Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Πως θα ήταν ο Αργολικός κόλπος πριν 22.000 χρόνια

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-11-2014 07:22:16 pm | από nskarmoutsos

Χάρτης του Αργολικού κόλπου, εσωτερικά (στο κέντρο) από την μαύρη έντονη γραμμή ήταν η θάλασσα πριν το 20.000 πχ

Ως «μονάδα μέτρησης», για το πώς ήταν ο Αργολικός Κόλπος πριν από 22.000 χρόνια και βάλε, λαμβάνεται τo σπήλαιο Φράχθι το οποίο βρίσκεται στη Ν.Δ. Αργολίδα, στη βόρεια ακτή του κόλπου της Κοιλάδας. Κατοικήθηκε κυρίως κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική (40-10.000 π.Χ.), τη Μεσολιθική (9-7.000 π.Χ.) και τη Νεολιθική περίοδο (7-3.000π.Χ.).

Στο τέλος της εποχής των παγετώνων, πριν από το 20.000 πχ, η στάθμη της θάλασσας στην περιοχή του Αργολικού κόλπου, ήταν σημαντικά χαμηλότερη από ό,τι σήμερα, περίπου -120 μέτρα. Υπήρχε μόνο ένα νησί, στη περιοχή της οθόνης του χάρτη, ήταν η βραχονησίδα Ψηλή.

Ο Αργολικός άρχιζε να «γεμίζει» μετά το λιώσιμο των παγετώνων, γύρω στο 20.000 πχ.

Στη φωτογραφία η κόκκινη γραμμή απεικονίζει την ακτογραμμή του Παραλίου Άστρους εκείνη την περίοδο, και η οποία ήταν σε απόσταση πάνω από 1 χιλιόμετρο από το Νησί. Τότε στους πρόποδες του (Νησιού), από τη μεριά της θάλασσας, έβοσκαν πλατώνια!!! (σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα στη Ρόδο).

Στο φως το Ρωμαϊκό νεκροταφείο του οικισμού «Άστρον»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-05-2017 05:09:30 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. Πρόχους, αγγείο που βρέθηκε δίπλα από τον Ρωμαϊκό τάφο

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο εκσκαφέας που βιολογικού δικτύου στο Παράλιο Άστρος, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=32591, έφερε στο φως τάφο που ανήκει στο Ρωμαϊκό νεκροταφείο του οικισμού «Άστρον», τον οποίο αναφέρει ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος -200 μχ-, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=17279. Πρόκειται για νεκροταφείο των κατοίκων του οικισμού «Άστρον».

Όπως με πληροφόρησε ο συνομιλητής μου το αγγείο που βρέθηκε, βλέπε φωτ. Νο 1, λέγεται «Πρόχους».

Νο 2. Τα τοιχώματα του Ρωμαϊκού τάφου 

No 3. Τομή του Ρωμαϊκού Τάφου

No 4. Η Οδός Άργους στο Παράλιο Άστρος που βρέθηκε ο τάφος, στο φόντο η κεντρική πλατεία

1910, Ενδεικτικό του Σχολαρχείου Αγίου Νικολάου (Καστρί)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-05-2015 07:26:05 pm | από nskarmoutsos

Το έγγραφο που παρουσιάζεται είναι ένα Ενδεικτικό του Σχολαρχείου Αγίου Νικολάου, του Δήμου Τανίας (τότε) και απευθύνονταν στον Χαράλαμπο Κόκκωνα, ο οποίος ήταν αδελφός του Γεωργίου Κόκκωνα (πατέρας του Κώστα Κόκκωνα).

Σχολαρχείο ήταν παλιότερος τύπος σχολείου που κάλυπτε τις δύο τελευταίες τάξεις του σημερινού δημοτικού και την πρώτη τάξη του σημερινού γυμνασίου.

Το Ενδεικτικό έχει ως εξής:

«Ελληνικόν Σχολείον εν Αγίω Νικολάω Τανίας

Αριθ. Μαθητολογίου 45

Ενδεικτικόν 8

Ενδεικτικόν-Σχολικόν έτος-1909-1910

Ο εξ Αγίου Νικολάου μαθητής της Δευτέρας Τάξεως του σχολείου τούτου Χαράλαμπος Κόκκωνας, ετών 13, πατρός εργατικού διακούσας πάντα τα εν τη άνω τάξει διδασκόμενα μαθήματα,….. εις ταύτα παντός κατά Ιούνιον δοκιμασίαν, εκρίθη άξιος βαθμού 6 26/36 = Καλώς.

Η δε διαγωγή αυτού υπήρξε Κοσμία.

Εν Αγίω Νικολάω Τανίας τη 8 Ιουνίου 1910

Ο σχολάρχης

Δημήτριος Α. Χα…»

Βρέθηκε γυάλινος αμφορέας κατά τις εργασίες για την τοποθέτηση του βιολογικού στο Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-05-2017 12:29:44 pm | από nskarmoutsos

Βρέθηκε γυάλινος αμφορέας κατά τις εργασίες για την τοποθέτηση του βιολογικού στο Παράλιο Άστρος στην οδό Άργους, σε αυτό το σημείο -http://wikimapia.org/#lang=el&lat=37.417428&lon=22.764798&z=19&m=b-.

