Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Αθήνα 1865-1970. Εικόνες από το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη. Εικόνες από μία άλλη εποχή..

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 21-01-2014 07:07:13 pm | από nskarmoutsos

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εφεύρεσης της φωτογραφίας (1839), η Αθήνα αποτέλεσε πόλο έλξης για ξένους φωτογράφους, οι οποίοι απαθανάτιζαν συστηματικά τα αρχαιολογικά μνημεία της πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Αρκετά πολεοδομικά σχέδια εκπονήθηκαν για την οικοδόμηση της Αθήνας, με πρώτο αυτό που καθόριζε το κέντρο της πόλης ως ένα ισοσκελές τρίγωνο με κορυφή την πλατεία Ομονοίας, σκέλη του τις οδούς Πειραιώς και Σταδίου και βάση του την οδό Ερμού, που έμεινε όμως ημιτελές.

Έκτοτε, όσο αναπτυσσόταν, η Αθήνα φωτογραφήθηκε διεξοδικά από επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους, καθώς προσέφερε πληθώρα θεμάτων.

Τη μερίδα του λέοντος ωστόσο στις φωτογραφίσεις, κατείχε η πολύπαθη πλατεία Ομονοίας, με τις περισσότερες απεικονίσεις να αφορούν στην καταγραφή των αλλεπάλληλων διαμορφώσεων της…συνέχεια

 

Το κίνημα των Λουδιτών και οι καταστροφές των μηχανών

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-01-2014 09:20:36 am | από nskarmoutsos

