Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ηρώ Κωνσταντοπούλου

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 16-07-2012 12:08:57 am | από nskarmoutsos

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, η οποία γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 και εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών, ήταν αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης.

Οι γονείς της ήταν από τη Σπάρτη. Η ίδια γεννήθηκε κι έζησε στην Αθήνα. Ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, όπου βρισκόταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, αναφέρεται ότι τους "μαστίγωνε" στη γλώσσα τους.

Όταν συλλαμβάνεται για πρώτη φορά, ο εύπορος πατέρας της καταφέρνει να την ελευθερώσει. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944. Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου. Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που τις έκαναν απέδωσαν.

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους 49 κρατούμενους, οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Το «πρώτο» ημερολόγιο ηλικίας 10.000 ετών

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 16-07-2013 12:10:18 am | από nskarmoutsos

Το αρχαιότερο ημερολόγιο ηλικίας 10.000 ετών εντόπισαν βρετανοί αρχαιολόγοι στην περιοχή Αμπερντινσάιρ

Ενα γιγάντιο «ρολόι» του έτους, ικανό να καταμετρά τους σεληνιακούς μήνες και την αλλαγή των εποχών ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στο Μπάντσορι του Αμπερντινσάιρ, στη Βρετανία. Πρόκειται για το αρχαιότερο ημερολόγιο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Το πρώτο ημερολόγιο σύμφωνα με τους επιστήμονες έχει διπλάσια σε ηλικία από εκείνη των ημερολογίων της Μεσοποταμίας που εκτιμάται ότι είχαν εμφανισθεί πριν από περίπου 5.000 χρόνια.

«Η ικανότητα της καταγραφής του χρόνου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα των ανθρώπινων κοινωνιών και το πότε ξεκίνησε αυτή είναι μείζονος σημασίας για την κατανόηση της ανάπτυξής τους» εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής Αρχαιολογίας του τοπίου στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, Βίνσεντ Γκάφνι.

Ημερολόγιο… εδάφους

Οι ερευνητές εξέτασαν μια σειρά από λάκκους, διαφορετικού μεγέθους και βάθους και με περίπλοκο σχεδιασμό στον πυθμένα τους. Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι οι πρωτότυπες δομές ήταν ευθυγραμμισμένες με συγκεκριμένα αστρονομικά γεγονότα, όπως π.χ. με τις διάφορες φάσεις της Σελήνης και την χειμερινή ανατολή του ήλιου.

Κατά τους επιστήμονες, αρκετά πρώιμα ημερολόγια ήταν σχεδιασμένα ώστε να καταγράφουν τους μήνες, όμως δεν υποδείκνυαν το πέρας του έτους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει, γιατί όπως εξηγούν, το σεληνιακό ημερολόγιο διαφέρει από τον χρόνο που απαιτεί το «ταξίδι» της Γης γύρω από τον Ήλιο. Οι περισσότερες αρχαίες φυλές δεν λάμβαναν υπόψη το γεγονός αυτό, με αποτέλεσμα τα ημερολόγιά τους να «χάνουν» χρόνο.

Οι αρχαίοι κάτοικοι του Αμπερντινσάιρ ωστόσο φαίνεται ότι εντόπισαν το πρόβλημα και δημιούργησαν ένα ημερολόγιο με το οποίο μπορούσαν να προσδιορίσουν το χειμερινό ηλιοστάσιο.

«Το συγκεκριμένο ημερολόγιο όπως φαίνεται προσέφερε μια ετήσια αστρονομική “διόρθωση” με σκοπό τη διατήρηση του συσχετισμού ανάμεσα στην σεληνιακή υπόδειξη της ροής του χρόνου και στο ασυγχρόνιστο ηλιακό έτος και τις εποχές» υποστηρίζει ο δρ Γκάφνι.

Πηγή: tovima.gr

Χέρμπερτ φον Κάραγιαν

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 05-04-2012 12:16:02 am | Αναδημοσίευση 05-04-2013 | από nskarmoutsos

Χέρμπερτ φον Κάραγιαν (Herbert von Karajan, 5 Απριλίου 1908 - 16 Ιουλίου 1989) ήταν Αυστριακός διευθυντής ορχήστρας. Ο Κάραγιαν διεύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου για τριάντα πέντε χρόνια.

Ο Κάραγιαν ήταν ο γιος μιας οικογένειας ελληνικής καταγωγής απο το Σάλτσμπουργκ. Ο προπάππος του, Γεώργιος Ιωάννης Καραγιάννης, γεννήθηκε στην Κοζάνη και έφυγε για τη Βιέννη το 1767 λόγω της τουρκοκρατίας, και τελικά κατέληξε στο Κέμνιτς στη Σαξωνία. Ο γιος του εργάστηκε στη βιομηχανία υφασμάτων της Σαξωνίας, και τιμήθηκε από τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ' στις 1 Ιουνίου 1792 με τον τίτλο "von". Το όνομα Καραγιάννης έγινε αργότερα Κάραγιαν.

Ο Κάραγιαν γεννήθηκε στο Σάλτζμπουργκ ως Heribert Ritter von Karajan. Από το 1916 ως το 1926, σπουδασε στο Mozarteum στο Σάλτζμπουργκ. Το 1929, διεύθυνε το Σαλώμη στο Festspielhaus στο Σάλτζμπουργκ, και από το 1929 ως το 1934 ήταν ο πρώτος Kapellmeister στο Stadttheater στο Ουλμ. Το 1933 έκανε την έναρξη διεύθυνσής του στο φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ με τη "σκηνή Walpurgisnacht" στην παραγωγή του Reinhardt Faust. Το επόμενο έτος, και πάλι στο Σάλτζμπουργκ, διηύθηνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης για πρώτη φορά, και από το 1934 ως το 1941, ήταν διευθυντής στην όπερα του Άαχεν. Το Μάρτιο του 1935, δόθηκε μια σημαντική ώθηση στη σταδιοδρομία του, όταν υπέβαλε αίτηση για την ιδιότητα μέλους στο ναζιστικό κόμμα. Εκείνο το ίδιο έτος, ο Κάραγιαν διορίστηκε ως νεώτερος "Generalmusikdirektor" της Γερμανίας. Απόλαυσε μια σημαντική επιτυχία με του "Τριστάνος και Ιζόλδη". Το 1946, ο Κάραγιαν έδωσε την πρώτη μεταπολεμική συναυλία του, στη Βιέννη με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης, αλλά του απαγορεύθηκε να διευθύνει περαιτέρω τις δραστηριότητές της από τις απο τις ρωσικές αρχές, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος του. Το 1948 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Gesellschaft der Musikfreunde στην Βιέννη. Διεύθυνε επίσης στη Λα Σκάλα στο Μιλάνο. Το 1955 διορίστηκε διευθυντής μουσικής στην Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου ως διάδοχος του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ. Από το 1957 ως το 1964, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της κρατικής όπερας της Βιέννης. Επίσης είναι ο εμπνευστής του Πασχαλινού Φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ.