Υ.Σ: Η πιθανότητα να είναι της Ρωμαϊκής εποχής είναι μεγάλη, καθώς σε αυτή την περιοχή είχαν ανακαλύψει ρωμαϊκό νεκροταφείο, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=25716

Φωτ. 5-5-2017, 11.35

Το Παλιό λιμάνι του Παραλίου Άστρους

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 13-02-2012 06:36:44 pm | Αναδημοσίευση 13-02-2012 | από nskarmoutsos

Το ανατολικό τμήμα των λιμενικών κατασκευών του Παραλίου Άστρους έχει επικρατήσει να λέγεται «Παλιό λιμάνι», προσωνύμιο που δόθηκε από τους προγόνους μας. 

Οι παλιότεροι είχαν αντιληφθεί, εκ του αποτελέσματος, ότι ήταν απροστάτευτη η Παλιά προβλήτα από τους νοτιοανατολικούς ανέμους και ειδικότερα τη χειμερινή περίοδο, {τούτο μας το επιβεβαιώνει ο Άγγλος περιηγητής Leake στο βιβλίο του –Travel in Morea II (σελ. 483)- αναφέρει ότι: «…στην εποχή του, ο Leake επισκέφτηκε το τόπο μας στα 1806, αγκυροβολούσαν τα εμπορικά πλοία στο βόρειο κόλπο -Ατσίγγανος-, όταν στο νότιο επικρατούσε τρικυμία από νοτιοανατολικούς ανέμους, ενώ το καλοκαίρι, τα σιτηρά, το λάδι και τα βαλανίδια της γύρω περιοχής φορτώνονταν στο νότιο κόλπο -σημερινή λιμενολεκάνη-…»,} και έτσι σκέφτηκαν να κατασκευάσουν ένα εξωτερικό λιμενοβραχίονα-κυματοθραύστη για να προφυλάξουν την υπάρχουσα Παλιά προβλήτα και τα πλεούμενα στο μυχό του κόλπου.

Η πρώτη επίσημη μνεία γίνεται στο σχέδιο πόλης του 1864, στο οποίο μπαίνει η πρόβλεψη για τον λιμενοβραχίονα, όπως βλέπετε εδώ, ο οποίος κατασκευάστηκε σε 3 περιόδους:

1.      Πρώτη περίοδος, από τη πρόβλεψη του 1864 ως τη δεκαετία του 1890, οπότε στο αναθεωρημένο σχέδιο πόλης του 1903, βλέπε εδώ, παρατηρούμε ότι έχουν κατασκευαστεί 58 μέτρα κυματοθραύστη από ακανόνιστες πέτρες.

2.      Δεύτερη περίοδος, είναι η δεκαετία του 1930, οπότε έχουμε προφορικές μαρτυρίες των επιζώντων και φωτογραφικό υλικό: α) 1935, η μπίγα (γερανός) του νταμαριού και β) 1935, Σιδηρόδρομος Παραλίου Άστρους, το τμήμα του λιμενοβραχίονα που κατασκευάστηκε αυτή τη περίοδο ήταν 97 μέτρα. Αργότερα στη δεκαετία του 1960, έγινε και η τσιμεντόστρωση της προβλήτας.

3.      Τρίτη περίοδος, τέλος της δεκαετίας του1960 αρχές της δεκαετίας του 1970 οπότε και πήρε τη σημερινή του μορφή, που βλέπετε εδώ, το μήκος που κατασκευάστηκε, τότε, ήταν 72 μέτρα.

Παρατηρήσεις: α) το συνολικό μήκος του Παλιού λιμανιού, σήμερα, είναι 227 μέτρα. β) στις δύο πρώτες περιόδους χρησιμοποιήθηκε σαν βασικό υλικό «ακανόνιστη πέτρα», και η οποία εξορύχτηκε από το  νταμάρι -σημερινό Θέατρο-, που δημιουργήθηκε για το σκοπό αυτό. γ) στη τρίτη περίοδο χρησιμοποιήθηκε σαν βασικό υλικό ο τσιμεντένιος κυβόλιθος και δευτερεύον  η πέτρα. δ) σε κάθε περίοδο έδιναν και διαφορετική κατεύθυνση στον λιμενοβραχίονα, όπως βλέπετε εδώ, για να προφυλάξουν και το εσωτερικό της λιμενολεκάνης από τις προσχώσεις, οι οποίες αποτελούσαν και αποτελούν μάστιγα.

Εξαιτίας των προσχώσεων, έγινε σε τρείς περιόδους εκσκαφή-εκβάθυνση της λιμενολεκάνης: α) πρώτη περίοδος, μεταξύ των ετών 1930-1937, τούτο αποδεικνύεται από τη σύγκριση της ακρογιαλιάς σε δύο φωτογραφίες, 1926, στην αποβάθρα και 1937, άψογη εμφάνιση. β) δεύτερη περίοδος, γύρω στο 1967-1968 κατά τη κατασκευή της Νέας προβλήτας. γ) τρίτη περίοδος, το 1988, οπότε και «μπήκε» ξανά στη θάλασσα η Παλιά προβλήτα.

1903, η γεωργία-κτηνοτροφία της Αρκαδίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 30-05-2014 07:32:29 pm | από nskarmoutsos

Το άρθρο που παρατίθεται στη συνέχεια είναι μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του «αγροτικού ζητήματος» του Νομού Αρκαδίας στις αρχές του 1900,υπό του ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΣΙΩΤΟΥ1, του επονομαζόμενου «πατέρα» της ελληνικής γεωργίας.

