Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-02-2014 12:11:36 am | από nskarmoutsos

Στις 21 Φεβρουαρίου εορτάζεται η Διεθνής Hμέρα Μητρικής Γλώσσας που καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση της ΟΥΝΕΣΚΟ στις 17 Νοεμβρίου 1999 και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο από τον Φεβρουάριο του 2000. Σκοπός της είναι η προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας και της πολύγλωσσης εκπαίδευσης καθώς και η διάσωση των ολιγότερο ομιλουμένων γλωσσών.

Αφορμή για την υιοθέτησή της στάθηκε η Σφαγή της Ντάκα στις 21 Φεβρουαρίου 1952, όταν φοιτητές του Ανατολικού Πακιστάν (σημερινού Μπανγκλαντές) ξεσηκώθηκαν, στα πλαίσια του «Γλωσσικού Κινήματος», για να εμποδίσουν την απαγόρευση της γλώσσας τους Μπενγκάλι και την υιοθέτηση της επίσημης γλώσσας του Πακιστάν, Ουρντού. Η αστυνομία έπνιξε τη διαμαρτυρία τους στο αίμα με αποτέλεσμα τουλάχιστον τέσσερις νεκρούς. Η ημέρα ξεκίνησε να γιορτάζεται στο Μπαγκλαντές ως «Ημέρα του Γλωσσικού Κινήματος», για να αναγνωριστεί μετά από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Στο Μπαγκλαντές είναι επίσημη αργία.

Από τις περίπου 6.000 γλώσσες που μιλιούνται σήμερα στον κόσμο, οι μισές από αυτές απειλούνται με εξαφάνιση. Πρόκειται για γλώσσες ιθαγενών πληθυσμών χωρίς γραπτή παράδοση και επίσημη αναγνώριση στα κράτη όπου ομιλούνται.

Πηγή: wikipedia

Σαμ Πέκινπα

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-02-2012 12:05:37 am | Αναδημοσίευση 21-02-2013 | από nskarmoutsos

Ο Σαμ Πέκινπα (David Samuel "Sam" Peckinpah) (21 Φεβρουαρίου 1925- 28 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Αποτελούσε μέλος της γενιάς σκηνοθετών που κατά τη δεκαετία του 1960 δεν ακολούθησαν τους παραδοσιακούς κινηματογραφικούς κανόνες, τόσο σε τεχνικό όσο και σε αφηγηματικό επίπεδο. Το 1969 σκηνοθετεί την περίφημη "Άγρια Συμμορία" (The Wild Bunch). Η φήμη του κορυφώνεται, καθώς πλέον θεωρείται ένας από τους κύριους κινηματογραφιστές της δεκαετίας του '70. Η ρεαλιστικότητα των σκηνών δράσης και βίας, καθώς και η επαναπροσέγγιση του γουέστερν σαν κατηγορία με έναν πιο ατίθασο τρόπο αποτέλεσαν τα δύο κύρια χαρακτηριστικά του.

Ο Σαμ Πέκινπα γεννήθηκε στο Φρέσνο της Καλιφόρνια. Μεγάλωσε με όλες τις ανέσεις, μέλος μιας πλούσιας οικογένειας δικηγόρων, δικαστών και πολιτικών. Έπειτα από μια μία μικρή θητεία στο σώμα των πεζοναυτών, αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στον κινηματογράφο.

Αρχικά έκανε ένα πέρασμα από την τηλεόραση, όπου εργάστηκε ως σεναριογράφος σε κλασικές σειρές όπως το "Gunsmoke". Μετά την επιτυχία της σειράς "Ο Εκδικητής της Ερήμου" ("Ride the High Country", 1962) ο Πέκινπα έγινε πολύ δημοφιλής. Τα πάρτι που οργάνωνε εκείνη την εποχή στο παραθαλάσσιο σπίτι του στο Μαλιμπού άφησαν εποχή. Η πρώτη υψηλού προϋπολογισμού ταινία που ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Πεκίνπα υπήρξε "Η Ταξιαρχία των Εκδικητών" ("Major Dundee", 1965). Εκείνη τη χρονική περίοδο άρχισαν τα προβλήματά του με τα στούντιο, με τα οποία θα ερχόταν συχνά αντιμέτωπος καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο εξαρτημένος από το αλκοόλ σκηνοθέτης συγκρούστηκε με στενούς συνεργάτες ή φίλους. Οι φήμες για ατίθαση συμπεριφορά κόστισαν στον Πέκινπα τη συμμετοχή του στην ταινία "Ο Χαρτοπαίχτης" ("The Cincinnati Kid", 1965), ενώ τα στούντιο τον έβαλαν για περισσότερο από τρία χρόνια στη μαύρη λίστα.

Το 1969 σκηνοθετεί το "Άγρια Συμμορία", οι κριτικές υπήρξαν ταυτοχρόνως διθυραμβικές και καταδικαστικές. Πολλοί μίλησαν για τον άγριο λυρισμό της, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι πρόκειται για εξύμνηση της βίας. Σε κάθε περίπτωση τότε κέρδισε το παρατσούκλι "Ματωμένος Σαμ". Αν και ο σκηνοθέτης σπάνια πλέον άφηνε το ποτό από τα χέρια του, η δεκαετία του 1970 ήταν η πιο γόνιμη περίοδος της καριέρας του. Έργα εκείνης της περιόδου, όπως το "Αδέσποτα Σκυλιά" ("Straw Dogs", 1971) παραμένουν αμφιλεγόμενα μέχρι και σήμερα.

Πηγή: el.wikipedia.org

Η εξέλιξη του Παγκόσμιου Χάρτη

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 16-03-2014 12:45:18 pm | από nskarmoutsos

Η χαρτογράφηση ήταν αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας για χιλιάδες χρόνια. Πιστεύεται ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα της γραφικής αναπαράστασης της αντίληψη ενός ατόμου από τον κόσμο του είναι μια επίκτητη δεξιότητα παγκοσμίως και αυτό που προ-χρονολογείται σχεδόν από όλες τις άλλες μορφές γραπτής επικοινωνίας.