Πηγή: el.wikipedia.org

Η πρώτη υποβρύχια έγχρωμη φωτογραφία

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 16-07-2013 11:17:21 am | από nskarmoutsos

 

Σαν σήμερα το 1926 το περιοδικό National Geographic δημοσίευσε την πρώτη έγχρωμη υποβρύχια φωτογραφία, η οποία απαθανάτισε ένα hogfish στο βυθό του Μεξικού.

Φωτογράφος ήταν ο Charles Martin.

Ρέμπραντ (1606-1669)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 15-07-2011 12:18:03 am | Αναδημοσίευση 15-07-2012 | από nskarmoutsos

                         

Σαν σήμερα 15 Ιουλίου 1606 έρχεται στη ζωή ο Ρέμπραντ Χάρμενσζον φαν Ράιν (Rembrandt Harmenszoon van Rijn), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ, ήταν μείζων Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.

 Δείτε έργα του εδώ.

Γεννήθηκε στο Λέιντεν της Ολλανδίας και ήταν το δεύτερο νεότερο από τα παιδιά του Χάρμεν φαν Ράιν (Harmen Gerritsz. van Rijn, π. 1568–1630) και της Κορνηλίας (Νεέλτχεν) φαν Ζόιτμπρουκ (Cornelia (Neeltgen) Willemsdr. van Zuytbrouck, 1568–1640). Ο πατέρας του ήταν μυλωνάς και συνιδιοκτήτης, από το 1589, ενός μύλου που έφερε το επώνυμό του, στην όχθη του Ρήνου, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη εύπορου φούρναρη

Μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά, από τα οποία επιβίωσαν τελικά τα επτά. Κύρια πηγή πληροφοριών για τα νεανικά χρόνια του Ρέμπραντ αποτελεί η βιογραφία του Jan Janszoon Orlers, γραμμένη το 1641, σύμφωνα με την οποία ο Ρέμπραντ σπούδασε στη Λατινική Σχολή της πόλης, όπου διδάχθηκε λατινικά, ελληνικά, κλασική λογοτεχνία και Ιστορία, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας ειδικεύτηκαν ως τεχνίτες ή έμποροι. Το Μάιο του 1620 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, ωστόσο σύμφωνα με τον Orlers δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του καθώς, κατόπιν επιθυμίας του ίδιου, ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως ζωγράφος. Αρχικά μαθήτευσε, για τρία χρόνια, στο πλευρό του διακεκριμένου Ολλανδού ζωγράφου Γιάκομπ φαν Σβάνενμπουρχ (Jacob van Swanenburgh, 1571–1638), ο οποίος διέθετε εργαστήριο στο Λέιντεν και είχε εργαστεί στο παρελθόν στην Ιταλία. Δεύτερος δάσκαλος του Ρέμπραντ, για διάστημα έξι μηνών, υπήρξε ο φημισμένος ζωγράφος Πίτερ Λάστμαν, που εργαζόταν στο Άμστερνταμ. Αν και συντομότερη, η μαθητεία του στο εργαστήριο του Λάστμαν θεωρείται πως επέδρασε αποφασιστικά στην εξέλιξη της τεχνοτροπίας του. Η επιλογή του Ρέμπραντ να παραμείνει στην Ολλανδία μπορεί να θεωρηθεί ασυνήθιστη, καθώς ήταν αρκετά διαδεδομένη πρακτική των νέων και φιλόδοξων ζωγράφων να ταξιδεύουν στην Ιταλία. Ο Λάστμαν διακρινόταν κυρίως για τις ιστορικές συνθέσεις του, στα πρότυπα του Ραφαήλ, γεγονός που μάλλον μαρτυρά πως ο Ρέμπραντ επιθυμούσε να ακολουθήσει ανάλογη θεματολογία. Οι ιστορικοί πίνακες, αποτελούσαν ένα από τα δυσκολότερα είδη ζωγραφικής, καθώς απαιτούσαν συνδυασμό γνώσεων και ικανότητα σε αρκετά είδη όπως η τοπιογραφία ή οι προσωπογραφίες και η ρεαλιστική αναπαράσταση των ανθρώπινων εκφράσεων και χειρονομιών. Αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς μαθήτευσε στο εργαστήριο του Λάστμαν, τα πρώτα έργα τού Ρέμπραντ, που χρονολογούνται το 1625-26, εμφανίζουν σημαντικές επιρροές από την τεχνοτροπία τού δασκάλου του και θεωρείται εξίσου πιθανό να φιλοτεχνήθηκαν στο Λέιντεν, μετά την επιστροφή του από το Άμστερνταμ, ή υπό την εποπτεία του Λάστμαν στο εργαστήριό του. O βιογράφος του Ρέμπραντ, Arnold Houbraken (1660-1719), αναφέρει επίσης ως δάσκαλό του, τον Jakob Pynas (π. 1585-1650).

Το 1626, ο Ρέμπραντ επέστρεψε στο Λέιντεν με σκοπό να εργαστεί ως αυτόνομος ζωγράφος. Το επόμενο διάστημα ολοκλήρωσε τα έργα της πρώτης δημιουργικής του περιόδου, στο εργαστήριο που μοιραζόταν με τον Γιαν Λίβενς (1607-74). Είναι πολύ πιθανό πως οι δύο ζωγράφοι άσκησαν επιρροή μεταξύ τους, ενώ το γεγονός πως φιλοτέχνησαν πίνακες της ίδιας θεματολογίας ενδεχομένως να υποδηλώνει πως συνυπήρχε το στοιχείο του ανταγωνισμού. Σύντομα, ο Ρέμπραντ άρχισε να δέχεται αρκετές παραγγελίες, έχοντας αποκτήσει φήμη ως ζωγράφος, γεγονός στο οποίο συνέβαλε και η συνεργασία του με τον έμπορο τέχνης Χέντρικ φαν Ούλενμπουρχ και πιστοποιείται εν μέρει από την επίσκεψη στο εργαστήριό τους, τού γραμματέα του πρίγκιπα Φρέντερικ Χέντρικ, ο οποίος εξελίχθηκε σε σημαντικό μαικήνα του. Στο Λέιντεν, o Ρέμπραντ ολοκλήρωσε τα πρώτα χαρακτικά έργα του, ενώ απέκτησε επίσης τους πρώτους μαθητές τους. Η φήμη και το έργο του Ρέμπραντ αποτελούσαν πόλο έλξης νέων ζωγράφων που επιθυμούσαν να εργαστούν στο εργαστήριό του, κυρίως μετά το πρώτο στάδιο τής βασικής εκπαίδευσής τους. Θεωρείται πιθανό πως ορισμένοι από τους μαθητές του, όπως ο Isack Jourderville (π. 1613-48), υπήρξαν αργότερα βοηθοί του.

