϊκές πηγές δεν αναφέρουν αυτή τη μάχη και αναφέρουν ότι ένας από τους αξιωματικούς του, ο Μ. Ιούλιος Φίλιππος ο επιλεγόμενος Φίλιππος ο Άραβας, δολοφόνησε πρώτα τον Τιμησίθεο και μετά τον Γορδιανό, αναλαμβάνοντας κατά διαδοχή ο ίδιος Αυτοκράτορας. Η σύγκλητος θεοποίησε και τους δύο δολοφονηθέντες, ενώ ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν ότι «ο λαός της Ρώμης πένθησε τον νεαρό Αυτοκράτορα Γορδιανό Γ΄ τον οποίο πολύ είχε αγαπήσει».

2Ο sestertius (πληθυντικός sestertii ), ή sesterce (πληθυντικός sesterces ), ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα . During the Roman Republic it was a small, silver coin issued only on rare occasions. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν ένα μικρό, ασημένιο νόμισμα που εκδόθηκε μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. During the Roman Empire it was a large brass coin. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ένα μεγάλο χάλκινο νόμισμα.

The name sestertius means "two and one half", referring to its nominal value of two and a half asses , a value that was useful for commerce because it was one quarter of a denarius , a coin worth ten asses .Το όνομα sestertius σημαίνει "δύο και ένα μισό", αναφερόμενο στην ονομαστική αξία του δυόμισι ανήλικων , μια αξία που ήταν χρήσιμη για το εμπόριο, επειδή ήταν ένα τέταρτο ενός denarius , ένα νόμισμα αξίας δέκα γαϊδάρων . The name is derived from semis , "half" and "tertius", "third", in which "third" refers to the third as : the sestertius was worth two full asses and half of a third. Το όνομα προέρχεται από τα ημιτελικά , το "μισό" και το "tertius", το "τρίτο", στο οποίο το "τρίτο" αναφέρεται στο τρίτο ως : το sestertius αξίζει δύο πλήρεις γαϊδούρες και μισό τρίτο.

Πηγή: wikipedia

Αστρομερίτης, μία αποικία του τόπου μας στη Κύπρο;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 17-03-2013 03:09:56 pm | Αναδημοσίευση 17-03-2013 | από nskarmoutsos

 

 

Ο Αστρομερίτης* είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας. Είναι κτισμένος σε μέσο υψόμετρο 160 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην πεδιάδα της δυτικής Μεσαορίας ή όπως είναι περισσότερο γνωστή, στην πεδιάδα της Μόρφου. Βρίσκεται 30 περίπου χμ, δυτικά της Λευκωσίας, στη γραμμή αντιπαράταξης. Γειτονικά χωριά είναι η Περιστερώνα, το Ποτάμι και τα τουρκοκρατούμενα χωριά, Ζώδια και Κατοκωπιά. Το χωριό εμφανίζεται στους βενετικούς χάρτες ως Astromoriti και ήταν φέουδο κατά την φράγκικη περίοδο.

Η Ονομασία του Αστρομερίτη

Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την ονομασία της κοινότητας.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, Ασιναίοι έφυγαν από την Ασίνη της Πελοποννήσου και ίδρυσαν την πόλη της Ασίνου, στην Κύπρο. Κοντά στην Ασίνη της Πελοποννήσου, βρίσκεται το μικρό χωριό Αστρομέρι και η κωμόπολης Άστρος. Μερικοί κάτοικοι του Άστρους ή του Αστρομερίου ήρθαν μαζί με τους Ασιναίους και ίδρυσαν το χωριό Αστρομερίτη.

Πηγή

*Αστρομερίτης = Άστρος + μερίτης (πχ ξενομερίτης) = ο προερχόμενος από τα μέρη του Άστρους.

19 Ιουνίου 1821: Άφιξη Δημ. Υψηλάντη στο Άστρος (σημερινό Παράλιο Άστρος)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-06-2014 06:40:57 pm | από nskarmoutsos

Το λιμάνι στο οποίο αποβιβάστηκε ο Υψηλάντης

Του Ευάγγελου Ι. Κούκλη

Ήδη από τους πρώτους μήνες της Επανάστασης ο τόπος μας συνδέεται με την άφιξη του Δημητρίου Υψηλάντη, ως πληρεξούσιου του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής και αδελφού του Αλέξανδρου, αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. Έτσι, στις 19 Ιουνίου 1821 αποβιβάζεται στο Άστρος, ο Δημήτριος Υψηλάντης.