«Η ΑΡΚΑΔΙΑ

ΥΠΟ ΓΕΩΡΓΙΚΗΝ ΕΠΟΨΙΝ

ΥΠΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΣΙΩΤΟΥ

Α! ΤΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Ο νομός της Αρκαδίας υπό κλιματολογικήν και εδαφικήν έποψιν παρουσιάζει τοιαύτην ποικιλίαν, όσην ουδείς άλλος νομός του Κράτους. Δια τούτο και τα καλλιεργούμενα εν αυτή προϊόντα είναι κατά την ποικιλίαν τοιαύτα σχεδόν, οία παράγονται συλλήβδην καθ’ όλην την Ελλάδα.

 Οι παραθαλάσσιοι δήμοι της Αρκαδίας Λιμναίων (Λεωνίδιον), Βρασιών (Άγιος Ανδρέας) και Θυρέας (Άστρος) της Κυνουρίας είναι εκ των θερμοτέρων μερών της Ελλάδος. Οι ορεινοί εξ’ άλλου δήμοι της Κυνουρίας, ως ο του Πάρνωνος (Άγιος Πέτρος) ως και οι πλείστοι δήμοι της Γορτυνίας είναι εκ των υψηλοτέρων κατωκημένων μερών της Ελλάδος επομένως και των ψυχροτέρων, αφού εις τούτους η άμπελος ατελώς ωριμάζει τους καρπούς αυτής και ο κατώτερος βαθμός της θερμοκρασίας ουχί σπανίως φθάνει κάτω των 1 υπό το 0. Μεταξύ των δύο αυτών άκρων απαντά τις εν Αρκαδία όλας τας μεσαζούσας κλιματολογικάς ζώνας.

Επίσης εν Αρκαδία απαντά τις όλας τας κατηγορίας των εδαφών από των γονιμοτάτων, οίαι είναι ιλυοβριθείς προσχώσεις…συνέχεια»

Πηγή: «Αρκαδική επετηρίδα 1903» του Τάκη Κανδηλώρου: Ο Τ. Χ. Κανδηλώρος [1874-1934] λαογράφος, ιστορικός συγγραφέας και δημοσιογράφος γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1874. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διορίστηκε ως ανώτερος υπάλληλος στο υπουργείο Οικονομικών. Ασχολήθηκε με ιδιαίτερο ζήλο με την ιστορική και λαογραφική έρευνα, ανατρέχοντας στις πηγές της νεότερης, κυρίως, ελληνικής ιστορίας. Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά, όπου δημοσίευσε και τα πορίσματα των ερευνών του. Έγραψε την "Ιστορία της Δημητσάνης" και την "Ιστορία της Γορτυνίας", τη "Βιογραφία του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε'", τη "Δίκη του Κολοκοτρώνη", τον "Αρματωλισμό της Πελοποννήσου" και άλλα βιβλία, ιστορικά, λαογραφικά κλπ. Το 1903 εξέδωσε την "Αρκαδική επετηρίδα", σε 2 τόμους [1903 και 1906]. Ο Κανδηλώρος υπήρξε πρωτοπόρος στην έρευνα της ιστορίας της Δημητσάνας, της Γορτυνίας και της Πελοποννήσου γενικότερα. Τα έργα του διαβάζονται με ενδιαφέρον και σήμερα, διότι περιέχουν αξιόλογες ιστορικές πληροφορίες. Απέδειξε το αμείωτο ενδιαφέρον του για την προαγωγή των ιστορικών μελετών ιδρύοντας το "Κανδηλώρειο ιστορικό διαγώνισμα", που βράβευε ιστορικές μελέτες Ελλήνων συγγραφέων με προσωπικές του δαπάνες που κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ο Τάκης Κανδηλώρος απεβίωσε στην Αθήνα το 1934.

1ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΣΙΩΤΗΣ (1864 – 1945)

Καταγόταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου. Ήταν γεωπόνος Καθηγητής της Ανώτατης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών. Η προσφορά του ήταν τέτοια που ονομάστηκε πατέρας της ελληνικής γεωργίας. Παράλληλα με το επιστημονικό του έργο ασχολήθηκε και με την πολιτική. Εκλέχθηκε βουλευτής Ιωαννίνων και δύο φορές Γερουσιαστής των Γεωργικών Επιμελητηρίων Ελλάδος. Για ένα διάστημα υπηρέτησε ως Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Γεωργίας.

Αστρομερίτης, μία αποικία του τόπου μας στη Κύπρο;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 17-03-2013 03:09:56 pm | Αναδημοσίευση 17-03-2013 | από nskarmoutsos

 

 

Ο Αστρομερίτης* είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας. Είναι κτισμένος σε μέσο υψόμετρο 160 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην πεδιάδα της δυτικής Μεσαορίας ή όπως είναι περισσότερο γνωστή, στην πεδιάδα της Μόρφου. Βρίσκεται 30 περίπου χμ, δυτικά της Λευκωσίας, στη γραμμή αντιπαράταξης. Γειτονικά χωριά είναι η Περιστερώνα, το Ποτάμι και τα τουρκοκρατούμενα χωριά, Ζώδια και Κατοκωπιά. Το χωριό εμφανίζεται στους βενετικούς χάρτες ως Astromoriti και ήταν φέουδο κατά την φράγκικη περίοδο.

Η Ονομασία του Αστρομερίτη

Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την ονομασία της κοινότητας.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, Ασιναίοι έφυγαν από την Ασίνη της Πελοποννήσου και ίδρυσαν την πόλη της Ασίνου, στην Κύπρο. Κοντά στην Ασίνη της Πελοποννήσου, βρίσκεται το μικρό χωριό Αστρομέρι και η κωμόπολης Άστρος. Μερικοί κάτοικοι του Άστρους ή του Αστρομερίου ήρθαν μαζί με τους Ασιναίους και ίδρυσαν το χωριό Αστρομερίτη.