Πιθανώς στα τέλη του 1631 ο Ρέμπραντ εγκατέλειψε οριστικά τη γενέτειρά του με προορισμό το Άμστερνταμ που αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο και αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς. Σχετικά με την άφιξη του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ δεν είναι κοινά αποδεκτό πως συνέβη το 1631. Ορισμένοι μελετητές του έργου του, υποστηρίζουν πως για ένα διάστημα μοίρασε το χρόνο του μεταξύ Λέιντεν και Άμστερνταμ, χωρίς να έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην ολλανδική πρωτεύουσα. Νωρίτερα, είχε επενδύσει χρήματα στην επιχείρηση του Ούλενμπουρχ και τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια εργάστηκε ο ίδιος στο εργαστήριό του, το οποίο αναλάμβανε πολυάριθμες παραγγελίες για προσωπογραφίες, αντιγραφές και αποκαταστάσεις πινάκων. Εκεί γνώρισε πιθανότατα την Σάσκια φαν Ούλενμπουρχ (1612-42), ανιψιά του εμπόρου έργων τέχνης και κόρη εύπορης οικογένειας, την οποία παντρεύτηκε στις 22 Ιουνίου του 1634 στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας του Φρίσλαντ. Τον ίδιο χρόνο, έγινε μέλος της συντεχνίας του Αγίου Λουκά στο Άμστερνταμ. Στις 15 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους βαφτίστηκε ο πρώτος του γιος, με το όνομα Ρουμπάρτους, ο οποίος όμως πέθανε περίπου δύο μήνες αργότερα. Την ίδια τύχη είχαν οι δύο κόρες τους, βαφτισμένες και οι δύο με το όνομα Κορνέλια, και γεννημένες το 1638 και 1639 αντίστοιχα, οι οποίες έζησαν μόλις δύο εβδομάδες. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1641, βαφτίστηκε ο δεύτερος γιος τους, Τίτους φαν Ράιν, στο Άμστερνταμ, την ίδια περίοδο που η φήμη του Ρέμπραντ είχε εξαπλωθεί και αποτελούσε έναν από τους κορυφαίους ζωγράφους τής πόλης. Ο Άγγλος ταξιδιώτης Peter Mundy, επισκεπτόμενος το Άμστερνταμ το 1640 εκθείασε τον Ρέμπραντ περιγράφοντάς τον ως εξαίρετο στην τέχνη της ζωγραφικής, ενώ ο Orlers ανέφερε πως ήταν ο πλέον αναγνωρισμένος ζωγράφος του αιώνα.

Στις 14 Ιουνίου του 1642, πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση, γεγονός που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό, σε μία περίοδο που υπήρξε γενικά πηγή πολλών προσωπικών και νομικών προβλημάτων στη ζωή του Ρέμπραντ. Μετά το θάνατο της Σάσκια, προσέλαβε για βοήθεια την Γκέερτγκε Ντιρξ (Geertje Dirckx, π. 1600/15-1656), η οποία ανέλαβε προσωρινά τη φροντίδα τού γιου του, πριν αντικατασταθεί από την Χέντρικγε Στόφελς. Ο Ρέμπραντ διατήρησε σχέσεις με την Ντιρξ, η οποία περιέλαβε τον γιο του στη διαθήκη της αλλά αργότερα μήνυσε τον Ρέμπραντ για αθέτηση υπόσχεσης γάμου. Τελικά, εκείνος αναγκάστηκε να της αποδίδει ένα ετήσιο επίδομα. Πιθανώς από διάθεση εκδίκησης, ο Ρέμπραντ, με τη βοήθεια του αδελφού τής Γκέερτγκε, ξεκίνησε μία προσπάθεια δυσφήμισής της, η οποία οδήγησε στην καταδίκη και φυλάκισή της μέχρι το 1655, στη φυλακή της Γκούντα. Η Χέντρικγε Στόφελς αποτέλεσε σύντροφο του Ρέμπραντ μέχρι το τέλος της ζωής της και μαζί απέκτησαν μία κόρη, η οποία βαφτίστηκε με τον όνομα Κορνέλια, στις 30 Οκτωβρίου του 1654. Τον ίδιο χρόνο, η Χέντρικγε οδηγήθηκε στο Συμβούλιο της Εκκλησίας του Άμστερνταμ, κατηγορούμενη για ανηθικότητα, εξαιτίας της συγκατοίκησής τους. Την ίδια περίοδο, παρά τη φήμη που διατηρούσε, ο Ρέμπραντ αντιμετώπισε σημαντικά οικονομικά προβλήματα, κυρίως εξαιτίας κακής διαχείρισης τής περιουσίας του, δημιουργώντας χρέη τα οποία δεν ήταν τελικά σε θέση να πληρώσει. Το 1656, δήλωσε πτώχευση και δημοπρατήθηκε το σπίτι και μέρος της συλλογής έργων τέχνης που είχε δημιουργήσει, χωρίς ωστόσο τα έσοδα να καλύψουν ολόκληρο το ποσό των χρεών του. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε μαζί με το γιο του και την Χέντρικγε στο Rozengracht, ενώ το 1660, το εργαστήριό του μεταφέρθηκε στο όνομά τους, με τον Ρέμπραντ να αποτελεί τυπικά υπάλληλό τους, εξακολουθώντας να έχει μαθητές και να αναλαμβάνει παραγγελίες. Παρά τα οικονομικά και προσωπικά προβλήματα που είχαν προηγηθεί, οι πίνακες που φιλοτέχνησε την περίοδο αυτή μαρτυρούν πως η κοινωνική και καλλιτεχνική του θέση δεν επηρεάστηκαν από τις εξελίξεις. Τον Ιούλιο του 1663 σημειώθηκε ο θάνατος της Χέντρικγε Στόφελς, αφήνοντας τον γιο του ως μοναδικό διαχειριστή των οικονομικών του υποθέσεων. Ο Τίτους παντρεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1668 την Magdalena van Loo, κόρη ενός οικογενειακού φίλου, ωστόσο πέθανε έξι μήνες αργότερα από πανούκλα, ενώ η σύζυγός του κυοφορούσε την κόρη τους, η οποία βαφτίστηκε στις 22 Μαρτίου του 1669. Ο Ρέμπραντ πέθανε την ίδια χρονιά, στις 4 Οκτωβρίου, και ενταφιάστηκε στην εκκλησία Βέστερκερκ, σε άγνωστο σημείο. Μετά το θάνατό του, πραγματοποιήθηκε καταγραφή της περιουσίας του, χωρίς ωστόσο να καταγραφούν λεπτομερώς οι πίνακες που βρέθηκαν στη συλλογή του.