Πρώτος σταθμός του (στις 8 Ιουνίου) ήταν η Ύδρα, αμέσως άρχισε την οργανωτική του προσπάθεια και συνέταξε την πρώτη του Διακήρυξη που την απεύθυνε στους «Ομογενείς Φιλελευθέρους Έλληνες», κατόπιν αφού πέρασε από τις Σπέτσες αποβιβάστηκε στο (Παράλιο) Άστρος στις 19 Ιουνίου. Κατέβηκαν εκεί όλοι οι γερουσιαστές και όσοι σημαντικοί άνδρες είχαν βρεθεί στη Τριπολιτσά, στρατιωτικοί, πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, απλός λαός και τον υποδέχθηκαν σαν Μεσσία. Η άφιξη του Δημητρίου Υψηλάντη εμψύχωσε τους αγωνιστές και αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων.

Περιστατικό της υποδοχής περιγράφει σε επιστολή του ο Απόστολος Μαυρογένης - απόγονος του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου - προς τον Ν. Φλούδα στις 17 Αυγούστου 1938: «Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος έλαβε το προσωνύμιο Άκουρος ως εξής: Κατά την υποδοχή του Δημητρίου Υψηλάντη, αυτός τον ρώτησε γιατί έχει μακριά μαλλιά και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος του απάντησε –εάν δεν ελευθερωθεί το Έθνος δεν θα κόψω τα μαλλιά μου - και τότε ο Υψηλάντης του είπε «ώστε άκουρος θα μείνεις;»».

Ο ιστορικός του Αγώνα Ιω.  Φιλήμων στο έργο του: Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, τομ. Γ΄, σελ. 396-398, περιγράφει την υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Δημήτριο Υψηλάντη ως εξής:…συνέχεια

1785, προικοσύμφωνον

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 24-05-2018 11:43:19 am | από nskarmoutsos

Νο 1. Προικοσύμφωνο του 1785

Στην εφημερίδα «Κυνουρία», το 1927, δημοσιεύεται προικοσύμφωνο, το οποίο έχει συνταχθεί στις 10 Ιανουαρίου 1785 και το οποίο έχει ως εξής:

«Εν Άστρει τη 10 Ιανουαρίου 1785

Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Κοκώνας Κατές. Προικοσύμφωνον της πρώτης μας κόρης θυγατρός του Κωνσταντάκη της Σμαράγδας και της μακαρίτισσας γυναικός μου Φανιώς. Συνέχεια…http://astrosparalio.gr/uploads/img_full/1785_proikosymfono.png»

Παρατηρήσεις:

  1. Η νύφη Κατέ -Κατερίνα- Κωνσταντάκη και ο γαμπρός Νεομεγιανάκης Μανωλάκης ήταν κρητικής καταγωγής και πιθανόν οι οικογένειες τους είχαν καταφύγει στο τόπο μας μετά το 1770 κυνηγημένοι από τους Τούρκους, μετά το τέλος της Κρητικής επανάστασης του Δασκαλογιάννη.   
  2. Η προίκα υπήρξε παμπάλαιο «έθιμο» και δίνονταν από τον πατέρα όταν πάντρευε τη κόρη του, υπήρξε «θηλιά στο λαιμό» ειδικά των φτωχών οικογενειών.  Μετά από γενική κατακραυγή καταργήθηκε το 1983.

Νο 2. Μεταφορά προικιών (Πηγή: Wikipedia)

Τάναος ή Τάνος ποταμός

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 24-04-2012 07:05:31 pm | από nskarmoutsos

«Γύρω στου Τάναου το ποτάμι, σύνορο που είναι της γης της Σπάρτης και του Άργους», αποσύρθηκε στα γηρατειά του ο τροφός του Αγαμέμνονα σύμφωνα με τον Ευριπίδη, που πρώτος διασώζει το όνομα του ποταμού. Ο ποταμός αυτός ξεκινά από τη Λακωνία, Ν.Α. του αγ. Πέτρου στις πλαγιές του Πάρνωνα (Μαλεβού), συλλέγοντας τα νερά πολλών μικρών πηγών, με μεγαλύτερη αυτήν της Εφτακαρβελούς. Γι’ αυτό και παλιότερα οι γέροι στο Άστρος, όταν πλημμύριζε το ποτάμι λέγανε: «Έρχεται λαμπάδα (κατεβασιά) απ’ την Εφτακαρβελού».