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Οι απαρχές των επαναστατικών κινημάτων
1812
Οι εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στην εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγική διαδικασία κράτησαν πάνω από δύο αιώνες, με αποκορύφωμα το περίφημο κίνημα των Λουδιτών
Ήδη από τον 17ο αιώνα είχαν αρχίσει οι έντονες αντιδράσεις των εργατών ενάντια στην εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγική διαδικασία. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο Μαρξ στο πρώτο μέρος του Κεφαλαίου του: «Όλη σχεδόν η Ευρώπη γνώρισε τον 17ο αιώνα εξεγέρσεις εργατών ενάντια στη λεγόμενη Bandmuhle (αργαλειός ταινιών), που λέγεται και Schnurmuhle ή Muhlenstuhl, μια μηχανή που υφαίνει κορδέλες και σιρίτια. Στα τέλη του πρώτου τρίτου του 17ου αιώνα ο εξεγερμένος όχλος κατέστρεψε ένα ατμοκίνητο πριονιστήριο, που είχε κατασκευάσει ένας Ολλανδός κοντά στο Λονδίνο. Ακόμα και στις αρχές του 18ου αιώνα οι υδροκίνητες πριονιστικές μηχανές μόλις και μετά βίας κατάφεραν να υπερνικήσουν τη λαϊκή αντίσταση, που την υποστήριζε το Κοινοβούλιο. Όταν το 1758 ο Έβερετ κατασκεύασε την πρώτη υδροκίνητη κουρευτική μηχανή, τη μηχανή αυτή την έκαψαν μερικές εκατοντάδες εργάτες που έμειναν χωρίς δουλειά».
Οι πρώτες αντιδράσεις
Οι εντυπωσιακές αλλαγές που εισήγαγαν στον τρόπο παραγωγής οι πρώτες βιομηχανικές μονάδες σκόρπισαν τον τρόμο στους εργάτες, οι οποίοι πίστευαν ότι θα αντικατασταθούν από τις μηχανές. Έτσι, σημειώθηκαν δυναμικές αντιδράσεις στην επέλαση των μηχανών, που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις παραδοσιακές στάσεις εργασίας και σύντομα έλαβαν ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Συχνά οι αντιδράσεις αυτές έπαιρναν τα χαρακτηριστικά της ατομικής τρομοκρατίας, των προσωπικών αντεκδικήσεων και των βίαιων εκδηλώσεων, που απέβλεπαν στην καταστροφή των ίδιων των μηχανημάτων. Ήδη από το 1798 οι βιομήχανοι διαμαρτυρήθηκαν στο Κοινοβούλιο ότι δέχονταν απειλές κατά της ζωής τους από τους υφαντές, οι οποίοι τους απειλούσαν επί πλέον ότι θα κάψουν τα σπίτια τους και τις βιοτεχνίες τους, αν δεν δέχονταν τους όρους τους. Στα 1733 πάλι καταγράφεται ένα περιστατικό όπου μικροτεχνίτες και εργάτες γκρέμισαν το σπίτι του Τζ. Κέι, εφευρέτη της «ιπτάμενης σαΐτας».
Αυτού του είδους οι κινητοποιήσεις κατά μια ευρεία έννοια αποτελούσαν ένα σύνηθες είδος «συλλογικής διαπραγμάτευσης» και στους δύο επόμενους αιώνες που ακολούθησαν. Έτσι ολόκληρο τον 18ο αιώνα αλλά και στο πρώτο μισό του 19ου παρατηρούνται φαινόμενα κινητοποιήσεων, διαδηλώσεων, καταστροφές μηχανών, τρομοκρατικές ενέργειες, που είχαν ως αποτέλεσμα να καταγραφούν άγριες δολοφονίες βιομηχάνων, καθώς και πυρπολήσεις εργοστασίων.
Νεντ Λουντ, ένας ήρωας - φάντασμα
Ένα εντυπωσιακό γεγονός που προκύπτει από αυτή την αλυσιδωτή σειρά αντιδράσεων είναι ότι γεννήθηκε ένα κίνημα. Σύμφωνα με την παράδοση, το 1779 σε ένα χωριό του Λέισεστερσάιρ κάποιος Νεντ Λουντ μπήκε σε ένα εργοστάσιο σε κατάσταση υστερίας και κατέστρεψε δυο πλεκτικές μηχανές. Από αυτόν – του οποίου η φυσική ύπαρξη αμφισβητείται – έλαβε το όνομά του το κίνημα των Λουδιτών.
Από τότε που κυκλοφόρησε αυτή η φήμη, η καταστροφή κάθε αργαλειού συνοδευόταν από τον μύθο του Νεντ Λουντ. Έτσι το 1811-12 συνειδητά υιοθετήθηκε το όνομά του ως σύμβολο αντίστασης κατά των μηχανών που «βλάπτουν την κοινότητα». Στο εξής οι ανακοινώσεις των Λουδιτών έφεραν την υπογραφή του στρατηγού Λουντ, μια υπογραφή που εξέφραζε και εκπροσωπούσε το συλλογικό ψευδώνυμο του κινήματος κατά των μηχανών. Σύντομα το κίνημα αυτό ενδυναμώθηκε τόσο, ώστε να απειλεί τις κυρίαρχες τάξεις μέσα από διαφορές προκηρύξεις που κυκλοφορούσε! Να τι αναφέρεται σε μια χαρακτηριστική προκήρυξή τους:
«Δεν θα καταθέσουμε ποτέ τα όπλα μέχρις ότου η Βουλή των Κοινοτήτων να υιοθετήσει νόμο για να απομακρυνθούν όλες οι μηχανές οι οποίες είναι επιζήμιες για τις λαϊκές τάξεις και να ανακαλέσει τον νόμο για τον απαγχονισμό εκείνων που σπάζουν τις μηχανές. Όμως εμείς, δεν υποβάλουμε απλώς αίτημα, αυτό δεν αρκεί – πρέπει να πολεμήσουμε.
Υπογράφεται από τον στρατηγό του στρατού των Εκδικητών
Νεντ Λουντ, γραμματέας
Εκδικητές για πάντα.
Αμήν!».
Η δράση των Λουδιτών
Το λουδίτικο κίνημα έδρασε στις κομητείες εκείνες, στις οποίες κατά το παρελθόν είχε γεννηθεί ο θρύλος του Ρομπέν των Δασών, ενός ιδιότυπου προστάτη των φτωχών. Στην καρδιά λοιπόν της Βρετανίας, εκεί όπου βρίσκονται οι κομητείες Γιόρκσάιρ, Λάνκασάιρ, Τσεσάιρ, Ντέρμπισάιρ και Νοτιγχαμσάιρ, γεννήθηκε και έδρασε το κίνημα αυτό, που είχε ως βασικό του στόχο να σταματήσει την εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγική διαδικασία. Το κίνημα αυτό έλαβε χαρακτήρα τολμηρό και άγριο, χωρίς προηγούμενο ανάμεσα στις κατώτερες τάξεις της χώρας.
Τους πρώτους μήνες του 1811 ο «Στρατός των Εκδικητών» υπό τον «στρατηγό Λουντ» απέστειλε τις πρώτες απειλητικές επιστολές στους βιομήχανους του Νότιγχαμ. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς σημειώθηκαν αρκετές επιθέσεις εναντίον μηχανών και εργοστασίων στην ίδια πόλη. Η αντίδραση των τοπικών αρχών του Νότιγχαμ στη δράση των Λουδιτών υπήρξε άμεση: προσέλαβαν 400 αστυνομικούς ειδικευμένους στην προστασία των εργοστασίων και προσέφεραν αμοιβή 50 στερλινών σε όποιον έδινε χρήσιμες πληροφορίες σχετικές με τη δράση τους.
Τον Φεβρουάριο του 1812, η τότε κυβέρνηση των Τόρις κατέθεσε νομοσχέδιο που ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία όσων κατέστρεφαν εργοστάσια και μηχανές. Σε αυτό το νομοσχέδιο αντέδρασε ο λόρδος Βύρων εκφωνώντας έναν εμπνευσμένο λόγο, στον οποίο προσπαθούσε να καταστήσει κατανοητούς τους λόγους που ωθούσαν τους Λουδίτες σε αυτές τις ενέργειες. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο οι Λουδiτες, που δεν πτοήθηκαν από το αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο που τους αφορούσε, οργάνωσαν μια σειρά επιθέσεων εναντίον των εργοστασίων στο Χάλιφαξ, το Λιντς κ.α.
Η πιο σημαντική σύγκρουση που έφερε τους Λουδίτες αντιμέτωπους με τους φύλακες των εργοστασίων σημειώθηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους, όταν 150 κάτοικοι του Γιορκσάιρ οπλισμένοι με διάφορα αυτοσχέδια όπλα επιτέθηκαν στο πολυώροφο κτήριο του υφαντουργείου Rawfolds Mill, το οποίο ανήκε σε έναν μισητό βιομήχανο. Η επίθεση αποκρούστηκε και οι Λουδίτες είχαν στις τάξεις τους δύο νεκρούς. Λίγες μέρες αργότερα τραυμάτισαν θανάσιμα τον βιομήχανο Γ. Χόρσφαλ. Για την επίθεση στο Rawfolds Mill όσο και για τη δολοφονία του Γ. Χόρσφαλ οι τοπικές αρχές συνέλαβαν πάνω από εκατό υπόπτους. Από αυτούς, τρεις εκτελέστηκαν για τον φόνο του βιομήχανου και δεκατέσσερις απαγχονίστηκαν για την επίθεση στο εργοστάσιο. Οι επιθέσεις αυτού του τύπου αλλά και οι απειλές εναντίον των μελών του Κοινοβουλίου δεν έλειψαν κατά τους επομένους μήνες, με αποτέλεσμα οι Λουδίτες να βρεθούν αντιμέτωποι με τις αρχές που ήδη άρχισαν να παίρνουν στα σοβαρά τα μέτρα τους προκειμένου να τους αντιμετωπίσουν.
Η κριτική των Μαρξ και Ένγκελς
Από νωρίς οι δυο μεγάλοι θεωρητικοί του εργατικού κινήματος ήταν επιφυλακτικοί απέναντι σε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Χαρακτηριστικά στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» αναφέρουν σχετικά ότι τέτοιες κινήσεις στην ουσία έστρεφαν το εργατικό κίνημα στο παρελθόν σα να αναπολούσαν το καθεστώς του μεσαιωνικού εργάτη. «Οι εργάτες στρέφουν τις επιθέσεις τους όχι μονάχα ενάντια στις αστικές σχέσεις παραγωγής, τις στρέφουν ενάντια και στα ίδια τα εργαλεία παραγωγής. Κατέστρεψαν τα ξένα εμπορεύματα που τους συναγωνίζονται, σπάνε τις μηχανές, καίνε τα εργοστάσια και προσπαθούν να κατακτήσουν ξανά τη χαμένη θέση του μεσαιωνικού εργάτη».
Τέλος, τις «λουδίτικες» αντιδράσεις ενάντια στην εισαγωγή των μηχανών ενστερνίστηκαν και οι αγρότες, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την εισαγωγή των μηχανών στην αγροτική παραγωγή. Και αυτοί προχώρησαν σε πράξεις καταστροφής των μηχανών, όπως και σε εμπρησμούς. Περίφημες έμειναν στην Ιστορία οι εκδηλώσεις του «Κάπτεν Σουίνγκ» σε μια σειρά από κομητείες το 1830, όπου σημειωθήκαν πάνω από 300 εμπρησμοί και καταστροφές μηχανών.