Ιουλιανά: Όταν η δημοκρατία απαξιώνεται

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 15-07-2013 09:38:35 am | από nskarmoutsos

15-7-1965: Βασιλικό πραξικόπημα. Ο Γ. Παπανδρέου αναγκάζεται σε παραίτηση. Κυβέρνηση αποστατών υπο τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα. Ο λαός ξεκινά ανένδοτο αγώνα για την τήρηση της Συνταγματικής νομιμότητας(114). Οι διαδηλώσεις οι πορείες και οι συγκρούσεις με την αστυνομία θα διαρκέσουν 70 ημέρες(16-7-1965/25-9-1965). Σαν σήμερα συμπληρώνονται 47 χρόνια από τα Ιουλιανά, την περίοδο πολιτικής αστάθειας που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου 1965 έως το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967.

Η περίοδος αυτή είναι γνωστή και ως Αποστασία του 1965 αφού μετά την παραίτηση Γ. Παπανδρέου οι κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν διαδοχικά από βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου ήταν αποτέλεσμα χρηματισμού και υποσχέσεων ανάληψης πολιτικών αξιωμάτων. Έτσι, μερίδα του Τύπου και του λαού απέδωσε το χαρακτηρισμό του «αποστάτη» στους βουλευτές που ανέβαιναν στην εξουσία. Η περίοδος αυτή χρωματίστηκε και από την έντονη ανάμειξη του τότε βασιλιά Κωνσταντίνου στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, παραβιάζοντας τις διατάξεις του Συντάγματος του 1952.

Ένα χρόνο πριν τα Ιουλιανά, το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές το Φεβρουαρίου του 1964 με ποσοστό που άγγιξε το 52,72%, με αποτέλεσμα ο Γ. Παπανδρέου να σχηματίσει για πρώτη φορά αυτοδύναμη κυβέρνηση με 171 βουλευτές. Η περίοδος της αποσταθεροποίησης ξεκίνησε με αφορμή τη διαμάχη του Γ. Παπανδρέου με τον βασιλιά Κωνσταντίνο για τον υπουργό Εθνικής Άμυνας και την αλλαγή του αρχηγού του ΓΕΣ. Απ' την μια πλευρά, ο Παπανδρέου επιθυμούσε να αντικαταστήσει τον ως τότε υπουργό Πέτρο Γαρουφαλιά και τον αρχηγό του ΓΕΣ Γεννηματά, στους οποίους έλεγχο ασκούσε το παλάτι με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Τη θέση του υπουργού άμυνας θα αναλάμβανε ο γιος του, Ανδρέας Παπανδρέου.

Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, όμως, ο βασιλιάς εξέφραζε έντονα την άρνησή του να συναινέσει υπογράφοντας τα σχετικά διατάγματα, αν δεν ενέκρινε πρώτα τους αντικαταστάτες. Ο Π. Γαρουφαλιάς, έχοντας την πλήρη υποστήριξη του παλατιού, αρνούνταν να εγκαταλείψει το αξίωμά του, ακόμα κι όταν ο Γ. Παπανδρέου τον διέγραψε από την Ένωση Κέντρου. Τελικά ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αντιμετωπίζοντας την ίδια αρνητική στάση του βασιλιά για ακόμη μια φορά. Ο Κωνσταντίνος επιθυμούσε να τοποθετηθεί πρόσωπο της δικής του εμπιστοσύνης, και τότε ο Γ. Παπανδρέου, μη μπορώντας να αποδεχτεί ότι ο πρωθυπουργός δε μπορεί να αναλάβει όποιο υπουργείο επιθυμεί, παραιτήθηκε.

Της τελικής αυτής έκβασης, είχε προηγηθεί το χρονικό διάστημα 5 ημερών (8-14 Ιουλίου) μέσα στο οποίο έγινε η ανταλλαγή πέντε οξύτατων επιστολών μεταξύ του Κωνσταντίνου και του Παπανδρέου, σχετικά με την υπογραφή του διατάγματος για την αντικατάσταση του Γαρουφαλιά, καθώς και μία μεταξύ τους συνάντηση στην Κέρκυρα. Αδιαμφισβήτητα, οι επιστολές του βασιλιά συνιστούσαν αντισυνταγματική επέμβαση στη διακυβέρνηση της χώρας. Η τελευταία συνάντηση του Κωνσταντίνου με τον Παπανδρέου έγινε στα ανάκτορα (σημερινό Προεδρικό Μέγαρο, στην οδό Ηρώδου Αττικού) το απόγευμα της 15ης Ιουλίου. Η διάρκειά της ήταν δέκα λεπτά, διάστημα αρκετό για να επιβεβαιωθεί η προδιαγεγραμμένη ρήξη.

Μετά την προφορική δήλωση της παραίτησης του Γ. Παπανδρέου, ο επόμενος πρωθυπουργός, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, μέλος της Ενώσεως Κέντρου, ορκίστηκε μέσα στην επόμενη ώρα, χωρίς να έχει συνταχθεί ακόμα η έγγραφη παραίτηση της κυβέρνησης. Oι δρόμοι της Aθήνας γέμισαν από διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για την ανατροπή του νόμιμου πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου ενώ οι κινητοποιήσεις που οργανώνονταν από την Ένωση Κέντρου και την αριστερή ΕΔΑ κατέληγαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία θύμα των οποίων υπήρξε και ο 25χρονος φοιτητής και στέλεχος της Αριστεράς Σωτήρης Πέτρουλας.

Την παραίτηση του Αθανασιάδη-Νόβα διαδέχτηκε η κυβέρνηση του Ηλία Τσιριμώκου στις 18 Αυγούστου ενώ ένα μήνα μετά πρωθυπουργός ορκίστηκε ο Στέφανος Στεφανόπουλος. Στην κυβέρνηση του Στεφανόπουλου συμμετείχαν οι Τσιριμώκος και Νόβας ως αντιπρόεδροι και ο Μητσοτάκης ως υπουργός Συντονισμού και Οικονομικών. Τα πραγματικά αίτια της κρίσης της δημοκρατίας δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμα αφού σχεδόν κανείς πρωταγωνιστής των Ιουλιανών δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του.