Ο Τάνος, κυλάει σε καταπράσινη ρεματιά έξω από το γραφικό χωριό, στα βάθη της οποίας επιβιώνει το γεφύρι του Βύθουλα της Άννας στον παλιό δρόμο για Άστρος. Μπαίνει σε άγριο φαράγγι που στενεύει ανάμεσα στο μοναστήρι του Πρόδρομου (10ος αι.) και στην Περδικόβρυση (τ. Τσερβάσι). Λίγο μετά στρέφεται ανατολικά και δέχεται τον παραπόταμο Ξεριά, μία από «ταις εκείνου (του Παρθενίου όρους) χαράδραις» που κατέφυγαν οι Λάκωνες (Τζάκωνες) μετά την κάθοδο των Σλάβων, όπως σημειώνει στην «Απολογία» ο Μονεμβασίας Κύριλλος…συνέχεια

Χάραδρος (Βρασιάτης) ποταμός

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 02-05-2012 06:55:58 pm | Αναδημοσίευση 02-05-2012 | από nskarmoutsos

Χάραδρος, γνωστός σήμερα από λάθος ως Βρασιάτης, ονομάζεται ο ποταμός του Αγίου Ανδρέα. Ο Ληκ τον βρήκε με το όνομα Κάνι και τελικά τον ταύτισε με τον Χάραδρο του Στάτιου:

«Η Νέρις που τρέμει του Χάραδρου την αφρισμένη κατεβασιά  στην  μακρουλή κοιλάδα του».

Ισχνό τεκμήριο αυτής της αβέβαιης ονοματοδοσίας,, είναι το ότι ο δυτικός βραχίονας του ποταμού, περνάει κοντά στην ευρύτερη περιοχή που τοποθετείται η υπό αναζήτηση Νηρίς, που όμως μπορεί να αποκαλυφθεί τελικά στις όχθες του  Τάνου.

Στις εκβολές του ποταμού αυτού, στη παραλία του Αγίου Ανδρέα Κυνουρίας πάνω στο λόφο Νησί βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Ανθήνης, Από εδώ φαίνεται η πλατειά κοίτη του ποταμού που σχηματίζει δίπλα στο απομεινάρι παλιού πύργου μία μικρή λιμνούλα, που χωρίζεται με χαμηλό ανάχωμα από τη θάλασσα…συνέχεια

7 Απριλίου 1825, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-04-2012 07:18:23 pm | Αναδημοσίευση 07-04-2012 | από nskarmoutsos

                        

Σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου 1825, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στην οποία συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, τούτο περιγράφεται σε έγγραφο των Αρχείων της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, βλέπε εδώ -σελίδα 10-. Προς απελευθέρωση του Άκουρου σπεύδει ο αδελφός του Κωνσταντίνος, ο οποίος στη φονικότατη Μάχη της Σφακτηρίας, στις 26 Απριλίου 1825, διεσώθη αλλά πιάστηκε και αυτός αιχμάλωτος. Οι δύο αδελφοί απελευθερώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1825, βλέπε εδώ, με ανταλλαγή αιχμαλώτων και πολλά τάλαρα, τα οποία κατέβαλλε σαν λύτρα ο μικρότερος αδελφός Ιωάννης.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στη Μεσσηνία:

«…Ο Ιμπραήμ, κατέλαβε την Μεθώνη στις 10-12 Φεβρουαρίου του 1825. Έφερε δώδεκα χιλιάδες στρατό για να καταπνίξει την Επανάσταση του 1821. Ξεκαθάρισε τις θέσεις που έφερναν αντίσταση από την Μεθώνη μέχρι και την Κορώνη και το Πεταλίδι. Έτσι ξεκίνησε να προχωρήσει προς την Αρκαδιά (Κυπαρισσία).