Πηγή: topontiki.gr

Αυγή: Η γυναίκα που έζησε πριν 9.000 χρόνια στη Θεόπετρα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 17-01-2018 11:29:16 am | από nskarmoutsos

Η Αυγή αποτελεί την πρώτη βεβαιωμένη «παρουσία» μεσολιθικού ανθρώπου στη Θεσσαλία. Έζησε πριν από 9.000 χρόνια στο σπήλαιο της Θεόπετρας και την Παρασκευή θα παρουσιαστεί η ανάπλαση του προσώπου της στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Το 1993, ύστερα από επτά χρόνια ανασκαφών στο σπήλαιο της Θεόπετρας, εντοπίστηκε για πρώτη φορά αδιατάρακτη ταφή στη θέση εναπόθεσής της η Αυγή, μια γυναίκα που έζησε 9.000 χρόνια πριν στο παραπάνω σπήλαιο.
Σύμφωνα με την Νίνα Κυπαρίσση-Αποστολίκα, διευθύντρια ανασκαφών Θεόπετρας, πρόκειται για την πρώτη βεβαιωμένη «παρουσία» μεσολιθικού ανθρώπου στη Θεσσαλία 9.000 χρόνια μετά.
Ύστερα από ραδιοχρονολογίσεις επί των ίδιων των οστών βεβαιώθηκε ότι ανήκει στην 8η χιλιετία πΧ και επομένως χρονολογείται στη Μεσολιθική περίοδο, όπως άλλωστε προέκυπτε και από τη στρωματογραφική ακολουθία (stratigraphic sequence).
«Η Μεσολιθική Περίοδος γενικότερα», συνεχίζει η κ. Κυπαρίσση-Αποστολίκα, «είχε ελάχιστα ως τότε εντοπιστεί στον ελλαδικό χώρο, και για τη Θεσσαλία ειδικότερα, κοιτίδα του Νεολιθικού πολιτισμού, υπήρχαν διατυπωμένες απόψεις στη βιβλιογραφία ότι δεν υπήρξε αυτό το background. Ο εντοπισμός στη στρωματογραφία (stratigraphy) ειδικής επίχωσης μεταξύ Παλαιολιθικής και Νεολιθικής, που την αποδώσαμε στη Μεσολιθική, αλλά κυρίως η ανεύρεση της ίδιας της ταφής επιβεβαίωσε την αδιαμφισβήτητη παρουσία του μεσολιθικού ανθρώπου στη Θεσσαλία. Δύο επιπλέον ταφές της ίδιας περιόδου βρέθηκαν στο σπήλαιο τα επόμενα χρόνια, όλες κοντά στην είσοδο του σπηλαίου, δίνοντας αφορμή για συζητήσεις περί ταφικών πρακτικών και δοξασιών. Καθώς το κρανίο της διατηρούνταν σε άριστη κατάσταση, αποφασίσαμε την ανάπλασή του, προκειμένου, για διδακτικούς λόγους, να εκτεθεί στο υπό δημιουργία τότε ειδικό μουσείο (Κέντρο Τεκμηρίωσης και Εκπαίδευσης Σπηλαίου Θεόπετρας), καταλήγει η διευθύντρια ανασκαφών Θεόπετρας».
Την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου στο αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης θα παρουσιαστεί η ανάπλαση του προσώπου της Αυγής.
Επίσης «Η Αυγή στην αυγή του πολιτισμού», θα είναι το θέμα ημερίδας που θα διεξαχθεί την ίδια ημέρα στο Μουσείου της Ακρόπολης.

Πηγή: in.gr

Συρία: Ανακαλύφθηκαν μωσαϊκά της βυζαντινής περιόδου με ελληνικές επιγραφές

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 17-01-2018 09:19:24 am | από nskarmoutsos

Κατά την διάρκεια επιχειρήσεων του Συριακού Αραβικού Στρατού, ανακαλύφθηκαν τρία βυζαντινά ψηφιδωτά μωσαϊκά σε έναν αρχαιολογικό χώρο, στην περιοχή γύρω από την πόλη Uqerbat της ανατολικής υπαίθρου της Hama, όπως αναφέρει το το κρατικό πρακτορείο Sana.

Μιλώντας στo Πρακτορείο, ο επικεφαλής του τμήματος Αρχαιοτήτων και Μουσείων του Hama Abdul-Qader Farzat ανέφερε ότι ο χώρος που ανακαλύφθηκε είναι ένα δάπεδο εκκλησίας, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα μ.Χ.. Επιπλέον, πρόσθεσε ότι οι ανασκαφές άρχισαν έπειτα από πληροφόρηση για την ύπαρξη αρχαιολογικού χώρου που βρίσκεται θαμμένος στην περιοχή Uqerbat, 85 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Hama.

Η τεχνική και αρχαιολογική ομάδα ανακάλυψε τα θεμέλια μιας εκκλησίας στην περιοχή και επιπρόσθετα τις τρεις ψηφιδωτές πλάκες στις οποίες απεικονίζονταν διάφορα σχέδια πτηνών, μοτίβα λουλουδιών και επιγραφές στα ελληνικά.

Mία εξ αυτών αναφέρει με κεφαλαία γράμματα: 

«Επί του Αγιωτάτου ημών Επισκόπου Αλεξάνδρου του Οσιοτάτου, του Ευλαβεστάτου Ευανγέλου ευξαμένοι».

Αλλη επιγραφή αναφέρει «η ευγενεστάτη Δόμνια,….. (κόρη) ……του μακαρίου Θεόδοτου»

Ο Αρχηγός της Αστυνομίας της Hama, Ashraf Taha, δήλωσε στη SANA ότι μια στρατιωτική μονάδα βρήκε μία ψηφιδωτή πλάκα κοντά στην πόλη Uqerbat κατά την αποναρκοθέτηση της περιοχής, ως μέρος της προετοιμασίας για την επιστροφή των οικογενειών στα χωριά.

Επισήμανε ότι οι αστυνομικές δυνάμεις παρείχαν την απαιτούμενη προστασία προκειμένου να διευκολύνουν την αρχαιολογική ομάδα στην ολοκλήρωση της ανασκαφής του πάνελ.

Τον Σεπτέμβριο, ο Συριακός Αραβικός Στρατός ανέκτησε τον έλεγχο της πόλης Uqerbat μετά την εξάλειψη των τελευταίων τρομοκρατικών συγκεντρώσεων.

Πηγή: kathimerini.gr

Η Αθήνα του '70 μέσα από φωτογραφίες

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-01-2018 09:47:49 am | από nskarmoutsos

Φωτογραφίες από ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν που δείχνουν μια Αθήνα που οι παλιότεροι σίγουρα νοσταλγούν. Στα δεκαετία του '70 βλέπουμε μια Αθήνα διαφορετική, που βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο και αλλάζει γρήγορα, αρχίζοντας να θυμίζει λιγάκι τη σημερινή πρωτεύουσα. Ψηλά κτίρια και πολυκατοικίες κάνουν την εμφάνιση τους παντού, ο πληθυσμός αυξάνεται και δημιουργεί νέες ανάγκες σε κτίρια και υποδομές…συνέχεια

Γιατί φοράμε βέρες;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 12-01-2014 06:20:17 pm | από nskarmoutsos

Όλα δείχνουν, πως το έθιμο της βέρας ξεκίνησε από την Αρχαία Αίγυπτο, πριν από 4.800 χρόνια. Τότε χρησιμοποιούσαν καλάμια και αγριόχορτα, που φύτρωναν στις όχθες του Νείλου.