Πηγή

*Αστρομερίτης = Άστρος + μερίτης (πχ ξενομερίτης) = ο προερχόμενος από τα μέρη του Άστρους.

7 Απριλίου 1825, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-04-2012 07:18:23 pm | Αναδημοσίευση 07-04-2012 | από nskarmoutsos

                        

Σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου 1825, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στην οποία συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, τούτο περιγράφεται σε έγγραφο των Αρχείων της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, βλέπε εδώ -σελίδα 10-. Προς απελευθέρωση του Άκουρου σπεύδει ο αδελφός του Κωνσταντίνος, ο οποίος στη φονικότατη Μάχη της Σφακτηρίας, στις 26 Απριλίου 1825, διεσώθη αλλά πιάστηκε και αυτός αιχμάλωτος. Οι δύο αδελφοί απελευθερώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1825, βλέπε εδώ, με ανταλλαγή αιχμαλώτων και πολλά τάλαρα, τα οποία κατέβαλλε σαν λύτρα ο μικρότερος αδελφός Ιωάννης.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στη Μεσσηνία:

«…Ο Ιμπραήμ, κατέλαβε την Μεθώνη στις 10-12 Φεβρουαρίου του 1825. Έφερε δώδεκα χιλιάδες στρατό για να καταπνίξει την Επανάσταση του 1821. Ξεκαθάρισε τις θέσεις που έφερναν αντίσταση από την Μεθώνη μέχρι και την Κορώνη και το Πεταλίδι. Έτσι ξεκίνησε να προχωρήσει προς την Αρκαδιά (Κυπαρισσία).

Η προσωρινή Κυβέρνηση συγκέντρωσε όσα στρατεύματα μπόρεσε. Ο Κουντουριώτης ξεκίνησε με 3.000 εμπίστους του προκειμένου να αντιμετωπίσει τον εχθρό αλλά σύντομα εγκατέλειψε εξουθενωμένος την προσπάθεια προτού εμπλακεί σε μάχη. Αρχιστράτηγο των μελλοντικών επιχειρήσεων διόρισε τον πλοίαρχο Σκούρτη. Ο Σκούρτης γνώριζε μόνο ναυτικά παραγγέλματα και «σουταβέντο διέταττε», γεγονός που δημιουργούσε προβλήματα στην εκτέλεση διαταγών. Στη μάχη στο Κρεμμύδι έλαβαν μέρος ο Καραϊσκάκης, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος, ο Τζαβέλας,ο Μπότσαρης, ο Δημήτρης Παπατσώρης, ο Γ. Γεωργιάδης, ο Σωτ. Βάρβογλης και άλλοι. Στην ένοπλη σύρραξη Ελλήνων και Αιγυπτίων στις 7 Απριλίου 1825 στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στη θέση Γλυκοριζάκι, είχαν σκοπό οι ελληνικές δυνάμεις να ανακόψουν την προέλαση του Ιμπραήμ και του στρατού του ανατολικά της Μεσσηνίας. Η περιοχή Γλυκοριζάκι Κρεμμυδίων ήταν εντελώς ακατάλληλη για τις ελληνικές δυνάμεις. Ο πλοίαρχος Σκούρτης δεν γνώριζε πολλά πράγματα από πολέμους ξηράς και οδήγησε τα ελληνικά στρατεύματα να δώσουν μάχη στη μέση στον κάμπο. Το σχήμα μισοφέγγαρου που έδωσε στις ελληνικές δυνάμεις με τους Σουλιώτες και τους Ρουμελιώτες στα κέρατα αποδείχτηκε στην πράξη ότι ήταν εντελώς λανθασμένο. Μάλιστα για το πώς θα παραταχθούν στη μάχη οι ελληνικές δυνάμεις υπήρξε έντονη διαφωνία και λογομαχία ανάμεσα στο Σκούρτη και στον Καραϊσκάκη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ελληνικές δυνάμεις να μην μπορέσουν να ανακόψουν την προέλαση του στρατού του Ιμπραήμ, να σκοτωθούν 373 Έλληνες και 40 να τραυματιστούν βαριά, επίσης πιάστηκαν πολλοί αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος. Από τους οπλαρχηγούς σκοτώθηκε ο Σωτ. Βάρβογλης και ο Μποταΐτης και άλλοι Τριπολιτσώτες καπεταναίοι. Από τους Αιγυπτίους και τους Αλβανούς σκοτώθηκαν 850 και τραυματίστηκαν 210. Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής έκαμψε το ηθικό των Ελλήνων σε μια δύσκολη στιγμή για την επανάσταση αφού ο εμφύλιος ανάμεσα στους Έλληνες μαινόταν με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς να βρίσκονται στις φυλακές και τον Ιμπραήμ να αλωνίζει.

Ακολούθως οι 800 Έλληνες που ταμπουρώθηκαν στη Σφακτηρία, μικρό νησί έναντι της Πύλου, δέχθηκαν καταιγισμό πυρών και σφαγιάστηκαν στις 26 Απριλίου από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ. Στην αναμέτρηση αυτή χάθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων ο Αναγνωσταράς, ο Τσαμαδός και ο γνωστός ιταλός φιλέλληνας Σανταρόζα και οι λίγοι εναπομείναντες πιάστηκαν αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών και ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος…»

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και γ)  <<ΚΥΝΟΥΡΙΑΚΑ>>,1930.