Η προσωρινή Κυβέρνηση συγκέντρωσε όσα στρατεύματα μπόρεσε. Ο Κουντουριώτης ξεκίνησε με 3.000 εμπίστους του προκειμένου να αντιμετωπίσει τον εχθρό αλλά σύντομα εγκατέλειψε εξουθενωμένος την προσπάθεια προτού εμπλακεί σε μάχη. Αρχιστράτηγο των μελλοντικών επιχειρήσεων διόρισε τον πλοίαρχο Σκούρτη. Ο Σκούρτης γνώριζε μόνο ναυτικά παραγγέλματα και «σουταβέντο διέταττε», γεγονός που δημιουργούσε προβλήματα στην εκτέλεση διαταγών. Στη μάχη στο Κρεμμύδι έλαβαν μέρος ο Καραϊσκάκης, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος, ο Τζαβέλας,ο Μπότσαρης, ο Δημήτρης Παπατσώρης, ο Γ. Γεωργιάδης, ο Σωτ. Βάρβογλης και άλλοι. Στην ένοπλη σύρραξη Ελλήνων και Αιγυπτίων στις 7 Απριλίου 1825 στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στη θέση Γλυκοριζάκι, είχαν σκοπό οι ελληνικές δυνάμεις να ανακόψουν την προέλαση του Ιμπραήμ και του στρατού του ανατολικά της Μεσσηνίας. Η περιοχή Γλυκοριζάκι Κρεμμυδίων ήταν εντελώς ακατάλληλη για τις ελληνικές δυνάμεις. Ο πλοίαρχος Σκούρτης δεν γνώριζε πολλά πράγματα από πολέμους ξηράς και οδήγησε τα ελληνικά στρατεύματα να δώσουν μάχη στη μέση στον κάμπο. Το σχήμα μισοφέγγαρου που έδωσε στις ελληνικές δυνάμεις με τους Σουλιώτες και τους Ρουμελιώτες στα κέρατα αποδείχτηκε στην πράξη ότι ήταν εντελώς λανθασμένο. Μάλιστα για το πώς θα παραταχθούν στη μάχη οι ελληνικές δυνάμεις υπήρξε έντονη διαφωνία και λογομαχία ανάμεσα στο Σκούρτη και στον Καραϊσκάκη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ελληνικές δυνάμεις να μην μπορέσουν να ανακόψουν την προέλαση του στρατού του Ιμπραήμ, να σκοτωθούν 373 Έλληνες και 40 να τραυματιστούν βαριά, επίσης πιάστηκαν πολλοί αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος. Από τους οπλαρχηγούς σκοτώθηκε ο Σωτ. Βάρβογλης και ο Μποταΐτης και άλλοι Τριπολιτσώτες καπεταναίοι. Από τους Αιγυπτίους και τους Αλβανούς σκοτώθηκαν 850 και τραυματίστηκαν 210. Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής έκαμψε το ηθικό των Ελλήνων σε μια δύσκολη στιγμή για την επανάσταση αφού ο εμφύλιος ανάμεσα στους Έλληνες μαινόταν με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς να βρίσκονται στις φυλακές και τον Ιμπραήμ να αλωνίζει.

Ακολούθως οι 800 Έλληνες που ταμπουρώθηκαν στη Σφακτηρία, μικρό νησί έναντι της Πύλου, δέχθηκαν καταιγισμό πυρών και σφαγιάστηκαν στις 26 Απριλίου από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ. Στην αναμέτρηση αυτή χάθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων ο Αναγνωσταράς, ο Τσαμαδός και ο γνωστός ιταλός φιλέλληνας Σανταρόζα και οι λίγοι εναπομείναντες πιάστηκαν αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών και ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος…»

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και γ)  <<ΚΥΝΟΥΡΙΑΚΑ>>,1930.

«Η Σταύρωση της Τασίας» του Χριστόφορου Νικολάου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-04-2018 10:34:35 am | από nskarmoutsos

(Φωτ. κοιμητήριο Παραλίου Άστρους)

Εισαγωγικό σημείωμα από «το Άστρος της θαλάσσης»: Το διήγημα του Χριστόφορου Νικολάου -φιλολογικό ψευδώνυμο «Γιορβάσιος»- από τη Περδικόβρυση, αναφέρεται σε ένα πραγματικό γεγονός που είχε συνταράξει τη κοινωνία του Παραλίου Άστρους, τη δολοφονία της Τασίας Μπισμπή από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής τον χειμώνα του 1942/43.

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ  ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ

  « Πιο πέρα απ’ τους Ιταλούς1, απέναντι απ’ τους Ιταλούς…, μας έλεγε η Ευγενία όταν έμενε ακόμα στο Παράλιο και πηγαίναμε. Είναι οι Ιταλοί μια τοποθεσία πίσω απ’ το παλιό λιοτρίβι του Καλλίτση.

   -Γιατί την είπανε έτσι;

   -Εκεί σκοτώσανε τους Ιταλούς. Τους βάλανε πρώτα και σκάψανε το λάκκο τους και μετά τους ντουφεκάγανε και τους ρίνανε μέσα. Οι ντόπιοι πήγανε ύστερα και τους χώσανε.

