Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-04-2014 12:04:08 am | από nskarmoutsos

Ως γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Εντολές για εκκαθαρίσεις Αρμενίων είχαν δοθεί νωρίτερα από το Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ (1894-96) ωστόσο η κύρια ευθύνη για τις πλέον εκτεταμένες σφαγές τους αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18). Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915, όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.

Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000.

Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι πραγματοποιήθηκε ένας βίαιος εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού. Μέχρι το 2010, 23 κράτη είχαν αναγνωρίσει επισήμως τα γεγονότα ως γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Διεθνής Ένωση Μελετητών για τη Γενοκτονία (International Association of Genocide Scholars).

Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τον ίδιο τρόπο με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων (Νεστοριανών χριστιανών).

Πηγή: wikipedia

Ο Αθανάσιος Διάκος και η άγνωστη ιστορία του Βερβενιώτη Παναγιώτη Σκόρδη

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-04-2012 12:12:18 am | Αναδημοσίευση 24-04-2013 | από nskarmoutsos

                          

Η άγνωστη ιστορία: Ο Βερβενιώτης Παναγιώτης Σκόρδης, κατοπινός, υπασπιστής του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου, μερίμνησε για τη ταφή του Αθανασίου Διάκου, τούτο περιγράφεται εδώ  (σελίδα 12) σε έρευνα του δημοσιογράφου Ζάννα Δ. Μπεμπόνη υπό τον τίτλο « Ο Αθανάσιος Διάκος – το πνεύμα κατισχύει επί της ύλης».

Το πραγματικό όνομα του Αθανάσιου Διάκου ήταν Αθανάσιος Νικόλαος Μασσαβέτας.
Γεννήθηκε στο χωριό της Άνω Μουσουνίτσας του νομού Φωκίδας το 1788.
Παιδί ακόμα μπήκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Σε ηλικία 20 χρονών άφησε τη ζωή του μοναστηριού και πήρε τα όπλα εναντίον των Τούρκων.
Ο Διάκος ήταν άφταστος στα αγωνίσματα, στα όπλα και στην ανδρεία.
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820
έγινε αρματολός στη Λιβαδειά.
Στα 1818 έγινε το πρώτο από τα επτά πρωτοπαλίκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Μαζί του μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και έβαλε σκοπό της ζωής του την απελευθέρωση της φυλής. Έτσι δημιούργησε δικό του στρατό και ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης σε όλη την Ελλάδα.
Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το σαν ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας και στις 22 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθει και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία σουβλίστηκε από τους Τούρκους και κάηκε στις 24 Απριλίου 1821.
Εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, είχε έφεση στη θρησκεία και σε μικρή ηλικία στάλθηκε από τους γονείς του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κοντά στην Αρτοτίνα, για την εκπαίδευσή του. Έγινε μοναχός σε ηλικία δεκαεπτά ετών και, λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη και της ιδιοσυγκρασίας του, έγινε πολύ γρήγορα διάκος.
Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Α. Διάκος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ' την εμφάνιση του νεαρού μοναχού.
Ο Διάκος προσβλήθηκε απ' τα λεγόμενα του Τούρκου και μετά από καβγά τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης.
Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων καπετάνιων της Ρούμελης, διακρίνεται σε διάφορες συγκρούσεις με τους Τούρκους. Υπήρξε αρματολός για έναν χρόνο στο στρατό του Αλή πασά τον ίδιο καιρό με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Όταν ο Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αρματολών στη Λιβαδειά, ο Διάκος ήταν για ένα χρόνο πρωτοπαλίκαρο του. Στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 1821, ο Διάκος είχε φτιάξει τη δική του ομάδα κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπετάνιοι κλεφτών και αρματολών γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρίας.
Μετά από το ξέσπασμα των εχθροτήτων, ο Διάκος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος, ο Βασίλης Μπούσγος, οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στη Λιβαδειά με σκοπό την κατάληψη της. Στις 1 Απριλίου του 1821, μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, και το κάψιμο του σπιτιού και του χαρεμιού του Μιρ Αγά, η πόλη έπεσε στους Έλληνες. Ο Χουρσίτ έστειλε δύο από τους ικανότερους διοικητές του απ' τη Θεσσαλία, τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ, επικεφαλής 8.000 Τούρκων με διαταγή να καταστείλουν την επανάσταση στη Ρούμελη και μετά να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο και να σταματήσουν την πολιορκία της Τριπολιτσάς.
Ο Διάκος και το απόσπασμά του, που ενισχύθηκαν από τους μαχητές Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, αποφάσισαν να αποκόψουν την τούρκικη προέλαση στη Ρούμελη με την λήψη αμυντικών θέσεων κοντά στις Θερμοπύλες.
Η ελληνική δύναμη των 1,500 ανδρών χωρίστηκε σε τρία τμήματα: ο Δυοβουνιώτης θα υπερασπιζόταν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας, και ο Διάκος τη γέφυρα της Αλαμάνας.
Στρατοπεδεύοντας στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Τούρκοι διαίρεσαν γρήγορα τη δύναμή τους. Η κύρια τούρκικη δύναμη επιτέθηκε στο Διάκο. Η άλλη επιτέθηκε στο Δυοβουνιώτη, του οποίου το απόσπασμα γρήγορα οδηγήθηκε σε οπισθοχώρηση, και η υπόλοιπη στον Πανουργιά, οι άντρες του οποίου υποχώρησαν όταν πληγώθηκε.
Έχοντας η πλειοψηφία των Ελλήνων υποχωρήσει, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν την επιθετική τους ισχύ ενάντια στη θέση του Διάκου στη γέφυρα της Αλαμάνας. Βλέποντας ότι ήταν θέμα χρόνου προτού κατακλυστούν απ' τον εχθρό, ο Μπούσγος, που πολεμούσε παράλληλα με τον Διάκο, του πρότεινε να υποχωρήσουν. Ο Διάκος επέλεξε να μείνει και να παλέψει μαζί με 48 συμπολεμιστές του σε μια απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα, λίγες ώρες πριν συντριβούν.
Ο σοβαρά πληγωμένος Διάκος σύρθηκε από τους Τούρκους μπροστά στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος προσφέρθηκε να τον κάνει ανώτερο αξιωματικό στον οθωμανικό στρατό αν αλλαξοπιστούσε και ασπαζόταν το Ισλάμ.
Ο Διάκος αρνήθηκε απαντώντας
"Εγώ Ρωμιός γεννήθηκα, Ρωμιός θε να πεθάνω".
Την επόμενη ημέρα ανασκολοπίστηκε.
Ο βάναυσος τρόπος θανάτου του Διάκου στα χέρια των Τούρκων τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ρούμελης, αλλά η γενναία στάση του κοντά στις Θερμοπύλες, που θυμίζει την ηρωική άμυνα του Λεωνίδα απέναντι στους Πέρσες, τον έκανε μάρτυρα για τον απελευθερωτικό σκοπό.
Ένα μνημείο στέκεται τώρα κοντά στη γέφυρα της Αλαμάνας, το σημείο της τελικής μάχης του. Ο τόπος γεννήσεώς του, το χωριό Άνω Μουσουνίτσα, μετονομάστηκε αργότερα Αθανάσιος Διάκος προς τιμήν του.

"Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει,
τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι".

Πηγή: paidika.gr

1ος αγώνας δρόμου Ειρήνης 20 κμ «Γρήγορης Λαμπράκης»

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 23-04-2017 04:04:59 pm | από nskarmoutsos

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

1ος ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΕΙΡΗΝΗΣ 20 ΚΜ «ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ»

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ:   Κυριακή 14 Μάη

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:  Επιτροπές Ειρήνης Πελοποννήσου - Ελληνική Επιτροπή Για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη

ΔΙΑΔΡΟΜΗ:  Τρίπολη – Κερασίτσα – Τρίπολη.

Συμμετοχή: ΔΩΡΕΑΝ

Οι  Επιτροπές Ειρήνης Πελοποννήσου – ΕΕΔΥΕ, οργανώνουν αγώνα δρόμου προς τιμή του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο αγώνας δρόμου θα πραγματοποιηθεί στη γενέτειρα του, στα πλαίσια των ετήσιων αγωνιστικών εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν την καθιερωμένη πλέον Πορεία Ειρήνης στη διαδρομή Κερασίτσα -Τρίπολη.

Με την πρωτοβουλία αυτή απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους και τους άλλους λαϊκούς φορείς. Απευθυνόμαστε πιο ιδιαίτερα σε Αθλητικούς Συλλόγους  της Πελοποννήσου και τους καλούμε να συνδιοργανώσουμε αυτή τη δραστηριότητα.

Λίγα λόγια για τον Γρηγόρη Λαμπράκη και το πλαίσιο των εκδηλώσεων των Επιτροπών Ειρήνης Πελοποννήσου.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν γιατρός, πρωταθλητής στίβου (Βαλκανιονίκης),  αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ και βουλευτής της ΕΔΑ. Στις 21 Απρίλη 1963 πραγματοποιήθηκε η 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης. Παρά την κρατική απαγόρευση, ξεκίνησε η πορεία με  χιλιάδες οδοιπόρους. Στη διάρκειά της πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες συλλήψεις και προπηλακισμοί με δεκάδες τραυματίες.  Ο Γρηγόρης Λαμπράκης με μερικούς άλλους αγωνιστές ολοκλήρωσαν την πορεία. Ένα μήνα μετά στη Θεσσαλονίκη στις 27 Μαΐου 1963 δολοφονήθηκε από παρακρατικούς μηχανισμούς με τη στήριξη και την ανοχή του κράτους.