Από ζωγραφιές των σπηλαίων σε αρχαίους χάρτες της Βαβυλώνας, της Ελλάδας και της Ασίας, ακριβώς πάνω στον 21ο αιώνα οι άνθρωποι δημιούργησαν και χρησιμοποίησαν χάρτες σαν απαραίτητα εργαλεία για να τους βοηθήσουν να καθορίσουν, να εξηγήσει, και να περιηγηθείτε στο δρόμο τους μέσα από στον κόσμο. Η χαρτογράφηση αντιπροσώπευε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στην πνευματική ανάπτυξη των ανθρώπων και χρησίμευε ως μια καταγραφή της εξέλιξης των γνώσεων του ανθρώπινου γένους, η οποία θα μπορούσε να περάσει από τα μέλη μιας γενιάς σε εκείνους που ακολουθούν την ανάπτυξη του πολιτισμού.

Οι πρόωροι χάρτες παρουσίαζαν κάπως αλλοιωμένη της εικόνα της γης, τόσο μάλιστα που δεν είχαν καμία ομοιότητα με τον πραγματικό κόσμο. Καθώς οι αιώνες περνούν, οι χάρτες έγιναν μεγαλύτεροι, πιο λεπτομερής και πιο ακριβής. Μερικές φορές οι ιστορικοί χάρτες είχαν παράξενα πράγματα πάνω τους, όπως άγνωστα αντικείμενα στον ουρανό, “πλάσματα” στη θάλασσα, και ακόμη και μάζες γης που δεν ήταν γνωστό ότι υπήρχαν.

6ος αιώνας π.Χ.

 

Ο πρώτος επιζών χάρτης του κόσμου παρασκευάστηκε από τους Βαβυλώνιους 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Ιησού. Δείχνει τη Βαβυλώνα να περιβάλλεται από μία κυκλική ξηρά που υπάρχουν διάφορες πόλεις, όπως η Ασσυρία, Ουραρτού και άλλες. Αυτό με τη σειρά του περιβάλλεται από τον Οκαιανό, με επτά νησιά διατεταγμένα γύρω από αυτό, έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα επτά-σημείου αστέρι. Το συνοδευτικό κείμενο αναφέρει επτά εξωτερικές περιοχές πέρα από την περιβάλλουσα θάλασσα.

Ο Βαβυλωνιακός παγκόσμιος χάρτης πιστεύεται ότι είναι συμβολικός, και όχι μια κυριολεκτική αναπαράσταση του κόσμου. Δεν παραλείπει σκόπιμα λαούς όπως οι Πέρσες και οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι ήταν γνωστοί στους Βαβυλώνιους. Η περιοχή που εμφανίζεται απεικονίζεται ως ένα κυκλικό σχήμα που περιβάλλεται από νερό, το οποίο ταιριάζει με την θρησκευτική εικόνα του κόσμου στον οποίο οι Βαβυλώνιοι πίστευαν.

5ος αιώνας π.Χ.

 

Ο Αναξίμανδρος (περ. 610 – 546 π.Χ.), πιστώνεται με το ότι δημιούργησε έναν από τους πρώτους χάρτες του κόσμου, ο οποίος ήταν σε κυκλική μορφή και έδειχνε τα γνωστά μέρη του κόσμου συγκεντρωμένα να περιβάλλονται γύρω από το Αιγαίο Πέλαγος.

4ος αιώνας π.Χ

Με βάση το χάρτη του κόσμου του Αναξιμάνδρου, ο Εκαταίος, ο Έλληνας ιστορικός από την Μίλητο (περ. 550 – 476 π.Χ.) δημιούργησε ένα νέο χάρτη. Ο Εκαταίος συνόδευσε το χάρτη του με μια εκτεταμένη περιγραφή της Ευρώπης και της Ασίας (Γης Περιήγησις), η οποία ήταν διανθισμένη με πλούσιο εθνογραφικό υλικό για τους κατοίκους των περιοχών που ανέφερε. Ο Εκαταίος περιέγραψε τις περιοχές του κόσμου που φθάνουν ως τον μακρινό Βορρά, από την Σκυθία στα βόρεια και την Ασία στα ανατολικά. Ο Εκαταίος περιέγραψε τις χώρες και τους κατοίκους του τότε γνωστού κόσμου, οι αναφορές του στους Αιγύπτιους είναι ιδιαίτερα περιεκτικές.

2ος αιώνας π.Χ

 

Η επόμενη σημαντική συμβολή στη χαρτογραφία ήρθε από τον Ερατοσθένη, έναν από τους θρυλικούς κατασκευαστές χαρτών του αρχαίου κόσμου, γεννήθηκε το 276 π.Χ. στην Κυρήνη. Ο Ερατοσθένης δημιούργησε αρκετούς χάρτες του κόσμου, στους οποίους χαρακτήρισε τις χώρες της Μεγάλης Βρετανίας, της Ινδίας και της Σρι Λάνκα. Ο Ερατοσθένης ήταν επίσης ο πρώτος γεωγράφος που ενσωμάτωσε παραλλήλους  και μεσημβρινούς μέσα στις χαρτογραφικές απεικονίσεις του, αυτό είναι κάτι που πιστοποιεί την κατανόησή του για τη σφαιρική φύση της γης.

1ος αιώνας π.Χ

Έναν αιώνα αργότερα, ο Έλληνας φιλόσοφος Ποσειδώνιος (περ. 150 – 130 π.Χ.), δημοσίευσε μια εργασία «για τον ωκεανό και τις γειτονικές περιοχές». Το έργο αυτό δεν ήταν μόνο μια συνολική αναπαράσταση των γεωγραφικών ερωτημάτων σύμφωνα με τις τρέχουσες επιστημονικές γνώσεις, αλλά χρησίμευσε και για να διαδώσει τις θεωρίες του σχετικά με τις εσωτερικές συνδέσεις του κόσμου, για να δείξει πως όλες οι δυνάμεις είχαν επιπτώσεις σε κάθε άλλη και πως οι διασυνδέσεις εφαρμόζονται επίσης στην ανθρώπινη ζωή, στην πολιτική όπως και τις προσωπικές σφαίρες.