   -Ποιοι τους σκοτώσανε, οι Γερμανοί;

   -Ξέρω γω καμάρι μου; Ο Θεός, πλερώσανε για το έγκλημα που κάνανε. Απορήγαμε όλοι, αφεντικά ήτανε, ότι θέλανε κάνανε, κάτσανε και τους σκοτώσανε; Ξέρω γω;

   …

   Χειμώνας 1942/43, ιταλική κατοχή. Η φουρά των καραμπινιέρων αλώνιζε, παίρνανε για πάρτη τους τα καλύτερα τρόφιμα που υπήρχανε, επιστρατεύανε τα αλογομούλαρα του κόσμου για τις ανάγκες του καταχτητή, ελέγχανε την παραγωγή, τις μετακινήσεις… Δύσκολη κατάσταση για την Πατρίδα κι ακόμα δεν είχαν έρθει τα χειρότερα.

   Πολιτισμένος όμως και ειρηνόφιλος λαός οι Ιταλοί, δεν φερνόντουσαν άσχημα στους κατοίκους της περιοχής. Θυμούνται μάλιστα οι γεροντότεροι ότι φροντίζανε τους ανήμπορους και αρρώστους, ιδιαίτερα τα παιδιά, με τρόφιμα και φάρμακα. Είχανε καλές σχέσεις με τις αρχές και συμβιώνανε ειρηνικά με τους Παραλιώτες. Οργανώνανε στις ταβέρνες βραδιές για την ψυχαγωγία τους, φροντίζανε για το καλό φαγητό τους, το πιοτό και τη μουσική. Ο Μενέλαος, την πρώτη φορά που τον πήρανε, έκανε το λάθος και έπαιξε την ΠΑΛΟΜΑ, την ΚΟΜΠΑΡΣΙΤΑ, την ΤΙΡΙΤΟΜΠΑ και άλλα τέτοια, δεν τον αφήνανε πια σε ησυχία. Τολμούσε να πει και όχι; Του προσφέρανε βέβαια το φαγητό, μεγάλη υπόθεση. Ένα βράδυ που φάγανε στιφάδο και σκούπιζε με ψωμί το πιάτο του τον ρωτήσανε,

   -Μπόνο, μπόνο;

   -Μπόνο!

   -Νιαρ, νιάρ!

   -Ας ήτανε και γαβ, γαβ!

   Καλούσανε και τις αρχές του τόπου, αρκετοί πηγαίνανε, η αλήθεια να λέγεται.  Διασκεδάζανε ως αργά, μεθάγανε, χορεύανε ευρωπαϊκούς  χορούς μεταξύ τους, τους λείπανε οι γυναίκες. Έχοντας την καζάρμα τους στο κέντρο του χωριού, απάνω στου Μπρεθέ, το υπόγειο ήτανε καταφύγιο, κάνανε τις βόλτες τους, τηράγανε τα κορίτσια που πηγαίνανε για καμιά δουλειά ή στις βρύσες για νερό αλλά μέχρις εκεί.

   Η Ευγενία, κοριτσόπουλο, όταν γυρίσανε το σούρουπο στο σπίτι απ’ τις ελιές που μαζεύανε και είδε ότι είχανε πάρει τ’  άλογα, έτρεξε να δει που τα πήγανε. Την είδε ο μπαρμπα Δήμος ο Κούβαλης και της έβαλε τις φωνές,

   -Που πας έτσι μωρή, τράβα και βάλε απάνω σου κουρέλια, μουτζούρωσε τα μούτρα σου!

   Όταν της εξήγησε, γύρισε στο σπίτι και δεν ξεμύτισε. Όλα τα κορίτσια φυλαγόντουσαν, τεμπιχιασμένα απ’ τους δικούς τους. 

   Η Τασία απ’ τον Αγιονικόλα, κορίτσαρος σαν τα κρύα νερά, πανέμορφη, έμενε όλο το χειμώνα στο Παράλιο, στου Γατόνη2 το σπίτι, είχανε συγγένεια. Μάζευε ελιές μεροκάματο για το λάδι της οικογένειας και καμιά δραχμούλα για την προίκα της. Είχε καλή παρέα, δύο Γατονίτσες στην ηλικία της πάνω κάτω. Δεν νοιάστηκε κανένας για την Τασία, δεν πονηρεύτηκε η ίδια, είχε και τον αέρα της ομορφάδας της, δεν προφυλάχτηκε. Την είχανε λιμπιστεί οι Ιταλοί κι ένα σούρουπο που πήγε για νερό στη βρύση, την παρακολουθήσανε κατά πού μένει.

   Το ίδιο βράδυ, βράδυ μαύρο κι άραχλο, πήγανε οι καραμπινιέροι στη γειτονιά και ψάχνανε για το κορίτσι. Μπήκανε στου Κοκκινιά,

   -Μαντάμα, πίκολα;

   -Να μαντάμα, πίκολα, ύπνο, λέει ο Γιάννης και τους δείχνει τη στρωματσάδα.