Οργανώνοντας αυτή τη δραστηριότητα, παίρνουμε μέρος στην πάλη ενάντια στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενάντια στην παρουσία των γερακιών του πολέμου στο Αιγαίο, ενάντια στις βάσεις τους που αποτελούν ορμητήρια θανάτου για την ευρύτερη περιοχή. Οι ελληνικές κυβερνήσεις ξοδεύουν κάθε χρόνο 4 δις ευρώ για εξοπλιστικές δαπάνες του ΝΑΤΟ, δίνουν το 2% του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο ευρωπαϊκής χώρας για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή πλήττονται βάναυσα οι φτωχές εργατικές και λαϊκές οικογένειες που ξεζουμίζονται και ματώνουν με τη φοροληστεία, τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, την εξάπλωση της ανεργίας, ενώ ο λαϊκός – μαζικός αθλητισμός, τα ερασιτεχνικά σωματεία είναι εγκαταλελειμμένα στις προσπάθειες αυτών που νοιάζονται για τον αθλητισμό, τους ίδιους τους αθλητές και τους γονείς τους.

Οι λαοί της περιοχής έχουν και γνώση και πείρα για το πώς επαναχαράκτηκαν τα σύνορα στα Βαλκάνια τις τελευταίες δεκαετίες, με αίμα πόνο και ανείπωτες καταστροφές. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, έχουν τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες ανάγκες. Ο πατριωτισμός δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το φασισμό. Δεν έχουμε καμιά δουλειά να χύσουμε το αίμα μας για τους εμπόρους όπλων και πετρελαίων.

Το πρόγραμμα του αγώνα

Η εκκίνηση θα γίνει στις 6.30μμ από το πάρκο των Αλύγιστων (πλησίον φυλακών Τρίπολης) στον Άγιο Αθανάσιο. Μια ώρα πριν οι αθλητές θα πρέπει να βρίσκονται στο χώρο εκκίνησης για να παραλάβουν τον αριθμό τους. Για το σκοπό αυτό θα ξεκινήσει λεωφορείο από την πλατεία Αγ Βασιλείου στις 5.15 το απόγευμα.

Μετά την εκκίνηση οι αθλητές θα κατευθυνθούν προς την Σπάρτη ως την Κερασίτσα όπου στο μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη θα γίνει αλλαγή κατεύθυνσης προς το χωριό Στάδιο και από κει μέσω του δρόμου Τρίπολης – Άστρους  θα κινηθούν  προς Τρίπολη. Στην πλατεία Πετρινού  θα γίνει ο τερματισμός. Μέσα στην Τρίπολη θα κατευθυνθούν από τους δρόμους: Ερυθρού Σταυρού, πλ. Ανεξαρτησίας, Εθνομαρτύρων, πλ. Αγ. Βασιλείου, Γεωργίου Ά, πλ. Κολοκοτρώνη, Γρηγόρη Λαμπράκη, Παλιά Εθνική οδό Τρίπολης – Σπάρτης. Κατά την επιστροφή θα κατευθυνθούν προς τις οδούς: Γρηγορίου Λαμπράκη, πλ. Κολοκοτρώνη, Γεωργίου Ά, πλ. Αγ. Βασιλείου, Τάσου Σεχιώτη, πλ. Πετρινού (τερματισμός).

 

Σταθμοί ανεφοδιασμού με νερά και ισοτονικά θα υπάρχουν ανά 4  χιλιόμετρα. Στον Τερματισμό θα υπάρχουν νερά, χυμοί, σάντουιτς και γλυκά για τους συμμετέχοντες.

Όλοι όσοι τερματίσουν, θα παραλάβουν αναμνηστικό μετάλλιο και δίπλωμα συμμετοχής. Θα βραβευτούν οι 3 πρώτοι άνδρες και γυναίκες της γενικής σειράς. Δηλώσεις  συμμετοχής στο agiannop1972@gmail.com έως Πέμπτη 11 Μάη 2017. Περιορισμένες συμμετοχές την ημέρα του αγώνα. Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο  6973210954 (υπόψη Γιαννόπουλου Ανδρέα).

Για να δείτε το video της διαδρομής κάντε κλικ σε αυτή την διεύθυνση: https://youtu.be/LyVQJcj8NmQ

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ 18Ο  ΗΛΙΚΙΑΚΟ ΕΤΟΣ. ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΤΡΕΧΟΥΝ ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΥΘΥΝΗ. ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΥΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ…

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΟΥ 1ου ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ ΕΙΡΗΝΗΣ 20 ΚΜ «ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ»

  • ΣΔΥ (Σύλλογος Δρομέων Υγείας) ΤΡΙΠΟΛΗΣ.
  • ΕΟΣ (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος) ΤΡΙΠΟΛΗΣ.
  • ΣΕΒΑΣ (Σύλλογος Ελλήνων Βετεράνων Αθλητών Στίβου).
  • ΣΑΟΟ (Σύλλογος Αρκάδων Ορειβατών Οικολόγων).