1847, απογραφή Πληθυσμού της επαρχίας Κυνουρίας (για τα έτη 1845 και 1846)

Κατηγορία Ιστορικά αρχεία | Αναρτήθηκε 05-04-2017 12:24:13 pm | από nskarmoutsos

Σύνδεση με το ιστορικό χρονολόγιο

1. ΦΕΚ 14/2-5-1847 : Από το ΦΕΚ αυτό πληροφορούμαστε σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Επαρχία Κυνουρίας ότι α)  «…..Δια των από 5 Απριλίου τ.ε. Υ. Β. Διαταγμάτων διωρίσθησαν δήμαρχος Τριταίων.......Δήμαρχος Θηρέας της επαρχίας Κυνουρίας ο κ. Ιωάν. Π. Σαριγιάννης, δημαρχιακοί πάρεδροι οι κ.κ. Αλ. Α. Νικολάου, Γ.Μ. Πουλής, και Ιω. Παππά Αντωνίου, Δήμαρχος Πάρνωνος της αυτής επαρχίας ο Α. Βαρλαάμ και δημαρχιακοί πάρεδροι οι Γ. Βακαλόπουλος, Γ. Τερζάκης, Θ. Νικολακάκης και Ηλίας Μπυρίνης» β) «…..Δια του από 23 Δεκεμβρίου π.ε. Β.Διατάγματος ενεκρίθη η εκ της υπηρεσίας παραίτησις του κ. Ν. Α. Ζωγράφου, ειρηνοδίκου Πρασσιών, και αντ’ αυτού διωρίσθη ο κ. Ν. Παπαδάκος».

2. ΦΕΚ 15/7-5-1847 : Στο συγκεκριμένο ΦΕΚ δημοσιεύονται τρία διατάγματα που αφορούν στην «κινητικότητα» των στελεχών της δημόσιας διοίκησης της εποχής του Όθωνα, που αφορά και στην περιοχή μας και συγκεκριμένα, πληροφορούμαστε α) ότι «Ο μέχρι τούδε γραμματεύς της Νομαρχίας Φθιώτιδος και Φωκίδος Κύριος Π. Μοναστηριώτης διορίζεται Νομάρχης εις τον Νομόν Αρκαδίας», β) ότι «Δια του από 23 Απριλίου τ.ε. Υ.Β. διατάγματος ....ο υπογραμματεύς της νομαρχίας Λακωνίας κ. Ν. Μαρίνος διωρίσθη γραμματεύς της ιδίας νομαρχίας, αντί του κ. σ. Θεοφανίδου, μετατεθέντος ως τοιούτου εις την νομαρχίαν Αρκαδίας...» γ) ότι «Δια του από 9 Ιανουαρίου ε.ε. Β. Διατάγματος μετετέθησαν εναλλάξ ο μεν ειρηνοδίκης Πάρνωνος κ. Βασίλειος Χαραλαμποκίδης, ως τοιούτος, εις το ειρηνοδικείον Ορχομενού, ο δε ειρηνοδίκης Ορχομενού κ. Χ. Κόκκινος, ως τοιούτος, εις το ειρηνοδικείον Πάρνωνος».

3. ΦΕΚ 17/2-6-1847 : Στο εν λόγω ΦΕΚ πέραν της αναφοράς στην γνωστή «κινητικότητα» των δημοσίων υπαλλήλων της εποχής εκείνης, δημοσιεύεται Πίνακας του Πληθυσμού του Κράτους για τα έτη 1845 και 1846 και ως εκ τούτου το καθιστά ιδιαιτέρως σημαντικό. Αναφορικά με την κινητικότητα στους δημοσίους υπαλλήλους στην περιοχή μας παρατηρούμε ότι α) «Δια των από 18 και 23 Απριλίου τ.ε. Υ.Β. Διαταγμάτων διωρίσθησαν υγειονομικοί σταθμάρχαι ο μεν Εμ. Οικονόμου Αγίου Ανδρέου, ο δε Σταμ. Ι. Βάλβης Αστακού» β) «Δια των από 12 Μαίου Β. Διαταγμάτων....διωρίσθη δήμαρχος του δήμου Λιμναίου της επαρχίας Κυνουρίας ο Κύριος Παναγιώτης Γούνελος, δημαρχιακοί πάρεδροι οι κ.κ. Θεόδωρος Γ. Καλατζής, Λέοντας Μ. Τροχάνης, Νικαίος Σταματόπουλος...». Αναφορικά με τον πίνακα πληθυσμού του κράτους για τα έτη 1845 και 1846, παρατηρούμε ότι αυτός έχει συνταχθεί δια μεν το έτος 1845 επί τη βάσει της επισήμως ενεργηθείσης απογραφής των κατοίκων, δια δε το έτος 1846 επί τη βάσει του πληθυσμού του 1845 και τη προσθαφαιρέσει των κατά το έτος 1846 λαβουσών χώραν γεννήσεων και αποβιώσεων. Ειδικότερα, πέραν των άλλων (δηλ. των λοιπόν περιοχών του τότε Ελληνικού Κράτους-Βασιλείου) παρατηρούμε για τον Νομό Αρκαδίας ότι ο πληθυσμός των επαρχιών του έχει ως ακολούθως:

                                 ΕΤΟΣ 1845                                             ΕΤΟΣ 1846

Μαντινείας                 35.203 κατ.                                              35.946 κατ.