   Αντεσηκώσανε αυτοί τη μαντανία, βαρέσανε με το φακό τους, είδανε τη Γιαννού με τα παιδιά, η Ευγενία να μισοκρύβει το πρόσωπό της και φύγανε. Άλλη γυρεύανε.

   Θορυβηθήκανε στη γειτονιά, αμπαρώσανε πορτοπαράθυρα και καθόντουσαν σε αναμμένα κάρβουνα. Μπήκανε με βία στου Γατόνη. Τα κορίτσια του προλάβανε και βγήκανε απ’ την πίσω πόρτα, πηδήσανε στην αυλή και τρέξανε κρυφτήκανε στου Σουρλίγκα. Πιάσανε την  Τασία, θέλανε να την πάρουνε, αντιστάθηκε το κορίτσι, πάλεψε, ακούστηκε πυροβολισμός.

   Βγήκε στο δρόμο η Τασία κρατώντας την κοιλιά της και φωνάζοντας, βάρεσε την πρώτη πόρτα,

   -Θεια Καλομοίρα, μπάρμπα Κώστα, βοηθήστε με, με σκοτώσανε…

  -Τι να σου κάνω κορίτσι μου, κινδυνεύουν τα δικά μου παιδιά…, ακούστηκε από μέσα.

   Τρεκλίζει ως πάρα κάτω η Τασία και φωνάζει μ’ όση δύναμη της απόμενε,

   -Θεια Μαγδάλω, σώστε με, πεθαίνω…

    Μισάνοιξε η πόρτα της Μαγδάλως,

   -Κακό πόπαθα, το φάγανε το κορίτσι, τι να σου κάνω καμάρι μου…

   Λίγα μέτρα ακόμα  κι έπεσε η Τασία, βάφτηκε κόκκινο το χώμα… Άκρα του τάφου σιωπή, οι καραμπινιέροι χαθήκανε, αναθάρρησε ο κόσμος, βγήκανε και το μαζέψανε το κορίτσι, να τρέξουνε να το σώσουνε. Μαζευτήκανε στον Ατσίγγανο  όλοι οι άντρες του χωριού. Να το πάνε πού και πώς; Νύχτα, απόπλου απ’ το λιμάνι δεν αφήνανε οι Ιταλοί, το Ναύπλιο το ελέγχανε οι Γερμανοί. Απ’ τον καρόδρομο; Το βάλανε σε μια μπενζίνα να πάει γιαλό γιαλό,  δεν πήγε μακριά, γύρισε πίσω με το ξεψυχισμένο  σώμα της Τασίας.

   Την πήγανε στου Μπακούρη, απέναντι  στου Νέστορα, στη μεγάλη σάλα που είχε το σπίτι. Στον όροφο τότε ήτανε Δημόσιες Υπηρεσίες. Μαζεύτηκε όλο το χωριό. Οι γυναίκες  την περιποιηθήκανε, τη στολίσανε, την κλάψανε, την τραγουδήσανε…, κράτησε όλη νύχτα η γιορτή.

   Ξημέρωνε τ’ αγιο Χαραλάμπου, θυμάται η Ευγενία, και  η φιλενάδα μου η Κατίνα του Χουτόπουλου είχε φτιάξει μελομακάρονα, θα πηγαίναμε στο πανηγύρι στα Τσερένια. Έγινε όμως το φονικό. Πεταγόμαστε λέει δίπλα, τρώγαμε ένα δύο να σώσουμε την πείνα μας και πάλι στην Τασία… Έλαμπε, σαν άγγελος.

   Που ξημέρωσε την κηδέψανε. Όλο το χωριό, κανένας δικός της, ποιος να ειδοποιήσει και πού να προκάνουνε νά ‘ρθούνε οι ανθρώποι. Στο νεκροταφείο που φτάσανε, πού βρεθήκανε τόσα όπλα και πυρομαχικά, εσείστηκε ο τόπος απ’ το ντουφεκίδι, γάμος, αποχαιρετισμός  και τιμή  στην Τασία.

   Ο πολιτισμένος και ειρηνόφιλος καταχτητής είχε λουφάξει, κρύφτηκε απ’ το πρόσωπο της γης. Της Μάνας γης που αγκάλιασε με θέρμη το κορίτσι της, την όμορφη Τασία.

   …

   Της γης που, πάντοτε γαλαντόμα, οικουμενική και φιλόξενη, ύστερ’ από λίγο αγκάλιασε και τους Ιταλούς.»