Πρωταθλητής Ευρώπης για τρίτη σερί χρονιά ο Πετρούνιας

Κατηγορία Αθλητισμός-Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 23-04-2017 09:44:31 am | από nskarmoutsos

Στο «πάνθεον» της ενόργανης γυμναστικής ανήκει πλέον ο Λευτέρης Πετρούνιας. Ο Ελληνας Ολυμπιονίκης των κρίκων, αναδείχθηκε για τρίτη διαδοχική φορά πρωταθλητής Ευρώπης (σ.σ. μετά το Μονπελιέ 2015 και την Βέρνη 2016), καθώς στον τελικό της διοργάνωσης, που διεξάγεται στο Κλουζ της Ρουμανίας, βαθμολογήθηκε με 15.433 (σ.σ. συντελεστής δυσκολίας στην άσκηση 6,3), πήρε με άνεση την πρώτη θέση και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.
Πρόκειται για σπάνιο επίτευγμα, καθώς μόλις τρεις γυμναστές έχουν καταφερει κατι ανάλογο. Οι Σοβιετικοί Γιούρι Τιτόφ (1957, 1959, 1961) και Μιχαήλ Βορονίν (1967, 1969, 1971) και ο Ιταλός ρέκορντμαν Γιούρι Κέκι, ο μοναδικός που έχει στην συλλογή του τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους και μάλιστα συνεχόμενους (1990, 1992, 1994, 1996).
Παράλληλα με το «θρι-πιτ», ο 27χρονος γυμναστής της Ειρήνης Περιστερίου κατάφερε κάτι που έχει επαναληφθεί μόνο μια φορά τα τελευταία 60 χρόνια. Ο Πετρούνιας, που παραμένει αήττητος για έναν χρόνο (!), έγινε ο μόλις δεύτερος σπεσιαλίστας των κρίκων, που αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης αμέσως μετά από έναν Ολυμπιακό θρίαμβο, χωρίς να κάνει διάλειμμα από τις επιτυχίες.
Στην 60χρονη παράλληλη Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων ενόργανης, ο μόνος που το έχει πετύχει είναι ο Ανατολικογερμανός, Χόλγκερ Μπέρεντ, όταν το 1989 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, λίγους μήνες μετά τον θρίαμβό του στην Σεούλ.
Εξαιρετική ήταν η εμφάνιση του Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής, στο Κλουζ. Στην πρώτη του παρουσία στη διοργάνωση, κατάφερε να προκριθεί ως 8ος στον τελικό των κρίκων, μαζί με τον Λευτέρη Πετρούνια κι εκεί πλέον κατάφερε να συγκεντρώσει 14,666 βαθμούς και να πάρει την 6η θέση.

Πηγή: in.gr

Μονή Παναγίας Μακρυσίου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 29-06-2015 08:14:28 pm | από nskarmoutsos

Η Ι.Μ. Μακρυσίου είναι, ένα Μοναστήρι, που, μπορεί, να μην έχει τη “δόξα” των παλιών ανά την Αρκαδία… όμως, δεν παύει να είναι ένα Γυναικείο Συγκρότημα που έχει να επιδείξει μοναχική δράση κατά τα νεότερα χρόνια μας, μιας και είναι δημιούργημα του τέλους, του 19ου αιώνα και, για την ακρίβεια, της χρονιάς του 1883, όπως αναφέρει εντοιχισμένη πλάκα… Θρησκευτικά, υπάγεται στην Ι.Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως και διοικητικά ανήκει στο Δήμο Μεγαλόπολης αφού είναι αυτό, που υποδέχεται τον εισερχόμενο στην Πόλη του Ιστορικού Πολύβιου!

Εκεί, λοιπόν, στο κατώμερο της Μεγαλοπολίτικης λεκάνης, με ιδεώδη ανατολικομεσημβρινό προσανατολισμό, δεξιά, και στο τέλος των στροφών… -πριν μπούμε στην ευθεία για Μεγαλόπολη όπου η στροφή για το χωριό, Μακρύσι- ναι, εκεί, είναι η Ι.Μ. Παναγίας Μακρυσίου, ένας “ακοίμητος φρουρός προ των πυλών” για την είσοδο σου στην Πόλη! Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, τραβά το βλέμμα, του κατερχόμενου τις στροφές, ένα τσούρμο από καθωσπρέπει, νεότευκτα κελλιά! Δρασκελώντας το κατώφλι της αυλόπορτας σε υποδέχεται το πεντακάθαρο προαύλιο του Μοναστηριού και οι ελάχιστες σεμνές Μοναχές που είναι ηρωίδες, στην πραγματικότητα, αφού μόνες τους περιποιούνται το δυσανάλογο, για τον αριθμό τους, κτηριακό όγκο και χώρο!