Ο Ποσειδώνιος μετράει επίσης την περιφέρεια της Γης σε σχέση με τη θέση του αστεριού Κάνωπος (Canopus). Το υπολογίζει στα 240.000 στάδια που μεταφράζεται σε 38640 χιλιομέτρων, πολύ κοντά στην πραγματική περιφέρεια των 40091 χιλιομέτρων.

1ος αιώνας μ.Χ

 

Ο ρωμαίος γεωγράφος Pomponius Mela πρότεινε έναν μοναδικό χάρτη του κόσμου το έτος 43 μ.Χ. Χώρισε τη γη σε πέντε ζώνες, εκ των οποίων οι δύο ήταν μόνο κατοικήσιμες. Υποστήριξε ότι οι αντίχθωνες antichthones (στη γεωγραφία χρησιμοποιήθηκε πολύ διαφορετικά από αυτό που εννοούσε ο φιλόσοφος Φιλόλαος και οι Πυθαγόρειοι) οι άνθρωποι που κατοικούν στη νότιο εύκρατη ζώνη, ζούνε σε μια περιοχή που είναι απρόσιτη για τους λαούς των  βόρειων εύκρατων περιοχών, λόγω της αφόρητη ζέστη της καυτής ζώνης που παρεμβαίνει. Στις διαιρέσεις του και τα όρια της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, μήπως επαναλαμβάνει τον Ερατοσθένη;  Το  κάνουν όλοι οι κλασική γεωγράφοι μετά τον Μέγα Αλέξανδρο (εκτός από τον Πτολεμαίο) για περιοχές που αφορούν την Κασπία Θάλασσα ως είσοδο του Βόρειου Ωκεανού, αντίστοιχα και στους περσικούς και αραβικούς (Ερυθρά Θάλασσα ) κολπίσκους στα νότια.

2ος αιώνας μ.Χ

Περίπου στο 150, ο μεγάλος μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος, και αστρολόγος Πτολεμαίος δημιούργησε τον πρώτο χάρτη που χρησιμοποιούνται τα μήκη και τα πλάτη των γεωγραφικών γραμμών. Οι ιδέες του για ένα παγκόσμιο σύστημα συντεταγμένων φέρνει επανάσταση στο μεσαιωνικό Ισλάμ και την ευρωπαϊκή γεωγραφική σκέψη θέτοντας τα θεμέλια για μια επιστημονική και αριθμητική βάση.

12ος αιώνας μ.Χ.

 

Το 1154, ο Άραβας γεωγράφος, Muhammad al-Idrisi, ενσωμάτωσε τη γνώση της Αφρικής, του Ινδικού Ωκεανού και της Άπω Ανατολής που συγκεντρώθηκαν από Άραβες εμπόρους και εξερευνητές με τις πληροφορίες που κληρονόμησε από τους κλασικούς γεωγράφους για να δημιουργήσει τον χάρτη με τη μεγαλύτερη ακρίβεια του κόσμου εκείνης της εποχής. Το Tabula Rogeriana, όπως ονομάζεται ο χάρτης, δείχνει την ευρασιατική ήπειρο στο σύνολό της, αλλά δείχνει μόνο το βόρειο τμήμα της αφρικανικής ηπείρου. Θα παρέμενε ο πιο ακριβής παγκόσμιος χάρτης για τους επόμενους τρεις αιώνες.

14ος αιώνας μ.Χ.

Συνέχεια

Αναστάσιος Πολυζωίδης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-02-2015 12:16:54 am | από nskarmoutsos

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης (20 Φεβρουαρίου 1802- 7 Ιουλίου 1873) ήταν Έλληνας πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος και είχε πάρει θέσεις υπουργού Παιδείας, νομάρχη, μέλους του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικράτειας στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.

Γεννήθηκε στο Μελένικο της βορειονατολικής Μακεδονίας (σήμερα χωριό της Βουλγαρίας). Ο πατέρας του Χρήστος ήταν Σερραίος που είχε εγκατασταθεί από μικρός στο Μελένικο, μαζί με τον αδελφό του Λεόντιο. Η μητέρα του ήταν Μελενικιώτισσα. Ο θείος του Αναστάσιου, Λέοντιος υπήρξε μητροπολίτης Μελενίκου (1769 - 1796) και μετέπειτα μητροπολίτης Καισαρείας. Ο Αναστάσιος έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Μελένικο. Σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στις Σέρρες υπό την φροντίδα των εκεί συγγενών του, προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή των Σερρών, όπου την εποχή εκείνη ήταν Σχολάρχης ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης. Σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας του και με τη βοήθεια οικογενειακών φίλων στάλθηκε για σπουδές (νομικά, ιστορία και κοινωνικές επιστήμες) στη Βιέννη, το 1817. Το 1821 βρέθηκε στο Βερολίνο, όπου εγγράφηκε στο εκεί πανεπιστήμιο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του.  Με την έκρηξη της επανάστασης διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Ελλάδα. Μετά από περιπέτεια βρέθηκε στην Τεργέστη απ' όπου μαζί με Ευρωπαίους Φιλέλληνες πέρασε στο Μεσολόγγι. Στο Μεσολόγγι συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ασπάστηκε τις πολιτικές του αντιλήψεις και έγινε γραμματέας του εκτελεστικού. Αναφέρεται ότι έλαβε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (αν και αυτό δεν επιβεβαιώνεται από τα Πρακτικά). Ήταν ο κύριος συντάκτης (συμμετείχε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος) της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, η οποία συμπεριλήφθηκε αυτούσια στο Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, που ήταν και το πρώτο σύνταγμα της πολιτείας.

Επιστολή του της 3ης Σεπτεμβρίου 1824 βρίσκεται στο αρχείο του Σπυρίδωνος Τρικούπη. Το 1827 εκλέγεται πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αναχωρεί για το Παρίσι με σκοπό την ολοκλήρωση των σπουδών του.