Ο κύκλος, που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, ήταν το σύμβολο της αιωνιότητας από την εποχή των Αρχαίων Αιγυπτίων.

Τα υλικά των πρώτων δαχτυλιδιών δεν ήταν πολύ ανθεκτικά. Σύντομα αντικαταστάθηκαν από δέρμα και οστά. Όσο πιο ακριβό ήταν το υλικό, τόσο μεγαλύτερη η αγάπη που έδειχνε ο δωρητής στον παραλήπτη. Από τότε, το δαχτυλίδι έδειχνε πόσο «βαθιές τσέπες» είχε, αυτός που το πρόσφερε.

Το δαχτυλίδι της ιδιοκτησίας

Το έθιμο υιοθέτησαν και οι Ρωμαίοι, αλλά με τον δικό τους τρόπο. Στους γάμους των Ρωμαίων, το δαχτυλίδι δε συμβόλιζε την αγάπη του συζύγου προς τη γυναίκα του, αλλά ότι εκείνη ήταν πλέον ιδιοκτησία του. Οι ρωμαϊκές βέρες ήταν φτιαγμένες από σίδερο και τις αποκαλούσαν «Annulus Pronubus».

Στην Πομπηία έχουν βρεθεί τέτοια δαχτυλίδια, που έχουν και επιγραφές. Οι πιο συνηθισμένες ήταν οι: «Ama me», δηλαδή αγάπα με, «Amo te», σε αγαπώ ή «Bona vitam», δηλαδή καλή ζωή.

Στη χριστιανική παράδοση, οι βέρες εμφανίζονται γύρω στα 860 μ.Χ, αλλά δεν είχαν καμία σχέση με το απλό, χρυσό δαχτυλίδι που ξέρουμε σήμερα. Ήταν διακοσμημένα με ανάγλυφα περιστέρια, πιασμένα χέρια, λύρες και διάφορα άλλα σύμβολα της αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης.

Η εκκλησία αποκάλεσε αυτά τα δαχτυλίδια «παγανιστικά» και ζήτησε να απλοποιηθούν. Μέχρι τον 13ο αιώνα, οι βέρες είχαν μορφή παρόμοια με τη σημερινή. Η εκκλησία θεωρούσε ότι η νέα λιτότητα της βέρας αναδείκνυε τον πνευματικό δεσμό του ανδρόγυνου, καλύτερα από τα φανταχτερά, παγανιστικά σύμβολα.

Βέρα στο δεξί

Οι Ρωμαίοι τις φορούσαν στο τέταρτο δάχτυλο του αριστερού χεριού, επειδή πίστευαν ότι από εκεί περνάει φλέβα, που πάει κατευθείαν στην καρδιά. Είχαν, μάλιστα, δώσει στη φλέβα αυτή το όνομα «Vena Amoris», δηλαδή φλέβα της αγάπης.

Με την έλευση του χριστιανισμού, επικράτησε το δεξί χέρι. Το τέταρτο δάχτυλο παρέμεινε. Τα τρία πρώτα δάχτυλα ήταν αφιερωμένα στην Αγία Τριάδα, και το τέταρτο στον σύζυγο.

Πηγή: mixanitouxronou.gr

Το επεισόδιο Νίκολσον και ο εξευτελισμός της χωροφυλακής

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 04-01-2014 03:19:07 pm | από nskarmoutsos

Στα πρώτα χρόνια ίδρυσης του ελληνικού κράτους συνέβη ένα περιστατικό που έδειχνε το βαθμό εξάρτησης και αδυναμίας του Ελληνικού Κράτους εκείνη την εποχή, αδυναμία που στην συγκεκριμένη περίπτωση το κατέστησε παίγνιο στα χέρια ενός μάλλον ασήμαντου Βρετανού διπλωματικού ακόλουθου, εν ονόματι Άρθουρ Νίκολσον.

Ο Νίκολσον, λοιπόν, ήταν ο Βρετανός προσωρινός επιτετραμένος της Αγγλίας στην Αθήνα. Ένα πρωινό, στις 4 Ιανουαρίου του 1885 αποφάσισε να ανέβει με τη γυναίκα του για περίπατο στο λόφο του Λυκαβηττού. Πλησιάζοντας την κορυφή, το ζεύγος συνάντησε τρεις χωροφύλακες που με φωνές και νοήματα δεν τους άφηναν να προχωρήσουν παραπέρα.

Στην πραγματικότητα, οι χωροφύλακες τους έλεγαν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό μονοπάτι καθώς απαγορευόταν να περάσουν από το σημείο εκείνο επειδή είχε γίνει πρόσφατα η δενδροφύτευση του. Αλλά ο Νίκολσον και η γυναίκα του δεν κατάλαβαν λέξη, καθώς δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου ελληνικά. Οπότε απλά αγνόησαν τους θορυβώδεις χωροφύλακες και συνέχισαν το μονοπάτι που είχαν ήδη πάρει.

Τότε, σύμφωνα πάντα με την επίσημη έκθεση του Βρετανού διπλωμάτη προς την ελληνική κυβέρνηση, ο ένας από τους τρεις χωροφύλακες τον απώθησε βίαια, τον χτύπησε με το ραβδί του τρεις φορές και στη συνέχεια, όταν ο Νίκολσον έτρεξε προς την κεντρική οδό, του πέταξε και πέτρες.

Ο Νίκολσον, λοιπόν, μετά από το περίεργο αυτό επεισόδιο αποφάσισε να παρακάμψει τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και να απευθυνθεί κατευθείαν στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη, παραβιάζοντας έτσι το διπλωματικό πρωτόκολλο. Ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του χωροφύλακα και ο Τρικούπης τον διαβεβαίωσε ότι θα τον ικανοποιούσε άμεσα. Πράγματι, πραγματοποιήθηκε αμέσως η σχετική έρευνα και προέκυψε ότι ο χωροφύλακας αυτός ήταν ο Λουκάς Καλπούζος, ο οποίος, αφότου τον αναγνώρισε και ο ίδιος ο Νίκολσον, συνελήφθη.

Παρόλα αυτά, δεν απολύθηκε παρά μια μέρα αργότερα. Παρομοίως, μέλη της κυβέρνησης, υπό τον Τρικούπη μετέβησαν με καθυστέρηση στην οικία του Άγγλου διπλωμάτη για να εκφράσουν επισήμως την συμπάθεια τους. Στη συνέχεια, ο Τρικούπης στην επίσκεψη αυτή παρέθεσε τα γεγονότα και την κατάθεση Καλπούζου με έναν τρόπο που αναιρούσε πλήρως τα λεγόμενα του Νίκολσον.