Κυνουρίας                24.063 κατ.                                              24.394 κατ.

Γόρτυνος                   40.215 κατ.                                               40.746 κατ.

Μεγαλοπόλεως         11.906 κατ.                                               12.132 κατ.

Ως εκ τούτων δηλαδή προκύπτει ότι η επαρχία Κυνουρίας ήταν η 3η κατά σειρά σε πληθυσμιακή δυναμικότητα επαρχία του τότε Νομού Αρκαδίας, ενώ 1η ήταν η τότε επαρχία Γόρτυνος και τελευταία (4η) η επαρχία Μεγαλοπόλεως. Παρατηρούμε επίσης ότι το σύνολο του πληθυσμού του τότε Ελληνικού Κράτους σε 960.236 κατοίκους για το έτος 1845 και σε 973.383 κατοίκους για το έτος 1846. Ταυτόχρονα ο Νομός Αρκαδίας διέθετε για μεν το έτος 1845 έναν πληθυσμό που ανέρχονταν στις 111.387 κατοίκους, για δε το έτος 1846 ένα πληθυσμό ελαφρώς αυξημένο, ήτοι 113.221 κατοίκους. Το αξιοσημείωτο σε σύγκριση με την σημερινή εποχή είναι ότι ολόκληρη η Στερεά (μαζί με την Αττική και Βοιωτία διέθετα έναν πληθυσμό λίγο περισσότερο από τις 320.000 κατοίκους, ενώ την ίδια χρονική στιγμή ο πληθυσμός της Πελοποννήσου ανερχόταν σε περισσότερους από 500.000 κατοίκους.

4. ΦΕΚ 25/9-8-1847 : Το συγκεκριμένο Φύλλο της ΕτΚ επιλέχθηκε διότι δύο δημοσιευμένα σ’ αυτό Βασιλικά διατάγματα αφορούν στην γνωστή αποστασία του υποστρατήγου Ν. Κριεζιώτου εναντίον του Όθωνα. Ειδικότερα στο ΦΕΚ αυτό δημοσιεύεται α) το από 2-8-1847 διάταγμα του Όθωνα «Περί αποκαστάσεως της δημοσίου ευταξίας κατά την Εύβοιαν» με το οποίο ο Βασιλιάς διορίζει «Διοικητήν των ενεργούντων κατά του αποδράσαντος των Φυλακών Χαλκίδος υποδίκου υποστρατήγου Νικολάου Κριεζιώτου τμημάτων του Ημετέρου στρατού» και β) το από 5-8-1847 διάταγμα του Όθωνα «Περί αποκλεισμού διαφόρων θέσεων της νήσου Ευβοίας» με το οποίο ο Βασιλιάς διατάσσει τον αποκλεισμό της Έυβοιας προκειμένου να αντιμετωπίσει τον διαφυγόντα στα μέρη εκείνα στασιαστή Ν. Κριεζιώτη (« Έχοντες υπόψιν ότι ο υποστράτηγος Ν. Κριεζιώτης αποδράς εκ των εν Χαλκίδι φυλακών, όπου ήτο προφυλακισμένος δυνάμει δικαστικού εντάλματος, ύψωσε την σημαίαν της αποστασίας, στρατολογών άνευ αδείας της Κυβερνήσεως, καταλαμβάνων θέσεις και κατασκευάζων οχηρώματα, προς τον σκοπόν του να διαταράξη την κοινήν ησυχίαν και ασφάλειαν ..........»). Περαιτέρω στο ίδιο ως άνω ΦΕΚ περιέχονται οι γνωστές αγγελίες αναφορικά με τα δρώμενα στην δημόσια διοίκηση. Ξεχωρίζουμε τις ακόλουθες αναφορές: α) «Διά του από 29 Μαϊου ε.ε. Β. Διατάγματος ο ειρηνοδίκης Τριπόλεως κ. Γ. Ιωαννίδης μετετέθη ως τοιούτος εις την κενήν θέσιν του ειρηνοδίκου Άστρους, ο δε κ. Ζαχ. Νικολόπουλος διωρίσθη ειρηνοδίκης Τριπόλεως» και β) «Δια του από 17 του αυτού μηνός και έτος Β. Διατάγματος απηλάχθη των χρεών του ειρηνοδίκου Άστρους ο διορισθείς δήμαρχος Θυρίας κ. Ιω. Γ. Σκριπάνης».

5. ΦΕΚ 27/4-9-1847 : Το συγκεκριμένο Φύλλο της ΕτΚ επιλέχθηκε για παρουσίαση επειδή αφορά στην ασθένεια και τον θάνατο του τότε Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου (σήμερα τον ονομάζουμε πρωθυπουργό) Ιωάννη Κωλέττη, δηλαδή τον άνθρωπο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα πρώτα βήματα συγκρότησης του νέου Ελληνικού Κράτους. Στο εν λόγω φύλλο της ΕτΚ δημοσιεύεται λοιπόν το από 25-8-1847 διάταγμα του Όθωνα, με το οποίο, «ένεκα της ασθένειας» του Ιωάννη Κωλέττη, αναθέτει ο Βασιλιάς προσωρινά τα έργα του Υπουργού του Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών σχέσεων στον επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως υπουργό κ. Γεώργιο Γλαράκη. Ακολουθεί το από 31-8-1847 διάταγμα του Όθωνα με το οποίο διατάσσονται πολιτικοί και στρατιωτικοί υπάλληλοι, όπως πενθοφορήσουν επί 5νθημέρου για τον αποβιώσαντα στο μεταξύ πρόεδρον του Υπουργικού Συμβουλίου Ιωάννη Κωλέττη.