Επιστρέφοντας από τη Γαλλία, ο Πολυζωίδης πολέμησε την διακυβέρνηση του Καποδίστρια εκδίδοντας στην Ύδρα την εφημερίδα «Απόλλων» η οποία και διώχθηκε. Η αρθρογραφία του ήταν πάντα ορμητική και μεστή επιχειρημάτων. Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρόεδρος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου που δίκαζε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά. Ο Πολυζωίδης τότε μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη, γνωρίζοντας πολύ καλά την αθωότητα των κατηγορουμένων, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Η κίνησή του προκάλεσε τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή του από την Αντιβασιλεία. Αναμφίβολα η άρνησή του να αποδεχτεί την κρατική παρέμβαση στα της δικαιοσύνης ήταν ενδεικτική της ακεραιότητας του χαρακτήρα του.

Με την ενηλικίωση του Όθωνα αποκαταστάθηκε και διορίστηκε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και σύμβουλος επικρατείας. Το 1837 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Εσωτερικών. Ως υπουργός Παιδείας συνέβαλε καταλυτικά στη θεμελίωση του Εθνικού Πανεπιστημίου, ενώ από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών αγωνίστηκε για την ελευθερία του λόγου. Το 1862 διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας.

Ο Πολυζωίδης ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε, σε ομιλία του στο Ναύπλιο, τον όρο ιερή πόλη για το Μεσολόγγι, όρος που από τότε καθιερώθηκε.

Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.

Πηγή: wikipedia

Βασίλης Λογοθετίδης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-02-2012 12:05:04 am | Αναδημοσίευση 20-02-2013 | από nskarmoutsos

Ο Βασίλης Λογοθετίδης ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Βασίλης Ταυλαρίδης. Καθιέρωσε το επίθετο Λογοθετίδης με το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1919. Γεννήθηκε το 1898 στο Μυριόφυτο, ένα χωριό της ανατολικής Θράκης. Σε νηπιακή ηλικία εγκαταστάθηκε μαζί με τους γονείς του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1915 αποφοίτησε από το περίφημο Ζωγράφειο γυμνάσιο της Πόλης και λίγο αργότερα άρχισε τις πρώτες ερασιτεχνικές εμφανίσεις στην σκηνή.
Από τα πρώτα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με το θέατρο και ιδιαίτερα με την κωμωδία, που υπήρξε και η μεγάλη του αγάπη. Έδωσε προτεραιότητα στο ανέβασμα έργων Ελλήνων συγγραφέων και έπλασε δεκάδες ρόλους χαρακτηριστικών τύπων της Ελληνικής αστικής ζωής.
Το 1918, έχοντας κάνει ήδη τον δεύτερο γάμο του (!), έρχεται στην Αθήνα και την επόμενη χρονιά εντάσσεται στο δυναμικό του Θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη. Εκεί έμεινε 27 ολόκληρα χρόνια και καθιερώθηκε ως ένας από τους βασικότερους κωμικούς πρωταγωνιστές του θιάσου.
Την περίοδο 1934-1935 έφυγε από τη μόνιμη στέγη του και συνεργάστηκε με τον θίασο των Κ. Μουσούρη - Α. Θεοδωρίδου σε 3 έργα. Το 1936 επέστρεψε ως καλλιτεχνικός διευθυντής. Σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η παράσταση Οι Γερμανοί Ξανάρχονται, η οποία σημείωσε τεράστια επιτυχία και αποτέλεσε την αφορμή για να πάρει την απόφαση να ανεξαρτητοποιηθεί και να γίνει θιασάρχης (1947).
Το δεύτερο μέρος της μεγάλης του θεατρικής πορείας κράτησε 13 χρόνια, ξεκινώντας με το έργο Ένας Ήρως με Παντούφλες. Το μοναδικό υποκριτικό ταλέντο του αποτυπώθηκε σε 11 κινηματογραφικές ταινίες.
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1933 στην ταινία Ο κακός δρόμος σε σκηνοθεσία του Τούρκου σκηνοθέτη Ερτογρούλ Μουσχίν. Ήταν ένα κοινωνικό δράμα βασισμένο σε μία νουβέλα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και έπαιξε στο πλάι της μεγάλης Μαρίκας Κοτοπούλη.
Οι υπόλοιπες 10 εμφανίσεις, που ήταν διασκευές των μεγάλων θεατρικών του επιτυχιών, ήταν το διάστημα 1948 - 1958. Στις ταινίες του δημιούργησε μοναδικά τον τύπο του μικροστού Έλληνα που βρίσκεται αντιμέτωπος με το κοινωνικό περιβάλλον.
Τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Σύζυγος του υπήρξε το κινηματογραφικό του δίδυμο, Ίλυα Λιβυκού. Πέθανε από καρκίνο στις 20 Φεβρουαρίου του 1960.
Χαρακτηριστικές ταινίες του:
Οι Γερμανοί Ξανάρχονται, Ένα Βότσαλο στη Λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Ούτε Γάτα Ούτε Ζημια, Κάλπικη Λίρα, Ο Ζηλιαρόγατος.
Πηγές: Δίτομη Εγκυκλοπαίδεια Ελληνικός Κινηματογράφος 2005 Ελληνικά Γράμματα ISBN: 9604067761, Multimedia CD-ROM Ελληνικός Κινηματογράφος 1997 ΕΘΝΟDATA.

Μονή Τιμίου Προδρόμου (Γορτυνίας)

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 13-06-2015 09:43:37 am | από nskarmoutsos

Πάνω από την αριστερή όχθη του ποταμού Λούσιου, στη βάση ενός ψηλού και άγριου βράχου και σχεδόν απέναντι από τη Μονή Φιλοσόφου, δεσπόζει το ιστορικό μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου. Χτίστηκε το 16ο αιώνα  και είναι σήμερα από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες μονές της Πελοποννήσου. Είναι ανδρική μονή και έχει τους περισσότερους μοναχούς σε σχέση με τις άλλες μονές της Αρκαδίας. Κατά την παράδοση, η ιδρυσή της ανάγεται στα μέσα του 12ου αιώνα (1167).