Ο τελευταίος προσβλήθηκε και απαίτησε η διαταγή της αποπομπής Καλπούζου να διαβαστεί μπροστά σε γενικό προσκλητήριο της Χωροφυλακής Αττικής από τον διοικητή της ταγματάρχη Στεφάνου. Στην διαταγή αποπομπής που είχε συνταχθεί, όμως ,από τον ίδιο τον Τρικούπη με την ιδιότητα του υπουργού στρατιωτικών, εμμέσως καταλογιζόταν μέρος της ευθύνης για το ατυχές συμβάν και στον Νίκολσον.

Ο τελευταίος αποφάσισε πλέον ότι μάλλον ούτε η ελληνική κυβέρνηση διατίθεται να τον ικανοποιήσει και απείλησε ότι με το θέμα θα ασχοληθεί δυναμικά πλέον η Αγγλία –αν και από την σωζόμενη αλληλογραφία του Foreign Office δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Μετά τις απειλές αυτές, ο Βρετανός διπλωμάτης απαίτησε την παρουσία ολόκληρου του σώματος Χωροφυλακής “παρατεταγμένου εν μεγάλη στολή” στην Πλατεία Συντάγματος όπου θα παρουσίαζε όπλα και θα παιάνιζε τον Αγγλικό Εθνικό ύμνο ενώπιον του.

Ο Τρικούπης, παρά το γεγονός πως ο Καλπούζος είχε ήδη απολυθεί, έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα αυτό. Στις 7 Ιανουαρίου, λοιπόν, δύο ενωμοτίες πεζών και έφιππων χωροφυλάκων υπό τον διοικητή τους ταγματάρχη Στεφάνου έλαβαν μέρος στην τελετή αυτή, η οποία και αποτέλεσε τον μεγαλύτερο εξευτελισμό της Ελληνικής Χωροφυλακής στην σύγχρονη Ιστορία της.

Ο Τρικούπης στο κοινοβούλιο έσπευσε να χαρακτηρίσει την χορηγηθείσα ικανοποίηση ως “υπερβολική” για την περίπτωση και ζήτησε να σταματήσει η σχετική συζήτηση καθώς βλάπτονταν τα εθνικά συμφέροντα. Οι διαθέσεις της κοινής γνώμης και του Τύπου, πάντως, παλινδρομούσαν ανάμεσα στην συγκρατημένη δυσαρέσκεια και την ασυγκράτητη έκρηξη οργής.

Το επεισόδιο Νίκολσον δεν είχε σημαντική επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις, καθώς γνωστή είναι και η ροπή του Τρικούπη προς την Αγγλία, αλλά δείχνει σε ποιο σημείο ήταν έτοιμο να φτάσει το νεοσύστατό τότε ελληνικό κράτος προκειμένου να μην χάσει την εύνοια των ξένων δυνάμεων.

Πηγή: tvxs.gr

Μήνας Ιανουάριος ή Γενάρης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-01-2013 07:19:52 pm | από nskarmoutsos

Ονομασία του μήνα Ιανουαρίου

Ο Γενάρης, όπως και όλοι οι μήνες του ημερολογίου μας, του Παγκοσμίου Χριστιανικού ημερολογίου, οφείλει τ' όνομά του στους Αρχαίους Ρωμαίους στο Θεό του Ιανό, που προς τιμή του τον ονόμασαν έτσι. Δεν είχε όμως απ' την αρχή την τιμή ν' αποτελεί τον πρώτο μήνα του χρόνου.
Αττικός μήνας: ΓΑΜΗΛΙΩΝ (15 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου)
Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν σαν Πρωτοχρονιά την 21η Ιουνίου
(του μηνός Σκιροφοριώντος όπως τον έλεγαν) και οι Ρωμαίοι την 1η Μαρτίου.
Η τελευταία είχε διατηρηθεί να γιορτάζεται και από τους Ελληνες της Ανδριανουπόλεως, πριν τους διώξουν οι Τούρκοι από την Ανατολική Θράκη.
Η πρώτη Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν πρωτοχρονιά από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Την ημέρα αυτή συνήθιζαν να εκλέγουν τους ανώτατους άρχοντες, τους ύπατους και με την ευκαιρία επιδίδονταν σε τελετές και θορυβώδεις διασκεδάσεις.
Από αυτούς την πήραν αργότερα οι Βυζαντινοί και την καθιέρωσαν (περί το 1000 μ.Χ.).

Ονομασίες του λαού για το μήνα Ιανουάριο

Τον Ιανουάριο ο λαός τον λέει με πολλά ονόματα, που τα περισσότερα αναφέρονται στις ιδιότητές του. Ο Γενάρης λέγεται Γεννολοητής, παρετυμολογικά, γιατί τότε γεννοβολούν τα κοπάδια. Γατομήνας επειδή σ' αυτόν ζευγαρώνουν οι γάτες. Κρυαρίτης (στη Μάνη) για το τσουχτερό του κρύο.
Λέγεται Μεσοχείμωνας γιατί είναι μεσαίος από τους τρεις μήνες του χειμώνα. Κρυαρώτης γιατί κάνει πολύ κρύο. Αλλες ονομασίες είναι Κλαδευτής, γιατί το μήνα αυτό κλαδεύουν.
Ακόμα τον Ιανουάριο τον ονομάζουν Τρανό, Πρωτάρη, Μεγάλο μήνα ή Μεγαλομήνα, επειδή είναι ο 1ος μήνας του έτους που έχει 31 μέρες και οι νύχτες του είναι μεγάλες, όπως λέει και το τραγούδι: "Νάταν οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη" . Τέλος λέγεται Καλαντάρης ή Καλαντέρης απ' τα Κάλαντα που τραγουδούν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα. Γελαστός για τις Αλκυονίδες ημέρες του.

Στην αρχαία εποχή, στη μέση του σημερινού μας Γενάρη άρχιζε ο ιερός μήνας της Ηρας, ο Γαμηλιών. Η Ηρα, εκτός από βασίλισσα τ' ουρανού και των Θεών, ήταν προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Γι' αυτό τον μήνα αυτό οι αρχαίοι έκαναν τους πιο πολλούς γάμους, απ' όπου πήρε και το όνομά του. Συνήθιζαν δε κάθε χρόνο, στις 27 του Γαμιλίωνα με την Πανσέληνο, να κάνουν θυσίες και εισφορές, που τις έλεγαν "Γαμήλιες".