Παρ' όλα αυτά, το γεγονός ότι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και η μητέρα του Φρειδερίκη ήθελαν να ελέγχουν πλήρως το στράτευμα μπορεί να δικαιολογήσει την άρνηση του πρώτου στην αποπομπή των προσώπων εμπιστοσύνης του σε βασικές θέσεις. Πηγές αναφέρουν ότι ταυτόχρονα το παλάτι επεδίωκε τη διάσπαση της Ένωσης Κέντρου αφού η δημοτικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου εκείνη την εποχή σημείωνε άνοδο. Κύρια θέση του ήταν η ανεξαρτητοποίηση της εξωτερικής πολιτικής από την πολιτική των ΗΠΑ και των λοιπών δυτικών συμμάχων . Είναι πιθανό, βλέποντας τη δημοτικότητά του να ανεβαίνει, στελέχη τόσο του εσωτερικού (επίδοξοι διάδοχοι του Γ. Παπανδρέου που ένιωθαν να απειλούνται τα σχέδιά τους, όπως ο Κ. Μητσοτάκης) όσο και του εξωτερικού (Αμερικανοί αξιωματούχοι) να επιθυμούσαν με την κρίση αυτή να ανακόψουν την πορεία του. Σε συζητήσεις με αμερικανούς διπλωμάτες λίγο πριν τα γεγονότα του Ιουλίου ο Κ. Μητσοτάκης είχε εκφράσει την άποψη ότι ο Α. Παπανδρέου ήταν η κύρια πηγή των προβλημάτων της Ε.Κ. και ότι θα έπρεπε να απομακρυνθεί τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την Ελλάδα.

Όποια από τα παραπάνω και να είναι τα βαθύτερα αίτια της πολιτικής αποσταθεροποίησης, τα αποτελέσματά τους ήταν κάτι παραπάνω από ορατά. Η πολιτική αστάθεια ήταν μια από τις πρώτες συνέπειες της αποστασίας που συνδυασμένη με το γενικότερο κλίμα απογοήτευσης του λαού από τον πολιτικό κόσμο, την απαξίωσή των τελευταίων και την απορρύθμιση των μηχανισμών άμυνας της δημοκρατίας άνοιξαν το δρόμο για το πραξικόπημα της 21ης Ιουλίου 1967.

Πηγή: tvxs.gr

Αρχαία Ολυμπία : Παγκόσμιο ενδιαφέρον για την πήλινη πλάκα με στίχους του Οδυσσέα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-07-2018 10:19:07 am | από nskarmoutsos

Η Αρχαία Ολυμπία αναδεικνύεται για ακόμη μια φορά, ως ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, λένε στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων εκπρόσωποι φορέων της Ηλείας, με αφορμή την πρόσφατη ανακάλυψη πήλινης πλάκας, στην οποία αναγράφονται 13 στίχοι της ξ ραψωδίας της «Οδύσσειας» του Ομήρου, η οποία χρονολογείται στη ρωμαϊκή εποχή και πιθανώς πριν από τον 3ο αι. μ.Χ.
Ο δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας Ευθύμιος Κοτζάς, ο αντιπεριφερειάρχης Ηλείας Γιώργος Γεωργιόπουλος και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κώστας Νικολούτσος μιλούν στο Πρακτορείο για «μία τεραστίων διαστάσεων ανακάλυψη από τον μεγάλο πλούτο που φυλάσσει στο υπέδαφος της η Αρχαία Ολυμπία» και υπογραμμίζουν την ανάγκη να αναδεικνύεται συνεχώς η σπουδαιότητα της, ώστε να προσελκύει ακόμα περισσότερους επισκέπτες, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην περαιτέρω ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.
Παράλληλα, σημειώνεται ότι η σημαντική αυτή ανακάλυψη συμπίπτει χρονικά με την έναρξη των διαδικασιών για την επαναλειτουργία του μουσείου σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, μέσα στο οποίο φυλάσσονται σπουδαία κειμήλια.

Μεγαλύτερη αξία

Ειδικότερα, ο δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας Ευθύμιος Κοτζάς, μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, υπογράμμισε ότι «παρά το γεγονός ότι η Αρχαία Ολυμπία είναι ένας τόπος με μεγάλη ιστορία και μεγάλο όνομα, η ανακάλυψη αυτού του σημαντικού αρχαιολογικού ευρήματος, της προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία και μπορεί να προσελκύσει περισσότερους επισκέπτες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής».
Όσον αφορά στην επαναλειτουργία του μουσείου, ο δήμαρχος σημειώνει ότι «έχει μεγάλη αξία για την Αρχαία Ολυμπία και θα ωφελήσει τον τόπο μας, αφού, όπως εκτιμούμε, τα σημαντικά εκθέματα θα αποτελέσουν πόλο έλξης μεγάλου αριθμού επισκεπτών».

Από την πλευρά του, ο αντιπεριφερειάρχης Ηλείας Γιώργος Γεωργιόπουλος τόνισε μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «πρόκειται για μία τεραστίων διαστάσεων ανακάλυψη από τον μεγάλο πλούτο που φυλάσσει στο υπέδαφος της η Αρχαία Ολυμπία», προσθέτοντας ότι «η σπουδαιότητα αυτού του ευρήματος είναι ακόμα πιο μεγάλη, αφού αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την Αρχαία Ολυμπία, ως ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς».
Παράλληλα, ανέφερε ότι «η ανακάλυψη αυτή πρέπει να δώσει το έναυσμα, προκειμένου οι διεθνείς οργανισμοί του σύγχρονου ολυμπιακού κινήματος να κινητοποιηθούν και να δώσουν στην Αρχαία Ολυμπία την θέση που της ανήκει».
Όπως εξήγησε, «δεν θα πρέπει να μένουμε μόνο στο γεγονός της αφής και της παράδοσης της Φλόγας, αλλά είναι αναγκαίο να αναδεικνύεται διαρκώς η σπουδαιότητα της Αρχαίας Ολυμπίας σε όλο τον αρχαίο κόσμο μέσα από τα ευρήματά της και τις αξίες της που ενσωματώνονται στη σύγχρονη εποχή».
Όσον αφορά στην αποκατάσταση και την αναβάθμιση του μουσείου σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, ο Γιώργος Γεωργιόπουλος λέει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «η υλοποίηση αυτού του έργου είναι σημαντική για την ανάπτυξη της περιοχής, αφού θα προσελκύει μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών, με δεδομένο ότι στο μουσείο φυλάσσονται σπουδαίοι θησαυροί από το σύγχρονο ολυμπιακό κίνημα, δηλαδή από το 1896 μέχρι σήμερα, όπως μετάλλια μεγάλων ολυμπιονικών, δάδες από το 1936 και άλλα σπουδαία κειμήλια».