                                                                      Γενάρης 2012, Μάρτης 2018, Γιορβάσιος.

Γλωσσάρι

1Ιταλοί = είναι περιοχή 300 μέτρα νότια από το Παράλιο Άστρος

2Γατόνη = προσωνύμιο, το σπίτι σήμερα έχει αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς και βρίσκεται εδώ

1 Απριλίου 1822, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη Μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-04-2012 06:44:01 pm | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, στις 1 Απριλίου 1822, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη της Στυλίδας που κατάφερε μεγάλο πλήγμα στις Τουρκικές δυνάμεις, η συμμετοχή του στην εκστρατεία των Μοραϊτών, στη Στερεά Ελλάδα, περιγράφεται: 1. Στους «ΒΙΟΥΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου, 2. Σε έγγραφο της στρατιωτικής ιστορίας του ΓΕΕΘΑ, βλέπε εδώ (σελίδες 14-15-16) και 3. Σε υπόμνημα του ίδιου του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου, προς τον Υπουργό Πολέμου, στις 16 Μαρτίου 1823.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα:

«…Στα τέλη του Φλεβάρη του 1822, μόλις τα άλογα του ιππικού φάγανε πράσινο χορτάρι, σύμφωνα με παμπάλαιο οθωμανικό έθιμο, ο στρατός των 30.000 ανδρών, που είχε ετοιμάσει ο Χουρσίτ πασάς στη Λάρισα, κατέβηκε στην κοιλάδα του Σπερχειού. Μαζί του κατέβηκε και ο Δράμαλης, στον οποίο είχε αναθέσει την αρχηγία ο Σουλτάνος, με μεγάλη δύναμη στο Ζητούνι (Λαμία) και στρατοπέδευσε στο Πατρατζίκι (Υπάτη) για να ησυχάσει και να προε­τοιμάσει την εκστρατεία του. Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ξεκίνησε από τη Λάρισα με τη δήλωση ότι μέσα σε δυο μήνες η εκστρατεία θα είχε τε­λειώσει. Ήταν πολύ αισιόδοξος, ίσως από τις πληροφορίες του για τις δι­χόνοιες των Ελλήνων, όπως γράφει ο Κόκκινος. Όμως η αισιοδοξία του αυτή, όπως θα δούμε, διαψεύσθηκε. Αντί μέσα σε δυο μήνες να έχει τελειώ­σει, η εκστρατεία του καθυστέρησε τέσσερις μήνες στη Φθιώτιδα, χάρη στην αντίσταση και τη μαχητικότητα των αγωνιστών.

Ο στρατιωτικός αρχηγός της ανατολικής Στερεάς Οδυσσέας Ανδρούτσος, κι ας μην τον ήθελε ο Άρειος Πάγος, ζήτησε έγκαιρα από την κυβέρνηση ενισχύσεις για τη Φθιώτιδα. «Το 1822 το Φλεβάρη μήνα, οι Ρουμελιώτες βίαζαν τους Πελοποννησίους να βγούνε εις τη Ρούμελη να συναγωνιστούν μαζί, οτ’ ήταν πολλοί οι Τούρκοι και ήρθε και ο Δράμαλης εις το Ζητούνι με μεγάλη δύναμη», γράφει ο Μακρυγιάννης.

Στάλθηκε ο Υψηλάντης, ο Νικηταράς και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) με 800 άντρες και δόθηκε εν­τολή σε Μοραΐτες οπλαρχηγούς να πιάσουν τον Ισθμό και τα Δερβένια των Γερανείων. Στις 24 Μαρτίου 1822, στο Μπράλο έγινε μεγάλη σύσκεψη των οπλαρχηγών. Αποφασίστηκε ένα σώμα να επιτεθεί από τη Στυλίδα για να καταλάβει το Ζητούνι, ένα άλλο να επιτεθεί στο Πατρατζίκι και να φτάσει στο Ζητούνι και ένα τρίτο να κρατήσει την αμυντική γραμμή της Αλαμάνας. Οι επιχει­ρήσεις θα άρχιζαν τη Μεγάλη Παρασκευή 31 Μαρτίου.

Την πρώτη δύναμη από 3.000 άντρες αποτελούσαν οι Ανδρούτσος, Γ. Δυοβουνιώτης, Υψηλάντης, Νικηταράς, Άκουρος και άλλοι. Τη δεύτερη από 2.500 άντρες οι Σαφάκας, Σκαλτσάς, Κοντογιάννης, Γιολδασαίοι και λοιποί και την τρίτη από 1500 άντρες ο Πανουργιάς κλπ., η οποία έπιασε τη γραμμή από Δρακοσπηλιά μέχρι Κομποτάδες.