Γιορτές του μήνα Γενάρη

Μήνας γιορτών μπορεί να ονομαστεί με τις πολλές γιορτές που έχει ο Γενάρης. Μα και σημάδια πολλά για του ανθρώπου το μέλλον, τουλάχιστον της χρονιάς.
Η πρώτη μέρα του μήνα είναι η πρωτοχρονιά και γιορτάζεται σ' όλο τον κόσμο με λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και πολλές εκδηλώσεις. Αυτή η ημέρα καλύπτεται από ένα πλήθος λαϊκών εθίμων, με πράξεις και ενέργειες μαγικές, που έχουν την προέλευσή τους στα βάθη των αιώνων. Οι ελληνικές λαϊκές παραδόσεις, θέλουν τον Αγιο Βασίλειο είτε ζευγολάτη που γυρίζει και ευλογεί τα χωράφια, είτε οδοιπόρο ή μάντη.
Τη μέρα αυτή γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Βασιλείου, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας. Ο Αγιος Βασίλης ενσαρκώνει για το λαό, το πνεύμα του καινούργιου χρόνου.
Η καλοσυνάτη μορφή του με τη λευκή γενειάδα, τα κάτασπρα μαλλιά το γλυκό χαμόγελο, το μειλίχιο βλέμμα, δεσπόζει παντού, τριγύρω μας τις μέρες τις γιορτινές. Αυτή την εικόνα η λαϊκή φαντασία έπλασε και ριζώθηκε στην ψυχή μας. Και τον οραματιζόμαστε να έρχεται από τη μακρινή Καισάρεια, φορτωμένος δώρα και χίλια καλά.
Από το Βυζάντιο και συγκεκριμένα από το χειρόγραφο του δωδεκάτου αιώνα, έχουμε το επόμενο αλφαβητάριο, που θυμίζει παρόμοια νεοελληνικά που τα λένε σήμερα τα παιδιά.
Να ο ψυχωφελής βυζαντινός αλφάβητος του δωδεκάτου αιώνα.
Αλφα. Αρχηγός των απάντων.
Βήτα. Βασιλεύει κύριος.
Γάμμα. Γεννάται ο Χριστός.
Δέλτα. Δια λόγου Θεϊκού.
Εψιλον. Ερχεται επί γης.
Ζήτα. Ζωήν φέρει εν τω κόσμω.
Ητα. Ηλιος και σελήνη.
Θήτα. Θεόν προσκινούσιν.

Το περιεχόμενο του Βυζαντινού αλφαβήτου στη Γέννεση του Χριστού, δηλαδή στο κοσμοϊστορικό γεγονός που τα μικρά παιδιά μας αναγγέλουν με τα κάλαντα των Χριστουγέννων και με την Αλφα - Βήτα του μικρού Αη-Βασίλη, στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς στη Σιάτιστα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας κάνουν τυρόπιτα ή κολοκυθόπιτα γλυκειά και μέσα βάζουν νόμισμα τον παρά που λένε. Πριν αρχίσει το φαγητό κόβουν την πίτα σε κομμάτια για κάθε άτομο στο σπίτι, χωράφια, αμπέλια και ζώα και κατόπιν ψάχνουν να βρουν το νόμισμα. Οποιος βρει το νόμισμα είναι τυχερός της χρονιάς και κάτι καλό θα του συμβεί.
Με την ημέρα της Πρωτοχρονιάς συνδέθηκαν διάφορες προλήψεις, όπως η επιλογή από την οικογένεια του ατόμου το οποίο θα περάσει πρώτο το κατώφλι του σπιτιού, το πρωί της πρώτης του έτους για το "ποδαρικό". Την ίδια μέρα αποφεύγουν να προσφέρουν ο,τιδήποτε, έξω από το σπίτι, ούτε να ρίξουν νερό έξω απ' αυτό.

Στις 6 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Φώτων, που θεωρείται μεγάλη Χριστιανική γιορτή, γιατί τότε αγιάζονται τα νερά. Αυτή η γιορτή συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου και ο λαός τη λέει "Μεγάλη γιορτή, Θεότρομη".
Είναι η μέρα που βαφτίσθηκε ο Χριστός απ' τον Αη-Γιάννη τον Πρόδρομο στ' άγια νερά του Ιορδάνη. Και από τότε πιστεύεται πως κάθε φορά, την ημέρα των Αγίων Θεοφανείων αγιάζονται τα νερά της βροχής ο λαός μας το λέει αγιονέρι, που πέφτει απ' τον ουρανό και αγιάζει τα σπαρτά και τα χορτάρια της γης. Την βροχή τη λένε αγιασμένη και χαίρονται το δάκρυ της. Το αγίασμα που παίρνει απ' την εκκλησία, ο λαός μας, την ημέρα των Φώτων, το κρατάει με μεγάλη ευλάβεια και πιστεύει απόλυτα στη θαυματουργή δύναμή του. Μ' αυτό αγιάζει τα χωράφια, σπαρτά, τις γωνιές των σπιτιών, τα μαντριά, τα ζωντανά και όλο το βίο του, απ' άκρη σ' άκρη. Ένα μπουκάλι, γιομάτο αγιασμό και κλεισμένο καλά, θα το πάρει στα αμπέλια του. Εκεί, θα σκάψει, συνήθως στη μέση τ' αμπελιού, και θα το χώσει στο χώμα για να φυλάει τ' αμπελόχτημα από κάθε αρρώστια και κακό.
Οι ζευγολάτες, πιστεύουν πως ξημερώνοντας τα Φώτα, το βράδυ στο παχνί τους μιλούν ακόμα και τα καματερά τους. Κουβεντιάζουν, λένε και αυτά με το Χριστό. Φτάνει βλέπεις, ο Χριστός ίσαμε εκεί, γιατί αυτά τον πρωτοζέσταιναν την ώρα της Γέννεσής του, μέσα στη θεία σπηλιά, όταν τον κυνηγούσε η ανθρώπινη κακία, μ' οδηγό το συμφέρον των ολίγων.
Την παραμονή των Φώτων γίνεται στην εκκλησία ο αγιασμός και ο παπάς γυρίζει όλα τα σπίτια με το σταυρό και τ' αγιάζει. Λένε τότε την παροιμία "Σαν ο Παπάς με το σταυρό".
Παράλληλα η έκτη Ιανουαρίου αποτελεί ένα ορόσημο για τη λαογραφία των ευρωπαϊκών χωρών. Εθιμα παλιά, συνήθως προχριστιανικά στις ρίζες τους επιζούν και συνεχίζουν τον εορτασμό τους προσκολλημένα στο χριστιανικό εορτασμό των Θεοφανείων. Πολλά απ' αυτά συνδέονται με πρωτόγονες λαϊκές δοξασίες γύρω από τις χειμερινές τροπές του ήλιου. Πόσο γνωστή λαογραφικά, είναι η νύχτα της παραμονής των Θεοφανείων και πόση έχει ασκήσει επίδραση σε θρύλους ευρωπαϊκούς, γίνεται αμέσως φανερό, αρκεί μόνο να θυμηθούμε τον όρο "Δωδέκατη νύχτα". Μέσα στη νύχτα αυτή σμίγουν και συναδελφώνονται τα τραγικά και τα ευτράπελα. Και λέγεται δωδέκατη, γιατί είναι η τελευταία του Δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων. Στη Γερμανία και την Αυστρία όλα τα καταστρεπτικά δαιμόνια διώχνονται τη νύχτα των Θεοφανείων, κυνηγημένα από τους δυνατούς θορύβους που κάνουν μεταμφιεσμένοι και μη. Ανάλογα συμβαίνουν και σ' άλες ευρωπαϊκές χώρες, με περισσότερη ιδιόρρυθμη εκδήλωση στην Πορτογαλία και στην Αγγλία.
Στη Σιάτιστα τα Θεοφάνεια γίνονται τα καρναβάλια "Τα μπουμπουσάρια" και για το λόγο αυτό συγκεντρώνεται πολύς κόσμος στη Σιάτιστα. Η λέξη "Μπουμπουσάρια" είναι παραφθορά του ονόματος "Εμπουσα". Ηταν δε Εμπουσα κατά τις δοξασίες των προγόνων μας φάσμα νυχτερινό με πόδια γαϊδάρου, που άλλαζε μορφές από τη μια στιγμή στην άλλη και τρόμαζε τα παιδιά.