Ανασκαφικός τουρισμός

Ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ηλείας Κώστας Νικολούτσος, μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ χαρακτηρίζει ως ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός την ανακάλυψη πήλινης πλάκας με την εγχάρακτη επιγραφή, προσθέτοντας ότι «το Επιμελητήριο πρέπει να είναι πάντα κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, διότι προφανώς έχει ακόμα πάρα πολλούς θησαυρούς».
Για αυτόν το λόγο, συνεχίζει «πρέπει να συμβάλλουμε στην ενίσχυση του ανασκαφικού τουρισμού, όπως επίσης και στην επαναλειτουργία του μουσείου σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, όπου εκεί θα μπορούν να εκτίθενται για παράδειγμα μετάλλια και αθλητικές εμφανίσεις μεγάλων ολυμπιονικών».
Ακόμη, σύμφωνα με τον Κώστα Νικολούτσο, «είναι αναγκαία η αναβάθμιση του οδικού δικτύου που συνδέει το λιμάνι του Κατάκολου και με άλλους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως τον ναό του Επικούρειου Απόλλωνα, αφού κάθε χρόνο αποβιβάζεται από τα κρουαζιερόπλοια μεγάλος αριθμός τουριστών, οι οποίοι έχουν μέχρι τώρα ως κύριο προορισμό την Αρχαία Ολυμπία».
Η πήλινα πλάκα: Ένα αναπάντεχο εύρημα
Σε δηλώσεις που είχε κάνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηλείας Ερωφίλη Κόλια, υπό τη διεύθυνση της οποίας διεξήχθη το ερευνητικό πρόγραμμα «Ο πολυδιάστατος χώρος της Ολυμπίας», σε συνεργασία με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και τρία γερμανικά Πανεπιστήμια, είχε περιγράψει αναλυτικά το πώς εντοπίστηκε το αρχαιολογικό εύρημα, αναφέροντας μεταξύ άλλων τα εξής:
«Πρόκειται για ένα αναπάντεχο εύρημα, δεν περιμέναμε σε επιφανειακή έρευνα να βρούμε επιγραφή. Στην αρχή όταν πρωτοαντικρίσαμε την πλάκα ήταν καλυμμένη από άλατα και επικαθίσεις από την έκθεση στις καιρικές συνθήκες, από τη βλάστηση κ.ά. Δεν αντιληφθήκαμε εξ αρχής γιατί ακριβώς επρόκειτο. Και, βεβαίως, όταν καταλάβαμε ότι είναι επιγραφή δεν περιμέναμε ότι είναι απόσπασμα από την Οδύσσεια. Καθαρίστηκε στα εργαστήρια συντήρησης, η επιγραφή είναι σε καλή κατάσταση, μπορούμε να πούμε ότι έχει χαραχτεί, ενώ ήταν ακόμα νωπός ο πηλός. Δεν είμαι σε θέση ακόμα να σας δώσω ερμηνεία γιατί είναι «περίεργο» το εύρημα και μοναδικό. Το πρόγραμμα τελείωσε, συνεχίζουμε με τη μελέτη και τη δημοσίευση των ευρημάτων. Το αποτέλεσμα ότι ταυτίστηκε, πρόσφατα, με τμήμα της ραψωδίας ξ της Οδύσσειας, και μια πρώτη χρονολόγηση πιθανολογείται τον 2ο αιώνα μ. Χ. είναι πολύ σημαντικό, αλλά, ίσως, με την επικείμενη συστηματική έρευνα περιμένουμε να φανεί αν πρόκειται για το παλαιότερο γνωστό απόσπασμα ομηρικών επών».

Πηγή: tovima.gr

Αρχαία σαρκοφάγος ανακαλύφθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-07-2018 09:57:05 am | από nskarmoutsos

Το αιγυπτιακό υπουργείο Αρχαιοτήτων ανακοίνωσε την ανακάλυψη μιας ασυνήθιστα μεγάλης και άθικτης σαρκοφάγου στην πόλη της Αλεξάνδρειας που χρονολογείται στην πτολεμαϊκή περίοδο, πριν από 2.000 και πλέον χρόνια. Ο τάφος ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών για την θεμελίωση ενός νέου κτιρίου.

Προκειμένου να κατασκευαστεί ένα νέο οικοδόμημα, στις περισσότερες περιοχές της Αλεξάνδρειας χρειάζεται να είναι παρών ένας αξιωματούχος του υπουργείου Αρχαιοτήτων προκειμένου να παρακολουθεί τις εργασίες εκσκαφής. Σε αυτή την περίπτωση, μια από τις μεγαλύτερες σαρκοφάγους που ανακαλύφθηκε ποτέ στην πόλη βρέθηκε σε βάθος περίπου 5 μέτρων.

Η σπάνια σαρκοφάγος από μαύρο γρανίτη έχει ύψος περίπου 1,8 μέτρα, πλάτος 1,5 μέτρα και μήκος 2,6 μέτρα. Ανάμεσα στο καπάκι και το σώμα της σαρκοφάγου, υπάρχει ένα στρώμα κονιάματος, το οποίο υποδηλώνει ότι δεν έχει ανοιχτεί από τότε που σφραγίστηκε, σύμφωνα με τον Δρα Αϊμάν Ασμαουί, επικεφαλής του κλάδου Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων, σε ανακοίνωση του υπουργείου.

Ο Ασμαουί δήλωσε στο CBS News ότι λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της σαρκοφάγου, ίσως ανήκει σε κάποιο σημαντικό πρόσωπο. Μέχρι στιγμής, η ταυτότητα του προσώπου παραμένει μυστήριο.

Στον τάφο βρέθηκε και μια ημιτελής αλαβάστρινη προτομή. Σύμφωνα με το υπουργείο, το πιθανότερο είναι να ανήκει στον ιδιοκτήτη της σαρκοφάγου.

Οι αξιωματούχοι ελπίζουν να μάθουν περισσότερα όταν ανοίξει ο τάφος, αλλά αυτή η διαδικασία δεν θα είναι εύκολη.

"Είναι δύσκολο να σηκώσουμε τη σαρκοφάγο καθώς ζυγίζει περίπου 30 τόνους και ο χώρος είναι πολύ στενός, άρα ίσως πρέπει να την ανοίξουμε μέσα στον τάφο, να σηκώσουμε πρώτα το καπάκι και στη συνέχεια να σηκώσουμε το σώμα της σαρκοφάγου", δήλωσε ο Δρ Μουσταφά Ουαζίρι, γενικός γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων στο CBS News.

"Η σαρκοφάγος χρονολογείται πριν από περίπου 2.000 χρόνια. Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε εικασίες για την ταυτότητα του ιδιοκτήτη, καθώς το εξωτερικό της σαρκοφάγου δεν έχει σκαλίσματα ή σχέδια. Θα πρέπει να περιμένουμε έως ότου ανοίξουμε τη σαρκοφάγο τις επόμενες ημέρες και ίσως η απάντηση να βρίσκεται εκεί. Ίσως το όνομά του να είναι γραμμένο στο εσωτερικό ή ίσως να υπάρχει κάποια επιγραφή, ίσως να βρούμε μία μούμια ή ένα ξύλινο φέρετρο, ή ίσως να μην βρούμε και τίποτα", πρόσθεσε ο Ουαζίρι.