Αριστερά, είναι το παρεκκλήσι του Αγίου Φανουρίου και παραδίπλα ο Ξενώνας με τα Κελλιά… Το Καθολικό δεσπόζει στο κέντρο σε ρυθμό μονόκλιτης Βασιλικής! Εσωτερικά, τόσο οι τοιχογραφίες όσο και οι φορητές εικόνες, αποτελούν ιερά αντικείμενα προσοχής κι έρευνας από τον ευλαβή προσκυνητή· το ίδιο και η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη μνήμη της οποίας, βασικά, εορτάζει η Μονή (15 Αυγ.)… Η θέση του, σου επιτρέπει, να περιφέρεις τη ματιά σου στις κορυφογραμμές του Μαίναλου, του Λύκαιου, του Ταΰγετου…

Η εύκολη προσέγγιση, μόλις 50 μ. από τη δημοσιά Τρίπολης – Μεγαλόπολης, είναι η αιτία, ολοχρονίς, να το επισκέπτονται χιλιάδες προσκυνητές φθάνοντας, με το αυτοκίνητό τους, στη θύρα του… Δεν γνωρίζουμε, ποια ήταν η αιτία που οδήγησε τους πρώτους ή τον πρώτο κτήτορα να φτιάξει εδώ το Μοναστήρι… όμως, αν αναλογιστείς πως, εκείνα τα χρόνια το σημείο αυτό ήταν δύσβατο κι επομένως δυσκολοπρόσιτο τότε… Καθόλου απίθανο, να προϋπήρχε Ναΐσκος, επ’ ονόματι της Κοίμησης της Θεοτόκου και, στην πορεία, το ένα κελλί να έφερε το άλλο και κατόπιν ολόκληρο το Μοναστήρι! Όπως και να έχει το θέμα, αξίζει μια επίσκεψη και μία προσευχή εμπρός στη Μεγαλόχαρη του Μακρυσίου!

Πηγή: arcadia.gr

 

Μονή Μπούρα Λεονταρίου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 26-06-2015 10:22:40 am | από nskarmoutsos

Η μονή Μπούρα βρίσκεται κοντά στο χωριό Λεοντάρι (εδώ 6 χιλ), δίπλα από τον αμαξιτό δρόμο Λεονταρίου-Σπάρτης. Είναι κτισμένη σε κατάφυτο λόφο, 4 χιλ. από το χωριό Φαλαισία και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία κατασκευής της μονής, πιθανολογείται ότι χτίστηκε στα μέσα του 12ου αιώνα.  Από τότε ήταν  ανδρική μονή. Τα προεπαναστατικά χρόνια, όπως και την περίοδο της επανάστασης του 21 υπήρξε λίκνο του αγώνα για την απελευθέρωση. Ο "Πύργος", ένα κτίσμα της Μονής ύψους 10 μέτρων, αποτελεί   με τις πολεμίστρες του μαρτυρία της αντίστασης των μοναχών κατά των Τούρκων.

Στην επανάσταση του 1770 η μονή λεηλατήθηκε από Τουρκαλβανούς οι οποίοι σκότωσαν όλους τους μοναχούς και κατέστρεψαν τις τοιχογραφίες. Αργότερα, κατά την επιδρομή τυ Ιμπραήμ, οι μοναχοί πρόβαλαν γενναία αντίσταση κατά των Τουρκοαιγυπτίων, μέχρι που σκοτώθηκαν όλοι.

Το 1932 η Μονή προσαρτήθηκε στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου και έκλεισε. Το 1934 ξανάνοιξε με λίγες μοναχές που ήλθαν από την κοντινή Μονή Αμπελακίου. Το 1952 η περιουσία της παραχωρήθηκε στους ακτήμονες της Φαλαισίας και από τότε άρχιζε παρακμάζει. Το 1984 εγκαταστάθηκε μια ομάδα από μοναχές οι οποίες σε διάστημα 15 χρόνων συντήρησαν και αναμόρφωσαν τη Μονή, αναπαλαιώνοντας τα παλια της κτίσματα και δημιουργώντας νέα φροντισμένα κτίσματα. Ανάμεσα στα τελευταία είναι η ωραία εκκλησία του Αγίου Αλεξίου, οι Ναοί των Αγίων Αναργύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και το διώροφο κτήριο που στεγάζει τα κελιά, διάφορα εργαστήρια, τη βιβλιοθήκη και άλλους χώρους.    