Η πρώτη δύναμη από τις ακτές της Λοκρίδας με πλοιάρια αποβιβά­στηκε τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου στις ακτές της Στυλίδας, Αγίας Μαρίνας και Αχινού. «Και ο μεν Οδυσσεύς εκτελέσας την απόφασιν ταύτην, γράφει ο Αντώνιος Γεωργαντάς, απήντησεν εις την απόβασίν του κατά τον Αχινό, διάφορα σώματα τουρκικά αδύνατα, τα οποία κτυπηθέντα παρά των Ελλήνων ετράπησαν εις φυγήν, ακολουθούντες οι Έλληνες κατ' αυτών.» Η απόβαση στη Στυλίδα και η επίθεση των Ελλήνων συνά­ντησε μεγάλη αντίσταση. Έγιναν σκληρές μάχες και οι Έλληνες μπήκαν στη Στυλίδα, σκότωσαν πάνω από 50 Τούρκους και έκαψαν πολλά σπίτια. Ταυτόχρονα άλλη δύναμη αποβιβάστηκε στην Αγία Μαρίνα και την κατέ­λαβε, ενώ οι Τούρκοι υποχώρησαν και οχυρώθηκαν στο χωριό Αυλάκι, όπου τους κυνήγησαν οι Έλληνες και εκεί έγινε άλλη σκληρή μάχη.

Στο μεταξύ οι Τούρκοι, βλέποντας την απειλή από τους Έλληνες, -στέλνουν συνεχώς πολυάριθμες ενισχύσεις από τη Λαμία προς Αυλάκι -Στυλίδα. Οι Έλληνες, μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού, οχυρώ­θηκαν στην Αγία Μαρίνα την οποία κρατούν για 15 μέρες, απασχολώντας 18.000 άντρες του Δράμαλη, προκαλώντας τους αρκετές απώλειες και συν­εχή φθορά, παρόλο που πολεμούσαν νηστικοί, με 50 δράμια καλαμπόκι την ημέρα.

Η άλλη δύναμη των 2.500 αγωνιστών, που έπρεπε να επιτεθεί στο Πατρατζίκι, καθυστέρησε και άρχισε την επίθεση την Κυριακή του Πάσχα, στις 2 Απριλίου. Οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή και αιφνιδίασαν τους Τούρκους. Η επίθεση εκδηλώθηκε από ανατολικά και δυτικά ταυτόχρονα και εξελισσόταν νικηφόρα. Κατέλαβαν τις κάτω συνοικίες, έκαψαν τα τούρκικα σπίτια, σκότωσαν πολλούς Τούρκους και τους απώθησαν στα ανώ­τερα σημεία της πόλης. Κατά την ορμητική αυτή προέλαση των Ελλήνων παρά λίγο να πιαστεί αιχμάλωτος και ο ίδιος ο Δράμαλης που βρισκόταν μέσα στην πόλη με όλη τη συνοδεία του, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Κόκκινος. Με δυσκολία υποχώρησε και οχυρώθηκε πιο πάνω, με μεγάλες απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες. Οι μάχες μέσα στην Υπάτη κράτησαν 6 μέρες και οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να παραδοθούν. Όμως μεγάλες τουρ­κικές δυνάμεις φάνηκαν να ‘ρχονται για ενίσχυση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες φοβήθηκαν και έλυσαν την πολιορκία, και έτσι γλύτωσε ο Δράμαλης, ο οποίος φοβισμένος έπιασε το Ζητούνι.

Μετά από 15 μέρες η επιχείρηση για κατάληψη της Υπάτης επαναλή­φθηκε. Ενισχυμένοι οι Έλληνες και με τους Μοραΐτες, αιφ­νιδίασαν πάλι τους Τούρκους και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν. Ήρθαν όμως πολλές τούρκικες ενισχύσεις από τον κάμπο και οι Έλληνες αναγκά­στηκαν πάλι να υποχωρήσουν για τα ορεινά της Οίτης. Και σε τούτη τη μάχη της Υπάτης οι απώλειες των Τούρκων ήταν σημαντικές…».

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) Στρατιωτική Ιστορία, Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας, γ) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και δ) Πρακτικά Α. Φθιωτικών ερευνών –Λουτρά Υπάτης-.   

Προηγούμενες αναρτήσεις