Η Μονή γιορτάζει κατά την Αποτοµή της Κεφαλής του Τιµίου Προδρόµου στις 29 Αυγούστου· επίσης, του Αγίου Αθανασίου Χριστιανουπόλεως στις 17 Μάη.

Το Καθολικό της είναι κτισμένο στην κοιλότητα του βράχου, έχει σχήμα θολωτής Βασιλικής και εξωτερικά φέρει αγιογραφίες. Παλαιότερα πρέπει στο σημείο αυτό να υπήρχε ασκητήριο. Οι τοιχογραφίες του, παρά τις φθορές, είναι αξιόλογες και σύμφωνα με τον Φώτη Κόντογλου ανάγονται στον 16ο αιώνα και ανήκουν στην κρητική σχολή. Μάλιστα θεωρούνται ότι ανήκουν στο Θεοφάνη τον Κρητικό και το Μόσχο. Η Μονή διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη με σημαντικά θεολογικά και φιλοσοφικά βιβλία. Στο Ηγουμενείο και στο Αρχονταρίκι υπάρχουν παλιές φωτογραφίες, εκκλησιαστικά πρόσωπα και γράμματα του Κολοκοτρώνη.

Λίγο πιο έξω από την Μονή σε ένα μικρό ύψωμα είναι κτισμένος το εκκλησάκι του θαυματουργού Αγίου Αθανασίου του νέου, Επισκόπου Χριστιανουπόλεως, προστάτη της μονής, με μέρος των λειψάνων του. Πρόκειται για το πνευματικό καύχημα της Γορτυνίας. Η θέση του προσφέρει πανοραμική θέα στο φαράγγι και την Αρχαία Γόρτυνα. Επίσης στην περιοχή του μοναστηριού υπάρχει η μονόκλιτη βασιλική του Αγίου Ανδρέου και τα ασκηταριά του Ταξίαρχου Μιχαήλ, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως και του Αγίου Ελευθερίου.

Από την ίδρυσή της σχεδόν η Μονή υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλη ακμή και συνέβαλε σημαντικά στον αγώνα του 1821. Με βάση την οικονομική ευρωστία που απέκτησε λόγω των πολλών αφιερώσεων και δωρεών που δέχθηκε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, κατόρθωσε να επιτελέσει αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο. Συγχρόνως ήταν ασφαλές καταφύγιο για τους κυνηγημένους Έλληνες μετά τις επιδρομές των Τούρκων. Σε αυτό μάλιστα κατέφυγαν το 1779 οι Στεμνιτσιώτες για να σωθούν έπειτα από επιδρομή των Τούρκων. Η διάτρητη από τα βόλια πόρτα στην πύλη της μονής αποτελεί μαρτυρία από την πολιορκία της κατά το επεισόδια αυτό. Τελικά οι πολιορκημένοι διασώθηκαν και οι Τούρκοι αποχώρησαν.

Η συμμετοχή του μοναστηριού στην επανάσταση του 1821 ήταν πολυδιάστατη. Χρησίμευσε σαν καταφύγιο και ορμητήριο του Θ. Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα και άλλων οπλαρχηγών και σαν νοσοκομείο για τους τραυματίες. Για τις ανάγκες του Αγώνα επίσης προσέφερε πολύτιμα ιερά σκεύη. Συγχρόνως ήταν κέντρο ανεφοδιασμού των πολιορκητών της Τριπολιτσάς. Τέλος πολλοί μοναχοί της  συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Παρ' όλη την μεγάλη του προσφορά, το μοναστήρι διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα. Τέσσερα χρόνια όμως αργότερα και μετά από ενέργειες των μοναχών και των κατοίκων της περιοχής τέθηκε πάλι σε λειτουργία (7.12.1838) με διάταγμα πάλι του Όθωνα.

Σήμερα το μοναστήρι ακμάζει και έλκει πολλούς προσκυνητές. Η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να γίνει από τη Στεμνίτσα, από τη Δημητσάνα μέσω Παλαιοχωρίου, από το Ελληνικό και από οδοιπορικές διαδρομές μέσα από το φαράγγι. Η μονή διαθέτει ξενώνες στους οποίους ο επισκέπτης μπορεί να διανυκτερεύσει. Απέχει 39 χλμ. από την Τρίπολη.

Από τη μονή κατεβαίνει στο Λούσιο μονοπάτι που διασχίζουν το φαράγγι. Η πιο κοντινή διαδρομή φτάνει στη Μονή Φιλοσόφου ανάμεσα από πλούσια βλάστηση. Κατεβαίνοντας στον ποταμό και σε ειδυλλιακή τοποθεσία, μικρό γεφύρι περνά στην απέναντι όχθη σε σημείο όπου η κοίτη στενεύει και τα νερά κυλούν ορμητικά σχηματίζοντας χοάνες. Μια άλλη μεγαλύτερη διαδρομή οδηγεί μέσα από συντηρημένα μονοπάτια στην Αρχαία   Γόρτυνα. Η διαδρομή αυτή διαρκεί περίπου 3 ώρες.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Φιλοσόφου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 11-06-2015 09:54:56 am | από nskarmoutsos

Η Μονή Φιλοσόφου βρίσκεται στην χαράδρα του ποταμού Λούσιου, νότια της Δημητσάνας. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι χτισμένη στη δυτική πλευρά του φαραγγιού  του Λούσιου, νότιοδυτικά της Δημητσάνας και μιάμιση ώρα με τα πόδια από αυτή  (86 χλμ. από Τρίπολη). Αποτελείται από δύο μοναστηριακά συγκροτήματα , από την παλαιά και από την νέα Μονή, οι οποίες βρίσκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους.

Η παλαιά Μονή Φιλοσόφου είναι η πιο ιστορική και παλαιά μονή της Αρκαδίας (10ος αιώνας) και από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε το 963 από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο, τον επονομαζόμενο "φιλόσοφο", γραμματέα του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά. Από την επωνυμία αυτή του ιδρυτού πήρε η Μονή το όνομά της.