Η Μονή εορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Παναγίας Νέας Εκκλησούλας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 24-06-2015 07:14:23 pm | από nskarmoutsos

Η Μονή της Παναγίας, ή Αγία Μονή, είναι ένα παλιό Μοναστήρι κοντά (4 χιλ.) στο χωριό Νέα Εκκλησούλα της Μεγαλόπολης, εδώ, χτισμένο σε ειδυλλιακή και κατάφυτη τοποθεσία κοντά στις ΝΔ υπώρειες του Μαινάλου. Σήμερα υπάρχει μόνο το καθολικό το οποίο έχει αξιόλογες τοιχογραφίες. Η Μονή υπήρξε τάμα του Θ. Κολοκοτρώνη κατά τον αγώνα του 21 και κτίστηκε για την εκπλήρωσή του. Ο ναός εορτάζει στις 15 Αυγούστου με μεγάλο πανηγύρι που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από τη γύρω περιοχή. Δίπλα από το ναό έχει κατασκευαστεί κιόσκι για να στεγάζει τους επισκέπτες. Επίσης ο γύρω χώρος έχει διαμορφωθεί για την υποδοχή των προσκυνητών. Λίγο πιο πέρα, κοντά στο ναό, είναι στημένη προτομή του Θ. Κολοκοτρώνη, για να θυμίζει την προσφορά το στον τόπο...

Η οδική διαδρομή από τη Νέα Εκκλησούλα μέχρι τη Μονή της Παναγίας είναι υπέροχη και ανταμείβει τον περιηγητή. 

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Kαλαμίου Ατσιχόλου Καρύταινας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 23-06-2015 08:07:12 pm | από nskarmoutsos

Η μονή Καλαμίου Ατσιχόλου είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου και χτισμένη πάνω από τις όχθες του ποταμού Λούσιου, στη δυτική πλευρά του ομώνυμου φαραγγιού. Βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων περίπου χιλιομέτρων από το χωριό Ατσίχολος, σε υπέροχη και καταπράσινη τοποθεσία με πανοραμική θέα στο φαράγγι. Περιλαμβάνει την παλαιά και την νέα Μονή Καλαμίου. Η παλαιά Μονή είναι κτισμένη σε απότομο βράχο 100 μέτρα βορειοανατολικά της νέας, πάνω ακριβώς από το φαράγγι του Λούσιου. Κατά την άποψη διαφόρων ιστορικών είναι κτίσμα του 15ου αιώνα.

Το Καθολικό της παλαιάς Μονής είναι σφηνωμένο μέσα στο βράχο, και είναι αγιογραφημένο από τον Κρητικό ζωγράφο Πέτρο Πεδιώτη το 1705 με έξοδα του Αθανασίου Κουλόπουλου από την Καρύταινα, επί ηγουμένου Ιερομονάχου Παισίου Μάλεση. Σώζονται παλαιότερες αγιογραφίες και πρωτότυπο διώροφο μικρό παρεκκλήσι λεγόμενο εγλείστρα. Το καθολικό περιβάλλεται από προστατευτικό τείχος κατά τα πρότυπα της Μονής Φιλοσόφου, όπως και από ερείπια κελιών και άλλων κτισμάτων.

Η νέα Μονή κτισμένη πιο μπροστά, σε ομαλότερο μέρος. Το Καθολικό έχει κτισθεί με τη συνδρομή και τα έξοδα του Αθανασίου Κουλόπουλου επί ηγουμένου Ιωασήφ ιερομονάχου Κουντούρη και επί πατριάρχου Κων/πόλεως Κυρίλλου, το 1713. Είναι αγιογραφημένο από τους Πέτρο και Μιχαήλ Πεδιώτη. Τα κελλιά της νέας Μονής ήταν σε ημιερειπωμένη κατάσταση, αλλά σήμερα έχουν ανακαινισθεί με τη φροντίδα και συνδρομή ευσεβών χριστιανών. Στην αυλή πίσω από το καθολικό υπάρχουν ερειπωμένα κτίσματα, ενώ τμήμα του περιβάλλοντα τοίχου της έχει ανακαινισθεί.

Οδική πρόσβαση στη μονή υπάρχει από τον Ατσίχολος και από την Αρχαία Γόρτυνα (5 χιλ.) μέσω χωμάτινου δρόμου. 

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Αμπελακίου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 21-06-2015 10:14:23 am | από nskarmoutsos

Κάπου μισή ώρα μετά τη Μεγαλόπολη είναι το Λεοντάρι· ακολουθώντας το δρομολόγιο Λεοντάρι – Φαλαισία – Πετρίνα – Σπανέικα και πεζοπορώντας, περί το μισάωρο, φθάνουμε στο Μοναστήρι, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε, ερχόμενοι από Σπάρτη… μισή ώρα μετά το χωριό Λογκανίκο… Η Μονή Αμπελακίου βρίσκεται σε μια χαράδρα νοτιοανατολικά του Ταΰγετου… Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο μοναστήρι, που, αν και η τοποθεσία δεν ευνοεί -φωλιάζει ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια- οι Μοναχές κατάφεραν να το μεταβάλουν σε έναν «επίγειο παράδεισο».