Πηγή: capital.gr

«Ευμενίδες» του Αισχύλου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 6 το πρωί!!

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 14-07-2018 09:39:07 am | από nskarmoutsos

«Οποιος τολμηρός το επιθυμεί, ας έρθει να ζήσει αυτήν την εμπειρία μαζί μας», λέει η Στεφανία Γουλιώτη.

 «Κάνατε την τρέλα, ξεκινήσατε στις 3 το πρωί και φτάσατε ώς εδώ. Ωραία τώρα είμαστε μαζί σ’ αυτό. Πάμε. Πρέπει να είμαστε μαζί, γιατί μόνο έτσι μπορεί να μας κάνει τη χάρη ο μύθος να μας αποκαλύψει κάτι».

Τα λόγια της ακούγονται διαφορετικά όταν μιλάει για τη συγκεκριμένη παράσταση. Είναι ο ενθουσιασμός της, η προσδοκία της αναμέτρησης με αυτόν τον χώρο, με αυτό το κείμενο, την ώρα που χαράζει, στις 6 ακριβώς, είναι το στοίχημα μιας υποκριτικής δοκιμασίας που αναζητεί το ιδανικό: να βλέπει ο θεατής αυτό που ο ηθοποιός φαντάζεται.

Σάββατο 14 Ιουλίου και την Κυριακή 15/7, η Στεφανία Γουλιώτη επανέρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου σκηνοθετώντας και ερμηνεύοντας τις «Ευμενίδες» του Αισχύλου στο Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου, σε μια παράσταση αρκετά δύσκολη και ιδιαίτερη, όπου μία ηθοποιός και ένας μουσικός (ο Δημήτρης Καμαρωτός) συμπράττουν στο δύσκολο εγχείρημα της αφήγησης ολόκληρου του έργου με όλα τα πρόσωπα να ηχούν μέσα από ένα σώμα και ένα όργανο.

Η Στεφανία Γουλιώτη παρουσίασε τις «Ευμενίδες» για πρώτη φορά το 2015 σε μορφή μονολόγου σε ένα πρωτοποριακό ανέβασμα, όπου γινόταν εκτενής χρήση νέων τεχνολογιών, με βίντεο και φωτισμούς που διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο σε εκείνη την παράσταση. Αυτή τη φορά, όλα είναι διαφορετικά. Από το black box η Στεφανία Γουλιώτη θα βρεθεί στο Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου, σε ανοικτό χώρο, σε ένα τοπίο που σε μεγάλο βαθμό «επέβαλλε» μια διαφορετική προσέγγιση.

«Tομή στην πορεία μου»

«Η παράσταση του ’15 είχε έναν ενδοσκοπικό χαρακτήρα», εξηγεί στην «Κ». «Τώρα που είχαμε να κάνουμε με ανοικτό χώρο, όπου πρωταγωνιστεί κυρίως το τοπίο, χρειαζόμασταν κάτι άλλο. Και πάνω σε αυτόν τον προβληματισμό, ο Δημήτρης Καμαρωτός, που με μεγάλη μου χαρά λέω ότι ουσιαστικά μαζί έχουμε φτιάξει την παράσταση, πρότεινε να μπει ένα φίλτρο ανάμεσα σε μένα και στην ιστορία. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή όλο αυτό με τρόμαξε γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η διαχείριση του συγκεκριμένου χώρου έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετική. Αλλά σήμερα τολμώ να πω ότι αυτές οι “Ευμενίδες” απαίτησαν από πλευράς μου μεγάλη πνευματική προσπάθεια και γι’ αυτό τις νιώθω ως τομή στην πορεία μου, εννοώντας ότι έτσι θα ήθελα να γίνεται το θέατρο. Εγώ να είμαι ο αγωγός, ο ανάμεσος. Θα ήθελα να είμαστε στο θέατρο και να μη με βλέπεις. Ούτε να με ακούς. Τι να κάνεις; Εγώ να φέρω τον μύθο, όποιος και αν είναι αυτός και απλώς να βουτάμε και οι δύο μέσα σ’ αυτόν. Ελπίζοντας ότι κάτι μέσα μας θα μετακινηθεί».

Τη ρωτάω αν την προβληματίζει το πρωινό ξύπνημα, αν θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους θεατές. «Θεωρώ ότι τα φεστιβάλ γίνονται και γι’ αυτό τον λόγο, για να δοκιμάζονται κάποια πράγματα», απαντάει. «Πρέπει να προτείνονται κάποιες εμπειρίες μοναδικές για ανθρώπους που τις ζητούν. Ετσι κι εμείς προτείνουμε ένα μικρό κομμάτι εμπειρίας. Προτείνουμε αυτό το κείμενο, να ηχήσει μέσα σ’ αυτό το τοπίο, και το τοπίο να αρχίσει να αλλάζει μορφές. Να αλλάζει σχήματα, κι εσύ, ο θεατής, να ξεχάσεις πού βρίσκεσαι και ξαφνικά να δεις έναν πλανήτη ο οποίος έρχεται για να σε συναντάει. Είναι ο ήλιος που βγαίνει σε ένα καταπληκτικό σημείο στις 7 και 5 ακριβώς και γίνεται κομμάτι της παράστασής μας. Οποιος τολμηρός το επιθυμεί ας έρθει να ζήσει αυτήν την εμπειρία μαζί μας».

Οι «Ευμενίδες» παρουσιάζονται σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη.

​​14 και 15 Ιουλίου, στις 6 το πρωί, στο Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου (ακριβώς δίπλα στον χώρο στάθμευσης του θεάτρου). Πρωινό με καφέ και κρουασάν θα προσφερθεί στο κοινό πριν από την έναρξη της παράστασης. Eισιτήρια: www.greekfestival.gr.

Πηγή: kathimerini.gr

Ο σπουδαίος Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 14-07-2015 07:42:27 pm | από nskarmoutsos

Ο μεγάλος δημιουργός Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, μεγαλουργεί ως ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής και σε τρομάζει με τις αλήθειες του υποσυνειδήτου που αναδύει στην επιφάνεια, τόσο άμεσα και ωμά.

«Υπάρχει πάντα μια διαρκής πάλη μέσα μου, ανάμεσα στην ανάγκη μου να καταστρέψω και στη θέλησή μου να ζήσω. Κι αυτό δημιουργεί μία εσωτερική ένταση που κυριαρχεί και στον τρόπο που δημιουργώ και στην υλική μου ύπαρξη. Κάθε πρωί ξυπνώ με μια καινούρια οργή, μια καινούρια καχυποψία, μια καινούρια λαχτάρα για τη ζωή» Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα και οξυδερκής ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ξεκίνησε να γράψει ο ίδιος την αυτοβιογραφία του γύρω στα εβδομήντα, πάντα στοιχειωμένος από ερωτήματα...