Η παλαιά Μονή βρίσκεται μέσα σε άγρια και μεγαλοπρεπή χαράδρα και 200 μέτρα πάνω από την κοίτη του ποταμού Λούσιου, στο κοίλωμα ενός ψηλού και απότομου βράχου. Εκτείνεται σε μία στενή και επιμήκη κοιλότητα. Σώζεται ακέραια και αποτελεί θαυμαστό δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής του 10ου αιώνα με αξιόλογες τοιχογραφίες. Έχει απλή λιθοδομή και στην εξωτερική της εμφάνιση δημιουργεί την εντύπωση ενός στερεού αρχιτεκτονικού χτίσματος χωρίς ιδιαίτερη χάρη. Στη θέση αυτή σώζονται σήμερα ο βυζαντινός ναός (Καθολικό), πραγματικό αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Είναι ναός εγγεγραμμένος τετράστηλος σταυροειδής με οκτάπλευρο τρούλο. Ο ναός εκοσμείτο  από τοιχογραφίες  εξαιρετικής τέχνης, από τις οποίες σήμερα σώζονται μόνον σπαράγματα. Σώζονται επίσης ερείπια κελλιών και άλλων κτισμάτων, το εξωτερικό προστατευτικό τείχος - κτισμένο μετά την Άλωση - ερείπια δύο πυργίσκων πάνω από τη μονή στο βράχο, αγωγός νερού που τροφοδοτούσε τη Μονή με νερό από πηγή, και μια στέρνα.

Η μονή είναι γνωστή σαν "Κρυφό Σχολειό", γιατί σύμφωνα με την παράδοση λειτουργούσε εκεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σχολείο που αργότερα εξελίχθηκε - στη Νέα Μονή - σε σημαντική ιερατική σχολή. Η Μονή γνώρισε μεγάλη άνθηση τον 17ο αι. οπότε και κτίσθηκε η Νέα Μονή, χωρίς όμως να εγκαταλειφθεί η παλαιά.

Η νέα Μονή Φιλοσόφου ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα (1691) σε απόσταση τετρακοσίων περίπου μέτρων από την παλαιά Μονή και σε ομαλώτερη θέση. Η παλαιά μονή δεν εγκαταλείφτηκε. Εκτός από τον Καθολικό, κτίσθηκαν και αρκετά κελλιά. Το καθολικό της κτίστηκε το 1661 με πρωτοβουλία των πατέρων της παλαιάς Μονής από Βορειοηπειρώτες μαστόρους, με πρωτομάστορα τον Γιώργο Αρβανίτη. Είναι μικρό και τετράγωνο κομψό οικοδόμημα με οκτάπλευρο τρούλο και τέσσερα μονόλοβα παράθυρα. Εσωτερικά ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις καμάρες που ακουμπούν σε κολόνες. Το εσωτερικό της είναι ζωγραφισμένο με τοιχογραφίες, οι οποίες αποτελούν ένα σημαντικό ζωγραφικό σύνολο. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο με εξαιρετική διακόσμηση και φέρει εικόνες κρητικής τεχνοτροπίας που αποδίδονται στο ζωγράφο Βίκτωρα (1663). Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1693 με δαπάνη του "Μαυραηδή-πασά Φαρμάκη " από τη Στεμνίτσα, ο οποίος είχε εξισλαμισθεί, αλλά επανήλθε στο Χριστιανισμό επί Ενετοκρατίας. Απεικόνιση του χορηγού υπάρχει στη δυτική πλευρά του ναού (υπό τη μορφή τυπικού Ανατολίτη με βλοσυρό ύφος, πολυτελές ένδυμα και κομπολόι) δίπλα στην αγία Ελένη. Μεταξύ των αγιογραφιών ξεχωρίζουν οι εξαιρετκής τέχνης βυζαντινές μορφές των αγίων Πέτρου και Παύλου, όπως και μορφές διαφόρων αγίων. Την εξωτερική τοιχοποιία του ναού κοσμούν οδοντοτές ταινίες, εντοιχισμένα ανάγλυφα και πήλινα πιάτα από τη Μ. Ασία. Πάνω από την είσοδο υπάρχει ωραίο καμπαναριό από πωρόλιθο. Στο προαύλιο βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα το κτίριο των κελλιών, το οστεοφυλάκιο και μια βρύση.

Από τα μέσα του 17ου λειτουργούσε στη Νέα Μονή  η "Σχολή της Δημητσάνας", σχολή Γορτυνίων κληρικών, από τις πλέον σημαντικές ιερατικές σχολές στην Τουρκοκρατία. Ανέδειξε πλήθος δασκάλων, ιερέων, ιεροκηρύκων, μοναχών, ανωτέρων κληρικών, καθώς και ηγετικές μορφές της Εκκλησίας. Προσέφερε τέσσερις πατριάρχες Ιεροσολύμων, δύο Οικομενικούς Πατριάρχες, πολλούς ανώτατους εκκλησιαστικούς άνδρες (Γρηγόριος ο Ε΄, Παλαιών Πατρών Γερμανός), συνολικά 80 μητροπολίτες και επτά πατριάρχες. Η Μονή υπήρξε κέντρο πνευματικής αντίστασης στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Το 1764 η σχολή διαλύθηκε και μεταφέρθηκε στη Δημητσάνα που πήρε τη σκυτάλη της πνευματικής της δραστηριότητας. Η Μονή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1834, οπότε και διαλύθηκε με απόφαση της Βαυαρικής Αντιβασιλείας.

Από τη Νεα Μονή σήμερα σώζεται ο ωραίος ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος διασώζει πολλές αγιογραφίες του 17ου αιώνα, εξαιρετικής τέχνης, καθώς και ο ξενώνας, ο οποίος είχε υποστεί κατά καιρούς πολλές επισκευές. Ας σημειωθεί, ότι από το έτος 1992 η μονή άρχισε να ανακαινίζεται ριζικά, με την επίβλεψη του Υπουργείου Πολιτισμου. Σήμερα η νέα Μονή, σε μεγάλο βαθμό ανακαινισμένη, λειτουργεί μαζί με την παλαιά μονή σαν μετόχι της Μονής Τιμίου Προδρόμου.