6. ΦΕΚ 28/6-9-1847 : Πρωθυπουργός ο Κίτσος Τζαβέλας. Στο συγκεκριμένο ΦΕΚ δημοσιεύεται το από 5-9-1847 διάταγμα του Όθωνα με το οποίο διορίζεται πλέον ως πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (πρωθυπουργός) στην θέση του αποβιώσαντος Ι. Κωλλέτη, ο έως τότε υπουργός των στρατιωτικών κ. Κίτσος Τζαβέλλας.

7. ΦΕΚ 29/20-9-1847 : Στο συγκεκριμένο ΦΕΚ δημοσιεύεται μεταξύ άλλων α) το από 12-9-1847 διάταγμα του Όθωνα με το οποίο διορίζει πρόεδρο της Γερουσίας τον γερουσιαστή κ. Αναγνώστη Δελιγιάννη και β) το από 2-9-1847 διάταγμα του Όθωνα «περί διακοπής της διαταχθείσης πενθημέρου πενθηφορίας δια τον αποβιώσαντα κ. Ιωάννης Κωλέττην» και δη μόνον δια την 3η Σεπτεμβρίου 1847, ενώ όπως ρητά αναφέρεται στο διάταγμα αυτό η πενθηφορία επαναλαμβάνεται δια την επιούσαν.

8. ΦΕΚ 33/18-11-1847 : Το συγκεκριμένο ΦΕΚ επιλέχθηκε διότι σ’ αυτό δημοσιεύθηκαν τα βασιλικά διατάγματα του Όθωνα με τα οποία διορίσθηκαν ως Γερουσιαστές οι παλαιοί οπλαργηγοί και εν γένει πρωταγωνιστές του υπερ της ανεξαρτησίας αγώνα και δη του Νικηταρά (Νικήτα Σταματελόπουλου), του Α. Κριεζή, του Δ. Πλαπούτα, του Γρηγοράκη Τσανετάκη, του Αντ. Μαυρομιχάλη,  του Γεωργ. Νοταρά, του Ιωάννου Στάϊκου. 

Πηγή: Φύλλα Εφημερίδας της Κυβέρνησης

1 Απριλίου 1822, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη Μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-04-2012 06:44:01 pm | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, στις 1 Απριλίου 1822, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη της Στυλίδας που κατάφερε μεγάλο πλήγμα στις Τουρκικές δυνάμεις, η συμμετοχή του στην εκστρατεία των Μοραϊτών, στη Στερεά Ελλάδα, περιγράφεται: 1. Στους «ΒΙΟΥΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου, 2. Σε έγγραφο της στρατιωτικής ιστορίας του ΓΕΕΘΑ, βλέπε εδώ (σελίδες 14-15-16) και 3. Σε υπόμνημα του ίδιου του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου, προς τον Υπουργό Πολέμου, στις 16 Μαρτίου 1823.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα:

«…Στα τέλη του Φλεβάρη του 1822, μόλις τα άλογα του ιππικού φάγανε πράσινο χορτάρι, σύμφωνα με παμπάλαιο οθωμανικό έθιμο, ο στρατός των 30.000 ανδρών, που είχε ετοιμάσει ο Χουρσίτ πασάς στη Λάρισα, κατέβηκε στην κοιλάδα του Σπερχειού. Μαζί του κατέβηκε και ο Δράμαλης, στον οποίο είχε αναθέσει την αρχηγία ο Σουλτάνος, με μεγάλη δύναμη στο Ζητούνι (Λαμία) και στρατοπέδευσε στο Πατρατζίκι (Υπάτη) για να ησυχάσει και να προε­τοιμάσει την εκστρατεία του. Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ξεκίνησε από τη Λάρισα με τη δήλωση ότι μέσα σε δυο μήνες η εκστρατεία θα είχε τε­λειώσει. Ήταν πολύ αισιόδοξος, ίσως από τις πληροφορίες του για τις δι­χόνοιες των Ελλήνων, όπως γράφει ο Κόκκινος. Όμως η αισιοδοξία του αυτή, όπως θα δούμε, διαψεύσθηκε. Αντί μέσα σε δυο μήνες να έχει τελειώ­σει, η εκστρατεία του καθυστέρησε τέσσερις μήνες στη Φθιώτιδα, χάρη στην αντίσταση και τη μαχητικότητα των αγωνιστών.

Ο στρατιωτικός αρχηγός της ανατολικής Στερεάς Οδυσσέας Ανδρούτσος, κι ας μην τον ήθελε ο Άρειος Πάγος, ζήτησε έγκαιρα από την κυβέρνηση ενισχύσεις για τη Φθιώτιδα. «Το 1822 το Φλεβάρη μήνα, οι Ρουμελιώτες βίαζαν τους Πελοποννησίους να βγούνε εις τη Ρούμελη να συναγωνιστούν μαζί, οτ’ ήταν πολλοί οι Τούρκοι και ήρθε και ο Δράμαλης εις το Ζητούνι με μεγάλη δύναμη», γράφει ο Μακρυγιάννης.