Τι τον έσπρωξε στο καταφύγιο της τέχνης; Γιατί δυσκολευόταν ν' αγαπήσει και να εμπιστευθεί; Γιατί αποξενώθηκε από τα ίδια του τα παιδιά;

Γιος ενός λουθηρανού πάστορα και μιας φιλότεχνης γυναίκας που λαχταρούσε διαζύγιο αλλά έπαψε νωρίς να το διεκδικεί, ο Μπέργκμαν δέχτηκε μια ανατροφή βασισμένη σε έννοιες όπως αμαρτία, εξομολόγηση, τιμωρία, συγχώρεση. Ο ίδιος, έγραφε:

«Σε όλα αυτά ενυπήρχε μια λογική την οποία αποδεχόμασταν και νομίζαμε ότι καταλαβαίναμε. Πιθανώς αυτή η κατάσταση να συνετέλεσε και στην άνευ αντιρρήσεων αποδοχή του ναζισμού. Ποτέ δεν είχαμε ακούσει τη λέξη ελευθερία και, σίγουρα, δεν την είχαμε γευτεί ποτέ».

Ίσως γι' αυτό να πορεύθηκε ως καταπιεσμένος έφηβος που καταβρόχθιζε Νίτσε, Μπαλζάκ και Ντοστογιέφσκι. Το στάδιο αυτό, έδωσε τη θέση του σ' έναν κυριευμένο από πόθο ενήλικα, καθ' έξιν μοιχό, με αυτοκτονικές τάσεις αλλά και με διαβολικό πείσμα, αφοσιωμένο ψυχή τε και σώματι στο επάγγελμά του, αυτή τη «σχολαστική διαχείριση του ανείπωτου».

Διαβάζοντας προσεκτικά ξανά το βιβλίο του, γίνεται κανείς μάρτυρας του απόλυτου θαυμασμού του για τον Ταρκόφσκι, των αλλεπάλληλων αναμετρήσεών του, τόσο με την κληρονομιά του Στρίντμπεργκ όσο και με τις συντρόφους του.

Ο αναγνώστης, παίρνει εξηγήσεις για το φορολογικό σκάνδαλο που τον οδήγησε ν' αυτοεξοριστεί κι αφουγκράζεται τις σκέψεις του για τα γηρατειά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, τη θνητότητα αλλά και για τη στιγμή που οφείλει κανείς ν' «αποχωρεί».

Παγκοσμίως γνωστός για τις ταινίες του, ο Μπέργκμαν υπήρξε παράλληλα εμβληματική μορφή του σουηδικού θεάτρου. Οι θεατρικές αναφορές, μάλιστα, υπερτερούν των κινηματογραφικών στον «Μαγικό Φανό».

Το πώς διοικούσε τα θέατρα απ' τα οποία πέρασε, το πώς βίωσε την «αναρχική» θεατρική πραγματικότητα της Δυτικής Γερμανίας σε σύγκριση με της Σουηδίας και το τι απαιτούσε από τις αγαπημένες του ηθοποιούς (από τη Χάριετ Άντερσον και τη Λιβ Ούλμαν ως τη Λένα Ολιν) δίνουν μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες σελίδες της αυτοβιογραφίας του.

Ο ίδιος εξομολογείται ότι αντιμετώπιζε τις πρόβες σαν «εγχειρήσεις», μέσα σε χώρους όπου επικρατούσε «η αυτοπειθαρχία, η καθαριότητα, το φως»: «Η πρόβα είναι μια σοβαρή δουλειά και όχι προσωπική θεραπεία για τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό».

Στα γυρίσματα των ταινιών του, πάντως, η ατμόσφαιρα ήταν «ακαταμάχητα φορτισμένη από σεξουαλικότητα. Μου πήρε πολλά χρόνια να μάθω ότι κάποτε η κάμερα σταματάει και οι προβολείς σβήνουν». Ενώ στο μοντάζ τον διαπερνούσε η ίδια πάντα «μεθυστική αίσθηση μαγείας» που τον τύλιξε και παιδάκι, στη θέα του πρώτου κινηματογράφου που του χάρισαν.

Ο Σουηδός δημιουργός κλείνει το βιβλίο του με την εξής φράση: «Παρακαλάω τον Θεό χωρίς ελπίδα. Μάλλον πρέπει να τα βγάζει κανείς πέρα μόνος του όσο καλύτερα μπορεί».

Όπως μας αποκαλύπτει η συγκεκριμένη φράση, είναι παρμένη από το ημερολόγιο της μητέρας του, λίγο μετά τη γέννησή του. Θα μπορούσε κάλλιστα όμως να είναι το απόσταγμα και της δικής του, μοναδικής διαδρομής.

Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πλέον διακεκριμένους καλλιτέχνες στον κόσμο. Αντιπροσωπεύει τον πιο διάσημο σκηνοθέτη του λεγόμενου "καλλιτεχνικού κινηματογράφου". Κάθε ταινία του ήταν γεγονός αναμενόμενο απ' όλον τον κόσμο και όλοι μεταχειρίζονταν τον χαρακτηρισμό αριστούργημα για κάθε νέα του ταινία. Παράλληλα, ήταν κι ένας απίστευτα παραγωγικός σκηνοθέτης.

Με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την ανακοίνωση της απόσυρσής του το 1982 (αφού τελείωσε το "Φάνι και Αλέξανδρος"), ο Μπέργκμαν έκανε περίπου 40 ταινίες μεγάλου μήκους. Όλες οι ταινίες του φέρουν ένα απόλυτο προσωπικό στίγμα που κάνει δύσκολη την ανάγνωσή τους, ακόμα και από τον υποψιασμένο θεατή.

Ξεκίνησε γράφοντας σενάρια, ενώ παράλληλα σκηνοθετούσε στο θέατρο, κυρίως έργα των Στρίνμπεργκ και Σαίξπηρ. Η μεγάλη του αγάπη όμως, ήταν ο κινηματογράφος. Ενώ πολλοί σκηνοθέτες ασχολούνται με τον κινηματογράφο για να επενδύσουν στο θέατρο, εκείνος έκανε το αντίθετο...

Σκηνοθετούσε δηλαδή στο θέατρο, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια γερή οικονομική βάση για το γύρισμα των ταινιών του. Ως σκηνοθέτης κινηματογράφου πρωτοεμφανίστηκε το 1945 με την ταινία "Κρίση", αλλά καθιερώθηκε κυρίως στις δεκαετίες του '50 και του '60…συνέχεια

Προηγούμενες αναρτήσειςΕπόμενες αναρτήσεις