Η νέα Μονή συνδέται με την Παλαιά με συντηρημένο μονοπάτι, το οποίο στη συνέχεια κατευθύνεται προς τη Μονή Τιμίου Προδρόμου. Οδική πρόσβαση στη Νέα Μονή υπάρχει από το χωριό Μάρκος κοντά στη Ζάτουνα, από τη Δημητσάνα μέσω Παλαιοχωρίου και από το Ελληνικό.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Έτσι περνούσαν εκείνα τα χρόνια....

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 20-07-2014 06:54:37 pm | από nskarmoutsos

Και με το ψυγείο του πάγου εκείνα τα χρόνια στο δωμάτιο της αυλής το φανάρι δεν έφυγε από την θέση του κοντά στο παράθυρο για να αερίζεται.
Εκεί έβαζαν τα φαγητά που περίσσευαν από την κατσαρόλα (σπανίως)...
Στο ψυγείο του πάγου έβαζαν το τυρί...το βούτυρο.... το κρέας αλλά δεν κρατούσαν πολύ και μούχλιαζαν.
Σιγά που τα πετούσαν...
Η μούχλα έλεγαν ....είναι φάρμακο....την αφαιρούσαν λοιπόν και όλα καλά με αποτέλεσμα να υπάρχει συνωστισμός στην κοινόχρηστη αλα Τούρκα τουαλέτα.
Άκουγες τότε πολλές παλιές ιστορίες πριν ο πάγος και το ξύλινο ψυγείο περάσει μέσα στα σπίτια...
Όταν δεν υπήρχε η Βαρβάκειος οι Αθηναίοι πήγαιναν για να αγοράσουν τρόφιμα στην Πλάκα όπου υπήρχαν πολλά μπακάλικα.
Η επίσκεψη ήταν καθημερινή και αγόραζαν τα απαραίτητα για την κατσαρόλα της ημέρας φροντίζοντας να μην αφήνουν φαγητό για την επόμενη  ειδικά το καλοκαίρι.
Το φανάρι προστάτευε  από τα ζωύφια και τα τρωκτικά που τότε ήταν σαν κατοικίδια...

Αυτά βέβαια δεν έλειπαν και αργότερα με τις ξύλινες φάκες να βρίσκονται σε όλα
τα μπακάλικα και να έχουν μεγάλη κατανάλωση.
Υπήρχαν και καυγάδες όταν σπαταλούσαν το κεφαλίσιο τυρί για να βάλουν
στην φάκα.
"...πολύ έβαλες...έχει λεφτά..."
Άλλοι δεν έβαζαν παγίδες ...όταν έβλεπαν τον "συγκάτοικο" τον κυνηγούσαν
με ένα ραβδί που υπήρχε δίπλα στην πόρτα.
Την γάτα της αυλής να μην ξεχάσω αλλά τι να πρωτοκάνει και αυτή
με τόσους πόντικες.

Τα χαλασμένα τρόφιμα και οι ηλικιωμένοι είχαν άμεση σχέση....
Φτώχεια και των γονέων στις αυλές της Αθήνας και προσπαθούσαν να κάνουν οικονομία στα πάντα.
"...πατέρα μην το φας έχει ξινίσει..."
"...δεν πειράζει δεν θα θέλει και λεμόνι..."
απαντούσε ο γηραλέος και το έτρωγε με τα γνωστά αποτελέσματα και με την γυναίκα του να του φωνάζει και να τον πηγαίνει για "ντούζ" στο πίσω μέρος της αυλής με το λάστιχο και φυσικά με τους συναυλικούς να πεθαίνουν στο γέλιο.
Στην συνέχεια του έδιναν γιατρικό....μια κουταλιά καφέ με λεμόνι...για να σφίξει.

Πηγή: pisostapalia.blogspot.gr

Δομινικανή δημοκρατία, ο «παράδεισος» της Καραϊβικής

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 17-03-2012 08:16:54 pm | από nskarmoutsos

Δομινικανή Δημοκρατία

Το νησί Ισπανιόλα (Αϊτή) που βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα είναι το σπίτι για δύο ανεξάρτητες χώρες, μία  από αυτές, όπως ίσως έχετε ήδη μαντέψει, είναι η Αϊτή, και η άλλη είναι η Δομινικανή Δημοκρατία. Παρά την εγγύτητα, οι χώρες αυτές είναι τόσο διαφορετικές όσο η νύχτα με τη μέρα.
Το νησί ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492 και ονομάστηκε Ισπανιόλα. Πριν από την ανακάλυψη, στο νησί κατοικούσαν φιλήσυχοι ιθαγενείς από την ηπειρωτική χώρα. Η ζωή στο νησί άλλαξε εντελώς με την άφιξη των Ευρωπαίων, που επιτέθηκαν εναντίον των ιθαγενών για να τους λεηλατήσουν.
Ως αποτέλεσμα, το νησί Ισπανιόλα χωρίστηκε σε δύο άνισα μέρη: Το δυτικό τμήμα, με Γαλλική κυριαρχία καταλαμβάνει περίπου το 30% του εδάφους της, το οποίο είναι η Δημοκρατία της Αϊτής σήμερα,  και το ανατολικό τμήμα της, το 70%, έγινε Ισπανική αποικία και είναι η Δομινικανή δημοκρατία σήμερα.
Μέσα στα επόμενα  χρόνια, το νησί είδε πολλούς πολέμους, συμπεριλαμβανομένης μιας απίστευτα αιματηρής εξέγερσης των σκλάβων της Αϊτής κατά το 1791-1803. Κατά τη διάρκεια των ταραχών, η Αϊτινοί λήστεψαν αρκετές πόλεις στο ανατολικό τμήμα του νησιού και σκότωσαν σχεδόν το σύνολο του τοπικού πληθυσμού. Τα γεγονότα αυτά σηματοδότησαν την αρχή μιας συνεχιζόμενης μεγάλης εχθρότητας μεταξύ των λαών της Αϊτής και της Δομινικανής Δημοκρατίας, η οποία ιδρύθηκε το 1844.