Επίσης τα Θεοφάνεια στη Σιάτιστα μετά τη θεία λειτουργία και συγκεκριμένα μετά την εκφώνηση του "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου στου Κύριε..." η εκκλησία δονείται από το εκκωφαντικό "Κύριε Ελέησον...".
Μετά την απόλυση της εκκλησίας οι επίτροποι, κρατώντας ένα κουδούνι γυρίζουν στα σπίτια και μοιράζουν από ένα κομμάτι γλυκειά πίτα παίρνοντας χρήματα για την εκκλησία. Η πίτα αυτή έχει μέσα της ένα φλουρί. Σε όποια οικογένεια πέσει το φλουρί δίνεται η τιμή να παρασκευάσει την πίτα για τα θεοφάνεια της επόμενης χρονιάς.
Οι επίτροποι που μοιράζουν αυτή την πίτα λέγονται "Πνιχτάδες" ίσως από το πνίξιμο του σταυρού στο αγίασμα κατά την τελετή του Αγιασμού.
Στις 7 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του Βαπτιστή.
Στις 17 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Αντωνίου και στις 18 του Αγίου Αθανασίου. Του Αγίου Αθανασίου η ημέρα μεγαλώνει μια ώρα. Γι' αυτό πολλοί λένε "Αη-Θανάσης ήλθε, καλοκαίρι ήλθε".
Στις 20 Ιανουαρίου είναι η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου.
Για τους Αγίους Αντώνιο, Αθανάσιο και Ευθύμιο υπάρχει ο εξής μύθος:
"Οι τρεις Αγιοι πήγαιναν μαζί. Ο Αγιος Ευθύμιος ήταν σπανός και οι άλλοι δυο δεν τον ήθελαν. Κάποτε σ' ένα ταξίδι τους στην έρημο σηκώθηκαν οι δυο πρωί - πρωί και έφυγαν. Για να τους προκάνει ο Αγιος Ευθύμιος στη βία του επάνω, κόλλησε το κεφάλι του γαϊδάρου στο μουλάρι (γι' αυτό από τότε το μουλάρι έχει αυτιά γαϊδάρου) καθώς οι άλλοι φεύγοντας έκοψαν τα κεφάλια απ' τα δυο ζώα, που ήταν του Αγίου Ευθυμίου. Τους πρόκαμε και επειδή ήξερε την αιτία που δεν τον ήθελαν, έπιασε με τα δυο του χέρια το πρόσωπό του και αμέσως φύτρωσε μια γενειάδα που ακούμπησε στη γη.
Στις 30 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Τριών Ιεραρχών του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Η γιορτή των μεγάλων αυτών ιεραρχών είναι η γιορτή των ελληνικών και χριστιανικών γραμμάτων. Την ημέρα αυτή στη Σιάτιστα τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία καθώς και μνημόσυνο των ευεργετών των σχολείων της πόλης.

Αλκυονίδες μέρες το μήνα Ιανουάριο

Κατά το δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου συνήθως καλωσυνεύει ο καιρός και απολαμβάνουμε για μερικές μέρες μια σχετική καλοκαιρία, μια ανάπαυλα από τα χειμωνιάτικα μπουρίνια. Οι γλυκές αυτές χειμωνιάτικες ημέρες, είναι οι γνωστές "Αλκυονίδες ημέρες", που σύμφωνα με τον πανάρχαιό μας μύθο, πήραν το όνομά τους από την Αλκυόνα, το ψαροπούλι της ακτής που κλωσσά τα αυγά του αυτές τις μέρες.

Η Αλκυόνη, το σημερινό κακόσχημο ψαροπούλι με τα όμορφα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.

Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχεν από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσσά τα αυγά της.

Μια τέτοια ωραία και ποιητική ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο αυτόν ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή αυτή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού. Ο μύθος μιλάει για την απέραντη συζυγική αγάπη και την τρυφερή στοργή της γυναίκας, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και βορείου Ευρώπης.

Για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων ασχολήθηκε ο Πλούταρχος που αφηγείται ότι αν ο σύζυγος της Αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει, τότε η θηλυκιά Αλκυόνη τον παίρνει στους ώμους και τον φέρνει πάντοτε μαζί της, τον ταϊζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.
Δεν είναι όμως η μόνη περίπτωση ανώτερης ηθικής στο ζωικό βασίλειο. Η τρυγόνα, εάν χαθεί το ταίρι της χηρεύει αυστηρά και δεν ξανασμίγει μ' άλλο ταίρι. Τα κοράκια όταν μαδηθούν απ' τα γεράματα δέχονται πολλές περιποιήσεις και θερμαίνονται απ' τ' άλλα νεώτερα. Το λελέκι τιμωρεί την άπιστη σύζυγο με ραμφισμούς μέχρι να τη θανατώσει. Σ' αυτά βοηθούν και οι άλλοι αρσενικοί. Ο πελεκάνος αν δεν βρίσκει τροφή να δώσει στα μικρά του που κινδυνεύουν τον χειμώνα να πεθάνουν, σχίζει το στήθος του και τα προσφέρει για τροφή το αίμα του, όπως αναφέρεται και στον Επιτάφιο θρήνο.
"Ωσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευρά σου, Λόγε, τους θανόντας παίδας εζώωσαν επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς".

Το ψαροπούλι όπως αποκαλείται στη γλώσσα του λαού η Αλκυόνη, εξακολουθεί και σήμερα να είναι σύμβολο της χειμωνιάτικης ωραίας διακοπής μέσα στον Ιανουάριο και σε πολλά μέρη την θεωρούν πουλί που φέρνει γούρι. Οι έμποροι, οι καταστηματάρχες, την κρατούν βαλσαμωμένη στα μαγαζιά τους για ν' αυξήσουν τα πλούτη τους, οι πρώτοι και τους πελάτες τους οι δεύτεροι. Οι φυλάργυροι την διατηρούν για να τους φέρει πολλά πλούτη και οι χωριανοί για να μη πέφτει αστροπελέκι στο σπίτι τους.