Στο μέσο της χαράδρας είναι σπηλιά. Στα δεξιά και στα αριστερά της, τρυπούν τον ουρανό οι κορυφές ενός βράχου· στη μία υψώνεται ένας Σταυρός και στην άλλη, ο Ιερός Ναός της Αναλήψεως. Στο εσωτερικό της Σπηλιάς, βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, που ονομάζεται «Παναγία η Μακελαρίτισσα» και θεωρείται μία από τις εβδομήντα Εικόνες του απόστολου και ευαγγελιστή Λουκά! Εικάζεται, ότι, ένας Μοναχός -πιθανόν αγιορείτης- μετά την καταστροφή της Μονής του από τους Τούρκους, πήρε τη συγκεκριμένη εικόνα και, καταδιωκόμενος, βρήκε καταφύγιο στη Σπηλιά. Αργότερα, βρέθηκαν εκεί τα οστά του Ασκητή και, σήμερα, φυλάσσονται πίσω από την Αγία Τράπεζα του Ναού της Αναλήψεως. Γύρω από τη σπηλιά, απλώνεται ένα μικρό αμπέλι εξ’ ου και, οι περίοικοι, γνωρίζουν την περιοχή με το όνομα «Αμπελάκι»· έτσι πήρε και το όνομα της η Μονή.

Το Μοναστήρι γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου και κάθε χρόνο πλήθος πιστών καταφθάνει για να προσκυνήσει την εικόνα της «Παναγίας της Μακελαρίτισσας» που θεωρείται θαυματουργή! Η θεραπεία παραλυσίας, εγκεφαλικών πόνων, επιληψίας, στειρότητας και πολλά άλλα συγκαταλέγονται στα θαύματα της… Στην εξώπορτα της Μονής και στο πάνω μέρος, η εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας παρακολουθεί τον εισερχόμενο… Στο κέντρο δεσπόζει ο Ναός της Αναλήψεως που εγκαινιάστηκε από τον Επίσκοπο Λακεδαίμονος κ. Θεόκλητο, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος! Ο ίδιος χειροτόνησε και την πρώτη Μοναχή, τη Μοναχή Πελαγία. Έξω από το Ναό ο επισκέπτης προσκυνά τον Εσταυρωμένο και τον τάφο όπου φυλάσσονται τα Οστά της Κτητόρισσας Μοναχής. Στο προαύλιο της Μονής έχει υψωθεί Ηρώο «υπέρ των πεσόντων» στα πεδία των μαχών. Λίγο πιο κει, μπορούμε να επισκεφθούμε και το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτη. Επίσης, κατά την είσοδο μας στη Μονή, συναντάμε και το Ναό του Αγίου Νεκταρίου. Στο βράχο -τμήμα- υπάρχει ο Ναός του Αγίου Σάββα, το εξομολογητήριο μοναχών και προσκυνητών.

Το σύνολο της Μονής υδροδοτείται από πηγή που αναβλύζει στην ανατολική πλευρά της κορυφής. Αναφορικά, με τη φιλοξενία των επισκεπτών, πρέπει να πούμε, πως λειτουργεί Ξενώνας, ο οποίος μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 200 άτομα! Αλλά και για τους εκάστοτε επισκέπτες ιερείς υπάρχει ένα δωμάτιο μπροστά από τον Ναό της Αναλήψεως. Η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Αμπελάκι τυγχάνει υπό την πνευματική προστασία του Σεβ. Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Θεόφιλου. Φιλοξενεί εννέα Μοναχές και τη Γερόντισσα, τη Μοναχή Πελαγία. Η πρόσβαση στη Μονή γίνεται με λεωφορεία ή Ι.Χ. Ερχόμενοι από Αθήνα, μέσω Τρίπολης, περνάμε τη Μεγαλόπολη και το Λεοντάρι για να φτάσουμε στο χωριό Φαλαισία και εν συνεχεία στη Μονή (250 χλμ. περίπου). Από την Τρίπολη απέχει 50 χλμ. και άλλα τόσα από τη Σπάρτη.