Στάλθηκε ο Υψηλάντης, ο Νικηταράς και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) με 800 άντρες και δόθηκε εν­τολή σε Μοραΐτες οπλαρχηγούς να πιάσουν τον Ισθμό και τα Δερβένια των Γερανείων. Στις 24 Μαρτίου 1822, στο Μπράλο έγινε μεγάλη σύσκεψη των οπλαρχηγών. Αποφασίστηκε ένα σώμα να επιτεθεί από τη Στυλίδα για να καταλάβει το Ζητούνι, ένα άλλο να επιτεθεί στο Πατρατζίκι και να φτάσει στο Ζητούνι και ένα τρίτο να κρατήσει την αμυντική γραμμή της Αλαμάνας. Οι επιχει­ρήσεις θα άρχιζαν τη Μεγάλη Παρασκευή 31 Μαρτίου.

Την πρώτη δύναμη από 3.000 άντρες αποτελούσαν οι Ανδρούτσος, Γ. Δυοβουνιώτης, Υψηλάντης, Νικηταράς, Άκουρος και άλλοι. Τη δεύτερη από 2.500 άντρες οι Σαφάκας, Σκαλτσάς, Κοντογιάννης, Γιολδασαίοι και λοιποί και την τρίτη από 1500 άντρες ο Πανουργιάς κλπ., η οποία έπιασε τη γραμμή από Δρακοσπηλιά μέχρι Κομποτάδες.

Η πρώτη δύναμη από τις ακτές της Λοκρίδας με πλοιάρια αποβιβά­στηκε τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου στις ακτές της Στυλίδας, Αγίας Μαρίνας και Αχινού. «Και ο μεν Οδυσσεύς εκτελέσας την απόφασιν ταύτην, γράφει ο Αντώνιος Γεωργαντάς, απήντησεν εις την απόβασίν του κατά τον Αχινό, διάφορα σώματα τουρκικά αδύνατα, τα οποία κτυπηθέντα παρά των Ελλήνων ετράπησαν εις φυγήν, ακολουθούντες οι Έλληνες κατ' αυτών.» Η απόβαση στη Στυλίδα και η επίθεση των Ελλήνων συνά­ντησε μεγάλη αντίσταση. Έγιναν σκληρές μάχες και οι Έλληνες μπήκαν στη Στυλίδα, σκότωσαν πάνω από 50 Τούρκους και έκαψαν πολλά σπίτια. Ταυτόχρονα άλλη δύναμη αποβιβάστηκε στην Αγία Μαρίνα και την κατέ­λαβε, ενώ οι Τούρκοι υποχώρησαν και οχυρώθηκαν στο χωριό Αυλάκι, όπου τους κυνήγησαν οι Έλληνες και εκεί έγινε άλλη σκληρή μάχη.

Στο μεταξύ οι Τούρκοι, βλέποντας την απειλή από τους Έλληνες, -στέλνουν συνεχώς πολυάριθμες ενισχύσεις από τη Λαμία προς Αυλάκι -Στυλίδα. Οι Έλληνες, μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού, οχυρώ­θηκαν στην Αγία Μαρίνα την οποία κρατούν για 15 μέρες, απασχολώντας 18.000 άντρες του Δράμαλη, προκαλώντας τους αρκετές απώλειες και συν­εχή φθορά, παρόλο που πολεμούσαν νηστικοί, με 50 δράμια καλαμπόκι την ημέρα.

Η άλλη δύναμη των 2.500 αγωνιστών, που έπρεπε να επιτεθεί στο Πατρατζίκι, καθυστέρησε και άρχισε την επίθεση την Κυριακή του Πάσχα, στις 2 Απριλίου. Οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή και αιφνιδίασαν τους Τούρκους. Η επίθεση εκδηλώθηκε από ανατολικά και δυτικά ταυτόχρονα και εξελισσόταν νικηφόρα. Κατέλαβαν τις κάτω συνοικίες, έκαψαν τα τούρκικα σπίτια, σκότωσαν πολλούς Τούρκους και τους απώθησαν στα ανώ­τερα σημεία της πόλης. Κατά την ορμητική αυτή προέλαση των Ελλήνων παρά λίγο να πιαστεί αιχμάλωτος και ο ίδιος ο Δράμαλης που βρισκόταν μέσα στην πόλη με όλη τη συνοδεία του, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Κόκκινος. Με δυσκολία υποχώρησε και οχυρώθηκε πιο πάνω, με μεγάλες απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες. Οι μάχες μέσα στην Υπάτη κράτησαν 6 μέρες και οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να παραδοθούν. Όμως μεγάλες τουρ­κικές δυνάμεις φάνηκαν να ‘ρχονται για ενίσχυση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες φοβήθηκαν και έλυσαν την πολιορκία, και έτσι γλύτωσε ο Δράμαλης, ο οποίος φοβισμένος έπιασε το Ζητούνι.

Μετά από 15 μέρες η επιχείρηση για κατάληψη της Υπάτης επαναλή­φθηκε. Ενισχυμένοι οι Έλληνες και με τους Μοραΐτες, αιφ­νιδίασαν πάλι τους Τούρκους και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν. Ήρθαν όμως πολλές τούρκικες ενισχύσεις από τον κάμπο και οι Έλληνες αναγκά­στηκαν πάλι να υποχωρήσουν για τα ορεινά της Οίτης. Και σε τούτη τη μάχη της Υπάτης οι απώλειες των Τούρκων ήταν σημαντικές…».

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) Στρατιωτική Ιστορία, Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας, γ) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και δ) Πρακτικά Α. Φθιωτικών ερευνών –Λουτρά Υπάτης-.   

Προηγούμενες αναρτήσεις