Το φαινόμενο της καλοκαιρίας μέσα στη βαρυχειμωνιά του Ιανουαρίου απασχόλησε πολύ τους αρχαίους μας που έδιναν μυθολογικές εξηγήσεις γεμάτες ομορφιά. Ο Αιλιανός λ.χ. έγραψεν ότι "κυούσης δε Αλκυόνος ίσταται τα πελάγη, ειρήνην δε και φιλίαν άγουσεν άνεμον". Ο μέγας Αριστοτέλης λέγει: "Η δε Αλκυών κύει επί τροπάς χειμερινάς, διό και καλούνται όταν ευδιειναί γένονται αι τροπαί, αλκυόνοιοι ημέραι". Ο Λουκιανός πάλι έγραφε πως: "Αίθρια μεν τα άνωθεν, ακύμαντος δε και γαλήνιον άπαν το πέλαγος, όμοιν, ως ειπείν κατόπτρω.

Ωστόσο, όμως οι Αλκυονίδες ημέρες δεν έρχονται πάντα. Υπάρχουν χρόνια που το γλυκό αυτό καλοκαιρινό διάλειμμα στην καρδιά του χειμώνα δεν παρατηρείται καθόλου. Η Αλκυόνη τότε γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά και όπως είπαμε τα κύματα αρπάζουν τα αυγά ή τα πουλιά της. Το ψαροπούλι τότε θρηνεί πάλι τον πόνο του, καθώς πετιέται μέσα από τα βράχια και περιμένει τον Μάρτη για να φύγει από τον τόπο μας. Γιατί η Αλκυόνη είναι πουλί αποδημητικό με το δικό του δρομολόγιο το ιδιόμορφο. Μας έρχεται τα τέλη του καλοκαιριού και μας αποχαιρετάει μόλις καλωσυνέψει ο καιρός κατά τις αρχές του Μάρτη.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Ιανουάριο

Προετοιμάζουν τα γεωργικά τους εργαλεία, όταν υπάρχουν βροχές ή χιόνια.
Μεταφέρουν κοπριά στα κτήματα.
Εκχερσώνουν χωράφια ή διορθώνουν φράχτες.
Κάνουν αποστραγγιστικά χαντάκια.
Ανοίγουν λάκκους γύρω από τα δέντρα για να δεχτούν περισσότερη βροχή ή τα ασβεστώνουν.
Σπέρνουν πρώιμα μπιζέλια, κουκιά, κρομμύδια.
Φυτεύουν τα φυλλοβόλα δέντρα (κερασιά, βυσσινιά, βερικοκιά, ροδακινιά), αγκινάρες, φράουλες, σπαράγγια.
Λιπαίνουν τα δέντρα με χωνεμένη κοπριά.
Κλαδεύουν ελαιόδεντρα.
Επισκευάζουν και βάφουν τις κυψέλες.
Αρχίζουν το άρμεγμα των προβάτων.
Οι γυναίκες ύφαιναν στον αργαλειό κιλίμια και βελέντζες, έπλεκαν και έραβαν.

Πηγή: paidika.gr

Ιουλιανό ημερολόγιο

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 31-12-2011 08:34:16 pm | Αναδημοσίευση 31-12-2012 | από nskarmoutsos

          

Σαν σήμερα την 1η Ιανουαρίου το 46 π.χ. καθιερώνεται το Ιουλιανό ημερολόγιο

Το Ιουλιανό Ημερολόγιο που αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα αλλά είναι έργο του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη, προσδιορίζει τη διάρκεια του ηλιακού έτους σε 365,25 ημέρες. Για να μην υπάρχουν ελλιπείς ημέρες (0,25) θεωρείται ότι κάθε έτος διαρκεί 365 μέρες εκτός από τα δίσεκτα έτη, τα οποία διαρκούν 366, καθώς προστίθεται στο Φεβρουάριο μια επιπλέον ημέρα, ο οποίος πλέον έχει 29 ημέρες αντί για 28. Δίσεκτο θεωρείται κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο κάθε τέταρτο έτος (365 ημέρες * 3 έτη + 366 μέρες = 1461 ημέρες. 1461 ημέρες / 4 έτη = 365,25 ανά έτος). Ως πρακτικός κανόνας καθιερώθηκε να θεωρούνται δίσεκτα τα έτη, ο αριθμός των οποίων διαιρείται ακριβώς διά του 4 (2004, 2008, 2012 κλπ.). Το πρόβλημα του Ιουλιανού Ημερολογίου είναι ωστόσο ότι η πραγματική διάρκεια του ηλιακού έτους είναι κάτι λιγότερο από 365,25 ημέρες. Η μικρή αυτή διαφορά δεν γίνεται φυσικά αισθητή μέσα σε λίγα χρόνια, με τον καιρό όμως οδήγησε σε προβάδισμα του ημερολογίου από τον πραγματικό χρόνο (τροπικό ημερολόγιο): Το 16ο αιώνα η εαρινή ισημερία απείχε 10 ημέρες από την προβλεπόμενη ημερομηνία στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Τη λύση στο πρόβλημα δίνει από το 1582 μ.Χ. το λεγόμενο Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο πήρε το όνομά του από τον πάπα Γρηγόριο VIII που το έφερε σε ισχύ. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο παραλλάσσει το Ιουλιανό κατά το ότι σε διάστημα 400 χρόνων αφαιρεί 3 ημέρες του Ιουλιανού Ημερολογίου. Πρακτικά το επιτυγχάνει με το να θεωρεί ως δίσεκτα μόνο εκείνα τα έτη αιώνων, που διαιρούνται ακριβώς δια του 400. Έτσι, ενώ κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο τα έτη 1700, 1800, 1900, 2000 είναι όλα δίσεκτα, κατά το γρηγοριανό ημερολόγιο είναι μόνο το έτος 2000 δίσεκτο (366 ημέρες) διότι μόνο αυτό διαιρείται ακριβώς δια του 400. Με τον τρόπο αυτό η μέση διάρκεια του έτους, όπως προκύπτει από το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, προσεγγίζει ακριβέστερα το τροπικό έτος.

Πηγή: Βικιπαίδεια

100χρονίτικη+ συνταγή για Βασιλόπιτα από το Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 29-12-2016 12:43:51 pm | από nskarmoutsos

Ανακαλύψαμε βιβλιάριο συνταγών σε ξεχασμένο συρτάρι σπιτιού του Παραλίου Άστρους, το οποίο χρονολογείται πριν το 1900. Λόγω των ημερών δημοσιεύουμε μια συνταγή για Βασιλόπιτα.

Υ.Σ: Το αποτέλεσμα, στο κάτω μέρος, είναι εξαιρετικό.

Προηγούμενες αναρτήσεις