Ενώ η γειτονική χώρα εξακολουθεί να σπαράσσεται από πολέμους, ταραχές, πολιτικές αναταραχές, πείνα, επιδημίες και φυσικές καταστροφές, η Δομινικανή Δημοκρατία μπορεί να περιγραφεί ως "παράδεισος επί της γης".
Εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται τη  Δομινικανή Δημοκρατία! Τη χώρα με το «αιώνιο καλοκαίρι». Το νησί έχει μεγάλα θέρετρα, με ιδανικές συνθήκες για ξεκούραστες διακοπές. Με την ευκαιρία, μιλώντας για τα ξενοδοχεία της  Καραϊβικής,  η Δομινικανή Δημοκρατία έχει το ρεκόρ στον αριθμό των ξενοδοχείων. Χιλιάδες τουρίστες έρχονται εδώ με μεγάλα κρουαζιερόπλοια, οι παραλίες της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι προσιτές σε κάθε επισκέπτη, οι κοραλλιογενείς ύφαλοι είναι πολύ συνηθισμένοι στην Καραϊβική, αλλά οι πιο όμορφοι είναι στη Δομινικανή Δημοκρατία. Η Δομινικανή Δημοκρατία ξεχωρίζει λόγω της παρθένας φύσης της, τα καθαρά ποτάμια της , τον πολιτισμό, την αφθονία των ιστορικών μνημείων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που περιλαμβάνονται στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στην Δομινικανή δημοκρατία, τον «παράδεισο» της Καραϊβικής.

Γεώργιος Παπανικολάου (τέστ-παπ)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 13-05-2011 12:07:54 am | Αναδημοσίευση 13-05-2013 | από nskarmoutsos

Ο Γεώργιος Παπανικολάου (13 Μαΐου 1883 - 19 Φεβρουαρίου 1962) υπήρξε διάσημος Έλληνας γιατρός, βιολόγος και ερευνητής.

Γεννήθηκε στην Κύμη της Εύβοιας, σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1907 μετέβη στη Γερμανία όπου παρακολούθησε μαθήματα βιολογίας υπό τους καθηγητές Χαίκελ και Βάισμαν. Στη συνέχεια γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου όπου και άρχισε τις βιολογικές έρευνες επί του «καθορισμού του φύλου» στα οστρακόδερμα υπό τον καθηγητή Ρίχαρντ Έρτβιχ. Μετά την ανακήρυξή του σε διδάκτορα του Πανεπιστημίου επέστρεψε στην Αθήνα το 1910 όπου και νυμφεύθηκε την Ανδρομάχη Μαυρογένη και στη συνέχεια μετέβη στο Μονακό όπου και εργάσθηκε στο ωκεανογραφικό ινστιτούτο του Πριγκιπάτου συμμετέχοντας στην ομάδα ωκεανογραφικής εξερεύνησης του Πρίγκιπα του Μονακό (1911).

Επανερχόμενος στην Ελλάδα συμμετείχε των Βαλκανικών πολέμων και το 1913 αναχώρησε για τις ΗΠΑ όπου και εργάσθηκε ως βοηθός στο κλάδο της ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Ακολούθως εκλέχθηκε υφηγητής, έκτακτος καθηγητής και τέλος τακτικός καθηγητής της ανατομίας και ιστολογίας της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου αυτού.

Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, καθώς και των φυλετικών ορμονών.

Το 1923 εφάρμοσε τη μέθοδό του σε γυναίκες προς μελέτη των φυσιολογικών γεννητικών λειτουργιών και στη συνέχεια για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας. Η πρώτη του ανακοίνωση επί της χρησιμοποίησης της κυτταρολογικής μεθόδου προς διάγνωση του καρκίνου της μήτρας το 1928 έγινε δεκτή με πολύ σκεπτικισμό καθόσον η κρατούσα τότε γνώμη για τέτοιου είδους έρευνα και εφαρμογή επί αποφολιδουμένων κυττάρων ήταν πρακτικά αδύνατη. Τέτοια διάγνωση θεωρούνταν δυνατή, μέχρι την εποχή εκείνη, μόνο με την τομή του πάσχοντος οργάνου.

Οι έρευνες το Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα. της μήτρας και του ενδομητρίου των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο «Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων» (Diagnosis of Uterine Cancer by the Vaginal Smear). Η δημοσίευση της εργασίας αυτής ήταν επόμενο να κεντρίσει το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και να προκαλέσει την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού.

Ο Παπανικολάου με τις εργασίες του αυτές έγινε ο θεμελιωτής νέου επιστημονικού κλάδου της «αποφολιδωτικής κυτταρολογίας» βασιζόμενη ακριβώς στη μελέτη των αποφιλιδουμένων κυττάρων του οργανισμού στις διάφορες κοιλότητες αυτού. Η μέθοδος αυτή που έλαβε προς τιμή του την ονομασία «Μέθοδος Παπανικολάου» ή «Τεστ Παπανικολάου» και κατά συγκοπή «Τέστ Παπ» άνοιξε ευρείς νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα στη γενετήσια φυσιολογία και ενδοκρινολογία ειδικότερα για τον καρκίνο. Οι δημοσιευμένες εργασίες του Παπανικολάου υπερβαίνουν τις εκατό ενώ τρεις αποτελούν ειδικές μονογραφίες.

Το 1954, ο Παπανικολάου δημοσίευσε το μνημειώδες έργο «Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας» (Atlas of Exfoliative Cytology), εδραιώνοντας και επίσημα πια τη νέα ιατρική πρακτική και ειδικότητα που ουσιαστικά ανέπτυξε από το μηδέν.

Ο Παπανικολάου τιμήθηκε με πλείστες διακρίσεις μεταξύ των οποίων είναι το μετάλλιο Τιμής της Αμερικανικής Εταιρίας Καρκινολογίας το 1952.

Σήμερα το τεστ Παπανικολάου (τεστ-παπ) χρησιμοποιείται παγκοσμίως για την διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, επί της προκαρκινικής δυσπλασίας και άλλων κυτταρολογικών ασθενειών του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.

Πηγή: Βικιπαίδεια.

Προηγούμενες αναρτήσεις