(Φωτ. stev69)

(Φωτ. Panos Mourlas)

Πηγή: arcadia.gr

Το ναυάγιο των Ιρίων 1200 π.χ

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-01-2014 12:27:21 pm | από nskarmoutsos

Το 1962, στο βυθό κοντά στο Ακρωτήριο των Ιρίων, στη νότια ακτή της Αργολίδας, ο Νίκος Τσούχλος εντόπισε ένα ναυαγισμένο φορτίο πήλινων αγγείων, σε απόσταση περίπου 15 μέτρων από τη βραχώδη ακτή και σε βάθος από 12 έως 27 μέτρα. Την προσοχή του τράβηξε ιδιαίτερα ένας ακέραιος μεγάλος πίθος – που αργότερα χάθηκε – και αρκετά αγγεία και θραύσματα μισοθαμμένα στην άμμο.

Τις αναγνωριστικές καταδύσεις που πραγματοποιήθηκαν στο χώρο του ναυαγίου τα έτη 1971, 1974 και 1990, ακολούθησε η συστηματική έρευνα, από το ΙΕΝΑΕ, σε τέσσερις συνεχείς ανασκαφικές περιόδους, από το 1991 έως και το 1994. Το εγχείρημα χρηματοδοτήθηκε κυρίως από το Ίδρυμα Α. Γ. Λεβέντη και το Ινστιτούτο Αιγαϊακής Προϊστορίας – Institute for Aegean Prehistory (INSTAP), και αποτελεί το δεύτερο μεγάλης κλίμακας ερευνητικό πρόγραμμα του Ινστιτούτου Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών στο Αιγαίο μετά την έρευνα του πρωτοελλαδικού ναυαγίου στη νήσο Δοκό, έξω από την Ύδρα.

Τη διεύθυνση της ανασκαφής των Ιρίων είχε ο αρχαιολόγος Χαράλαμπος Πέννας, με αναπληρωτές διευθυντές τους αρχαιολόγους Γιάννη Βήχο, Χρήστο Αγουρίδη και Δημήτρη Κουρκουμέλη, και υπεύθυνο καταδύσεων τον Φαίδωνα Αντωνόπουλο. Τη μελέτη του κεραμεικού φορτίου του ναυαγίου ανέλαβε ο αρχαιολόγος Γιάννος Λώλος, ενώ «ενορχηστρωτής» της πολύπτυχης έρευνας ήταν ο τότε Πρόεδρος του ΙΕΝΑΕ Νίκος Τσούχλος
Με βάση τα δεδομένα της ανασκαφής το φορτίο ανήκε σε πλοίο που το μήκος του δεν ξεπερνούσε τα 10 μέτρα. Η ναυπήγησή του θα είχε γίνει με την «κελυφική» τεχνική, σύμφωνα με την οποία πρώτα τοποθετούνταν οι σανίδες του κελύφους και μετά συμπληρωνόταν ο σκελετός του σκάφους. Το φορτίο του αποτελούσαν πήλινα αγγεία μικτής προέλευσης, όπως συμβαίνει στα περισσότερα αρχαία ναυάγια. Διατηρήθηκαν 25 από αυτά, που θα αποτελούσαν τον κύριο όγκο του φορτίου προερχόμενα από τρεις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου: πίθοι από την Κύπρο, αμφορείς από την Πελοπόννησο, καθώς και ψευδόστομοι αμφορείς από την Κρήτη, για την αποθήκευση και τη μεταφορά λαδιού και κρασιού.

Μετά τα γνωστά ενάλια σύνολα του Ακρωτηρίου Uluburun, του τέλους του 14 ου αι. π.Χ., και του Ακρωτηρίου Χελιδόνιον, στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας, του τέλους του 13 ου αι. π.Χ., το ναυάγιο του Ακρωτηρίου Ιρίων, του 1200 π.Χ. περίπου, είναι το τρίτο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού που ερευνήθηκε συστηματικά στο χώρο της Μεσογείου. Το κεραμεικό σύνολο των Ιρίων αποτελεί πολύτιμη απτή μαρτυρία για το θαλάσσιο διαμετακομιστικό εμπόριο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στο τέλος ακριβώς του 13 ου αιώνα π.Χ. Το εμπορικό πλοίο των Ιρίων ακολουθούσε, ίσως, με ενδιάμεσο σταθμό την Κρήτη ή άλλα νησιά του Αιγαίου, ένα δρομολόγιο από την Κύπρο προς την Αργολίδα.
Η ιδιαίτερη σημασία του ναυαγίου για την μελέτη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Κύπρου και Αιγαίου οδήγησε τους ανασκαφείς στην ολοκλήρωση της μελέτης και της συντήρησης του αρχαιολογικού υλικού σε τέσσερα μόλις χρόνια μετά το πέρας της ενάλιας έρευνας. Η παρουσίασή του αποτέλεσε αντικείμενο διεθνούς επιστημονικής συνάντησης που οργάνωσε το ΙΕΝΑΕ στις Σπέτσες τον Σεπτέμβριο του 1998, ενώ το φορτίο του πλοίου εκτίθεται μόνιμα στο Μουσείο Σπετσών.

Πηγή: argolikeseidhseis.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις