Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ο καταρράκτης των Αγγέλων

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 31-05-2011 12:18:05 am | από nskarmoutsos

                  

Βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή μέσα στη ζούγκλα, στο Εθνικό Πάρκο Canaima στην πολιτεία Μπολίβαρ της Βενεζουέλας και πιο συγκεκριμένα στα σύνορα με τη Βραζιλία. `Έχει ύψος 979 μέτρα και είναι ο μεγαλύτερος καταρράκτης του κόσμου. Το νερό πριν ακόμα αγγίξει το έδαφος, γίνεται ομίχλη από τους δυνατούς ανέμους. Η ονομασία του είναι "Angel Falls", και στην τοπική γλώσσα ονομάζεται "ο καταρράκτης του βαθύτερου σημείου" (Churun Meru). Ο καταρράκτης αυτός ανακαλύφθηκαν τυχαία, και μάλιστα από τον αέρα από τον βενεζουελανό πιλότο Ερνέστο Σάντσες Λα Κρουζ το 1910, ο οποίος δεν δημοσιοποίησε την ανακάλυψή του. Ο καταρράκτης έγινα διάσημος το 1935 όταν ένας αμερικανός πιλότος-χρησοθήρας πέταξε από πάνω στις 16 Νοέμβριου 1935. Το όνομά του ήταν Τζέϊμς Κρόφορντ `Εϊντζελ, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Η πρόσβαση σε αυτό το μοναδικό θέαμα μπορεί να γίνει είτε από την στεριά ακολουθώντας το ποτάμι στο οποίο χύνεται ο καταρράκτης, είτε με αεροπλάνο ώστε με τις χαμηλές πτήσεις του πιλότου να θαυμάσετε από ψηλά την απίστευτη ομορφιά του τοπίου.

Βενεζουέλα

Μια χώρα που διαθέτει μερικά από τα πιο σημαντικά μνημεία της φύσης ανά τον κόσμο! Η μεγαλύτερη λίμνη της Νότιας Αμερικής το Μαρακαΐμπο, που συγχρόνως είναι και μια από τις αρχαιότερες λίμνες της υφηλίου ηλικίας 36 εκατομμυρίων ετών, ο καταρράκτης με το μεγαλύτερο υψόμετρο παγκοσμίως, Angel Falls, ή Καταρράκτης των Αγγέλων, στις πυκνές ζούγκλες του Αμαζονίου και ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Νότιας Αμερικής και τρίτος όλης της Αμερικής, ο Ορινόκο στις ακτές του οποίου θα συναντήσει κανείς χωριά ιθαγενών που ζουν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο με ήθη και έθιμα που επιβίωσαν μέσα στους αιώνες, συνθέτουν έναν μοναδικό φυσικό πλούτο που καθιστά την επίσκεψή σας αναγκαία!
Επίσης, η Βενεζουέλα χαρακτηρίζεται ως η χώρα με τις πιο όμορφες γυναίκες της γης, καθώς έχει κερδίσει με διαφορά τους πιο πολλούς παγκόσμιους τίτλους ομορφιάς και κάθε χρόνο η νίκη σε αυτόν το διαγωνισμό αποτελεί εθνική υπόθεση!
Γενικά
Η Βενεζουέλα (στα ισπανικά Βενεθουέλα, αλλά στην Λατινική Αμερική Βενεσουέλα), είναι χώρα της Νότιας Αμερικής, πρώην ισπανική αποικία. Συνορεύει με την Κολομβία στα δυτικά, με τη Βραζιλία νότια και τη Γουιάνα στα ανατολικά. Βρέχεται στα βόρεια από τη θάλασσα της Καραϊβικής και τον Ατλαντικό Ωκεανό και διασχίζεται από τις ορεινές Κορδιλλιέρες των Άνδεων.
Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας είναι το Καράκας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Μαρακάιμπο, το Μπαρκισιμέτο, η Κουμανά, η Βαλένθια και το Σαν Κριστομπάλ.
Η οικονομία της χώρας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα υψηλά αποθέματα πετρελαίου που διαθέτει. Ο πετρελαϊκός τομέας αποτελεί περίπου ένα τρίτο του ΑΕΠ της χώρας και παράγει περίπου το 80% των εξαγωγών. Η Βενεζουέλα είναι μία από τις 5 ιδρυτικές χώρες του ΟΠΕΚ. Η ίδια η ιδέα του ΟΠΕΚ, προτάθηκε από τον Βενεζουελανό Χουάν Πάμπλο Περθ Αλφόνσο, ως απάντηση στις χαμηλές τιμές του πετρελαίου τον Αύγουστο του 1960. Επίσης, σημαντικός παράγοντας στην οικονομική ζωή της χώρας είναι η γεωργία. Στα "λιάνος" καλλιεργούνται καλαμπόκι, ρύζι, φασόλια, μπανάνες. Επίσης, καλλιεργούνται ζαχαροκάλαμα, κακαόδεντρα, σημαντικές ποσότητες κακάο και καφέ, ινδικό και κιγχόνη (κινίνο). Κατά το 1970, ήταν κοντά στην Κολομβία σε παραγωγή καφέ, αλλά σήμερα ο πετρελαϊκός τομέας έχει επηρεάσει αρκετά την αγροτική παραγωγή.
Ιστορία
Το όνομα Βενεζουέλα αποδίδεται ιστορικά σε μεταμόρφωση του ονόματος Βενετία (Venezia), με την οποία είχαν σχέσεις οι ιθαγενείς της δυτικής Βενεζουέλας. Ο εξερευνητής Αμέριγκο Βεσπούτσι με τον Αλόνσο δε Οχέδα, ισχυρίζονται ότι έδωσαν αυτό το όνομα, όταν πρωτοείδαν σπίτια των ιθαγενών άνιου που εξείχαν από το νερό και θύμισαν στον Ιταλό Βεσπούτσι την Βενετία. Σύμφωνα με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή θεωρία, το όνομα προέρχεται από μια λέξη των ιθαγενών και σήμαινε Μεγάλο Νερό, όπως ήταν γνωστός ο κόλπος του Μαρακαΐμπο.
Το 1498-1499 ο Χριστόφορος Κολόμβος και ο Αλόνσο ντε Οχέντα φτάνουν στη Βενεζουέλα, που κατοικείται από ιθαγενείς ινδιάνους. Το 1521 αρχίζει η ισπανική αποίκιση από τις βορειοανατολικές ακτές. Το 1749 πραγματοποιείται η πρώτη εξέγερση ενάντια στην ισπανική κυριαρχία.
Η Βενεζουέλα εκμεταλλευόμενη την εισβολή του Ναπολέοντα στην Ισπανία εξεγείρεται το 1810 και ανακηρύσσεται ανεξάρτητη το 1811, έχασε όμως μετά την μάχη με τους Ισπανούς. Ο Σιμόν Μπολιβάρ συνέχισε την μάχη, κερδίζοντας το 1819 τους φιλοβασιλικούς και δημιουργώντας την Δημοκρατία της Μεγάλης Κολομβίας (σημερινή Κολομβία, Βενεζουέλα, Ισημερινός και Παναμάς). Το 1821 κέρδισε την μάχη του Καραμπομπό, διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας. Ακολούθησαν αρκετές δεκαετίες πολιτικής κρίσης και στρατιωτικών καθεστώτων, όπως αυτό του στρατηγού Χουάν Βισέντε Γκόμες (1908-1935) και του Μάρκος Πέρες Χιμένες (1948-1958).
Αξιοθέατα
-Τον καταρράκτη του Αγγέλου (
Angel Falls), με το μεγαλύτερο υψόμετρο παγκοσμίως (984 μ), στην Canaima. Τα νερά του πέφτουν στον ποταμό Κέρεπ, ο οποίος καταλήγει στον ποταμό Τσουρούν.
-Το
Μαρακαΐμπο , τη μεγαλύτερη λίμνη της Νοτίου Αμερικής και μία από τις αρχαιότερες του κόσμου.
-Το Εθνικό Πάρκο
El Avila, στο Καράκας.
-Το Μουσείο της Τέχνης "Tacuantar", στο Juan Griego.
-Το Εθνικό Πάρκο, στην
Canaima.
-Τις αμέτρητες πανέμορφες παραλίες του νησιού
Μαργαρίτα με τις κάτασπρες αμμουδιές τους, με πιο γνωστές τις El Agua, Parguito και El Yaque.
-Το Φρούριο του 17ου αιώνα Castillo de San Carlos Borromeo, στο Παμπατάρ, στο νησί Μαργαρίτα.
-Τα ερείπια του Οχυρού Caranta, στο νησί Μαργαρίτα.
-Το `Άγαλμα της Παναγίας, που φημίζεται ότι είναι φτιαγμένο από ατόφιο χρυσάφι, στο νησί Μαργαρίτα.
-Το Μουσείο των παιδιών και το Βοτανικό και Ζωολογικό κήπο, στο Καράκας.
-Το Ανάκτορο
Palacio de Gobierno, στο Maturin.
-Το θαλάσσιο πάρκο Λος Ρόκες, με τις πανέμορφες παραλίες και το μαγευτικό Γκραν Ρόκε.
-Τον ποταμό Ορινόκο, με τα χωριά των ιθαγενών.
-Τη Gran Savanna, περιοχή του Αμαζονίου που ανήκει στη Βενεζουέλα.
-Το σπήλαιο του Γκουαχάρο, στην πόλη Caripe.
-Το κάστρο της Guayana.

Σιμόν Μπολίβαρ, Ο Ελευθερωτής!

Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο Μπολίβαρ, γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1783 στο Καράκας της Βενεζουέλας. Είναι γνωστός ως "El Libertador" και ως ο "Τζωρτζ Ουάσινγκτον της Νότιας Αμερικής", καθώς ήταν ηγέτης διαφόρων κινημάτων ανεξαρτησίας σε όλη τη Νότια Αμερική, συλλογικά γνωστά ως Πόλεμος του Μπολίβαρ. Ως ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία για τις περιοχές που σήμερα αποτελούν τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, το Εκουαδόρ, το Περού, τον Παναμά και τη Βολιβία, θεωρείται σημαντικός ήρωας σε αυτές τις χώρες, καθώς και στην υπόλοιπη ισπανόφωνη Αμερική.
Το 1802 παντρεύτηκε την Μαρία Τερέσα Ροδρίγκες ντελ Τόρο υ Αλάισα. Όταν η σύζυγός του πέθανε από κίτρινο πυρετό λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, ο Μπολίβαρ δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά. Η αριστοκρατική οικογένεια των Μπολίβαρ προέρχεται από ένα μικρό χωριό στη Χώρα των Βάσκων, το Bolibar, από όπου βγαίνει και το όνομά της. Οι Μπολίβαρ εγκαταστάθηκαν στη Βενεζουέλα τον 16ο αιώνα.
Το 1807, όταν ο Ναπολέων έκανε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη βασιλιά της Ισπανίας και των αποικιών της το 1808, συμμετείχε στο στρατιωτικό αντιστασιακό κίνημα στη Νότια Αμερική. Το κίνημα του Καράκας ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας το 1810 και ο Μπολίβαρ στάλθηκε στη Βρετανία σε διπλωματική αποστολή. Ο Μπολίβαρ γύρισε πίσω στη Βενεζουέλα το 1811. Όμως τον Ιούλιο του 1812 ο ηγέτης του στρατιωτικού κινήματος Φρανσίσκο ντε Μιράντα παραδόθηκε στους Ισπανούς και ο Μπολίβαρ κατέφυγε στην Καρταχένα της Κολομβίας. Την περίοδο αυτή ο Μπολίβαρ έγραψε το Μανιφέστο της Καρταχένα.
Το 1813, αφού ανέλαβε στρατιωτικά καθήκοντα στη Νέα Γρανάδα, ηγήθηκε της εισβολής στη Βενεζουέλα στις 14 Μαΐου. Στις 15 Ιουνίου, υπαγόρευσε την περίφημη Διακήρυξη του Πολέμου μέχρι Θανάτου (Decreto de Guerra a Muerte). Το Καράκας ανακαταλήφθηκε στις 6 Αυγούστου 1813, όπου ανακηρύχθηκε η Δεύτερη Δημοκρατία της Βενεζουέλας.
Το 1816, με βοήθεια από την Αϊτή (η οποία του δόθηκε επειδή υποσχέθηκε ότι θα ελευθέρωνε τους σκλάβους), ο Μπολίβαρ έκανε απόβαση στη Βενεζουέλα και κατέλαβε την Ανγκοστούρα (σήμερα Πόλη Μπολίβαρ).
Με τη νίκη στη Μάχη της Μπογιακά το 1819 η Νέα Γρανάδα απελευθερώθηκε από την ισπανική κυριαρχία και στις 7 Σεπτεμβρίου 1821 δημιουργήθηκε η Μεγάλη Κολομβία (σημερινή έκταση των χωρών Βενεζουέλα, Κολομβία, Παναμάς και Εκουαδόρ), με πρόεδρο τον Μπολίβαρ.
Στις 6 Αυγούστου 1825, στη Συνέλευση του Άνω Περού, δημιουργήθηκε η Δημοκρατία της Βολιβίας. Έτσι, ο Μπολίβαρ έγινε ένας από τους λίγους ανθρώπους από τους οποίους μια χώρα έχει πάρει το όνομά της. Το σύνταγμα αντανακλούσε τις επιρροές που είχε στην πολιτική σκέψη του Μπολίβαρ η Γαλλική και Σκοτσέζικη Διαφώτιση, καθώς και οι Έλληνες και Ρωμαίοι κλασσικοί συγγραφείς.
Το όνειρό του ήταν μια ομοσπονδία όλων των νέων ανεξάρτητων δημοκρατιών με μια κυβέρνηση που θα αναγνώριζε και θα διαφύλαττε τα ατομικά δικαιώματα. Αυτό δεν κατέστη δυνατό και για να αποτρέψει τη διάλυση, προσπάθησε να δημιουργήσει στη Μεγάλη Κολομβία ένα πιο συγκεντρωτικό μοντέλο κυβέρνησης, το οποίο θα περιείχε μερικά ή όλα τα στοιχεία του βολιβιανού συντάγματος που ο ίδιος είχε γράψει.
Οι προσπάθειες αυτές συνάντησαν μεγάλη αντίσταση. Ανακήρυξε τον εαυτό του δικτάτορα στις 27 Αυγούστου 1828. Το θεώρησε αυτό ως προσωρινό μέτρο, ως μέσο για να αποκαταστήσει την κυριαρχία του και να διασώσει τη Δημοκρατία.
Ο Μπολίβαρ παραιτήθηκε από την προεδρία στις 27 Απριλίου 1830, με πρόθεση να αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη, αλλά δεν πρόλαβε, καθώς πέθανε μετά από οδυνηρή μάχη με τη φυματίωση, στις 17 Δεκεμβρίου 1830, στην Κίντα της Σάντα Μάρτα, στην Κολομβία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν από τη Σάντα Μάρτα στο Καράκας το 1842, όπου κτίστηκε μνημείο για την ταφή του. Η `Κίντα` κοντά στη Σάντα Μάρτα έγινε μουσείο με πολλές αναφορές στη ζωή του.
Μεγάλος θαυμαστής της Αμερικανικής Επανάστασης, χαρακτήριζε τον εαυτό του ως "φιλελεύθερο" και υπέρμαχο του οικονομικού συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Ανάμεσα στα βιβλία που είχε μαζί του όταν έγραφε το Βολιβιανό Σύνταγμα ήταν Το Πνεύμα των νόμων του Μοντεσκιέ και Ο Πλούτος των Εθνών του Άνταμ Σμιθ. Οι ομιλίες και τα γραπτά του Μπολίβαρ δείχνουν ότι ήταν υπέρ του περιορισμένου κράτους, του διαχωρισμού των εξουσιών, της θρησκευτικής ελευθερίας, του δικαιώματος ιδιοκτησίας και του κράτους δικαίου.
Υπάρχουν πολλά αγάλματα και μνημεία του ανά τον κόσμο! Στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, στην πλατεία Βελιγραδίου στο Λονδίνο, στο Κάιρο, στη λεωφόρο Ρεφόρμα στην Πόλη του Μεξικό, στο Κεμπέκ, κοντά στη Σάντα Μάρτα της Κολομβίας, στην Πλατεία Μπολίβαρ στο Καράκας, μια κεντρική λωφόρος στην Άγκυρα φέρει το όνομά του και προς τιμή του το 1999 η επίσημη ονομασία της Βενεζουέλας άλλαξε ως "Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας".

Πατήστε εδώ για να δείτε το Εθνικό Πάρκο της Canaima με τον καταρράκτη των Αγγέλων.

(Οδηγίες χρήσης: 1. Αποθήκευση ως. 2. Έγγραφα και 3. Επεξεργασία Microsoft Office PowerPoint).

Νησιά Γκαλάπαγος

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-09-2011 08:48:25 am | από nskarmoutsos

Τα νησιά Γκαλάπαγος  (ισπανικό όνομα: Islas Galápagos) είναι αρχιπέλαγος  αποτελούμενο από 13 κύρια ηφαιστειακής προέλευσης νησιά, 6 μικρότερα νησιά, και 107 βράχους και νησάκια. Το πρώτο νησί θεωρείται πως σχηματίστηκε 5 έως 10 εκατομμύρια έτη πριν, ως αποτέλεσμα της τεκτονικής δραστηριότητας. Τα νεότερα νησιά, Isabela (Ισαβέλα) και Fernandina (Φερναντίνα), διαμορφώνονται ακόμα, μέσω της πιο πρόσφατης ηφαιστειακής έκρηξης του 1998. Το αρχιπέλαγος ανήκει πολιτικά στην Δημοκρατία του Ισημερινού, χώρα στη βορειοδυτική Νότια Αμερική. Τα νησιά κατανέμονται γύρω από τον ισημερινό, 965 χιλιόμετρα (περίπου 600 μίλια) δυτικά του Ισημερινού (0°Ν 91°Δ). Είναι φημισμένα για τον απέραντο αριθμό ενδημικών ειδών τους και τις μελέτες που πραγματοποίησε εκεί το 1835 ο Κάρολος Δαρβίνος, οι οποίες οδήγησαν στη θεωρία της φυσικής επιλογής.

Εξετάζοντας ο Δαρβίνος την πανίδα της περιοχής ανέπτυξε τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία η γεωγραφική απομόνωση επηρέασε την απόκλιση των διαφόρων έμβιων ειδών. Για παράδειγμα οι λεγόμενες σπίζες του Δαρβίνου, κατά πάσα πιθανότητα εξελίχθηκαν από ένα κοινό πρόγονο και στη συνέχεια αναπτύχθηκαν σε πολυάριθμα σημεία στα νησιά λόγω έλλειψης ανταγωνισμού από άλλα είδη πουλιών, όπως επίσης οι θαλάσσιες ιγουάνες και οι γιγάντιες χελώνες που βρίσκονται εκεί και είναι άξιες ενδιαφέροντος.
Με την ίδια θεωρία υποστηρίζεται η τεράστια ανάπτυξη των κάκτων σε μορφή δένδρων, που σε κανονικές συνθήκες είναι μικροί, λόγω ακριβώς της έλλειψης φοινίκων και κωνοφόρων δένδρων στη περιοχή.

Καθεστώς προστασίας

Αν και η πρώτη νομοθεσία για την προστασία των νήσων Γκαλάπαγος θεσπίστηκε το 1934 και συμπληρώθηκε το 1936, την δεκαετία του 1950 λήφθηκαν τα σημαντικότερα μέτρα με σκοπό τον έλεγχο πάνω στην εγγενή χλωρίδα και πανίδα. Το 1955, η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (International Union for the Conservation of Nature) οργάνωσε μια αποστολή με σκοπό τη συγκέντρωση στοιχείων. Δύο έτη αργότερα, το 1957, η UNESCO, σε συνεργασία με την κυβέρνηση του Ισημερινού, έστειλε μια ακόμα ερευνητική ομάδα για να μελετήσει την περιοχή και για να επιλέξει έναν τόπο για έναν δημιουργία ενός ερευνητικού σταθμού. Το 1959, παράλληλα με την επέτειο των εκατό χρόνων από τη δημοσίευση της Καταγωγής των Ειδών του Δαρβίνου, η κυβέρνηση του Εκουαδόρ ανακήρυξε το 97,5% του εδάφους ως εθνικό πάρκο, εκτός από τις περιοχές που ήταν ήδη κατοικημένες. Τον ίδιο χρόνο, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Κάρολος Δαρβίνος (Charles Darwin Foundation), με διεθνή έδρα στις Βρυξέλλες. Οι αρχικοί στόχοι του ήταν να εξασφαλίσει τη συντήρηση των μοναδικών οικοσυστημάτων στις νήσους και να προωθήσει όλες τις απαραίτητες επιστημονικές μελέτες. Η εργασία συντήρησης άρχισε με την καθιέρωση του ερευνητικού σταθμού Charles Darwin το 1964, Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών, τα προγράμματα συντήρησης, όπως η εξόντωση των εισαχθέντων ειδών και η προστασία των εγγενών ειδών, εκτελέσθηκαν από το προσωπικό των σταθμών. Αυτήν την περίοδο, οι περισσότεροι εδρεύοντες επιστήμονες ακολουθούν τους στόχους συντήρησης ενώ η εργασία των περισσότερων επισκεπτών επιστημόνων είναι προσανατολισμένη προς την καθαρή έρευνα. Όταν το εθνικό πάρκο καθιερώθηκε, περίπου 1.000 έως 2.000 άνθρωποι ανταποκρίθηκαν. Το 1972 μια απογραφή που έγινε στο αρχιπέλαγος είχε ως αποτέλεσμα την καταγραφή ενός πληθυσμού 3,488 ανθρώπων. Μέχρι τη δεκαετία του `80, αυτός ο αριθμός είχε ανέλθει εντυπωσιακά σε περισσότερους από 15.000 ανθρώπους, και εκτιμήσεις για το 2004 υπολογίζουν περίπου 20.000 ανθρώπους. Το 1986 ο περιβάλλων ωκεανός αναγνωρίστηκε ως υπό προστασία από την αλιεία και την περαιτέρω ανάπτυξη. H UNESCO αναγνώρισε τα νησιά Γκαλάπαγος ως παγκόσμια κληρονομιά το 1978, ενώ αργότερα, το Δεκέμβριο του 2001 αναγνωρίστηκε και ο περιβάλλων ωκεανός. Τα αξιοσημείωτα είδη των νησιών περιλαμβάνουν:

  • Γιγάντια Χερσαία Ιγουάνα, Conolophus subcristatus
  • Θαλάσσια Ιγουάνα, cristatus Amblyrhynchus (η μόνη ιγουάνα που σιτίζεται από τη θάλασσα)
  • Γιγάντια Χελώνα των Γκαλάπαγος, Geochelone elephantopus, γνωστή ως galápago στα ισπανικά, έδωσε το όνομα στα νησιά.
  • Γαλαζοπόδαρη Σούλα Sula nebouxii
  • Πράσινη Χελώνα των Γκαλάπαγος, πιθανά ένα υποείδος της Πράσινης Χελώνας του Ειρηνικού, Chelonia mydas agassisi
  • Αγγούρι της θάλασσας, η αιτία των περιβαλλοντικών διαμαχών με τους ψαράδες πέρα από τις ποσοστώσεις αυτής της ακριβής ασιατικής λιχουδιάς Holothuria spp.
  • 13 ενδημικά είδη σπίζας, αποκαλούμενα γενικά σπίζες του Δαρβίνου
  • Σπίζα-ΔρυοκολάπτηςCamarhynchus pallidus
  • Πιγκουΐνος των Γκαλάπαγος, Spheniscus mendiculus
  • Κορμοράνος του Χάρρις, Phalacrocorax harrisi
  • Γεράκι των Γκαλάπαγος, Buteo galapagoensis
  • Τα Θαλάσσια Λιοντάρια (είδος φώκιας), που ζουν στις παγωμένες θάλασσες, είναι παρόντα στα νησιά Γκαλάπαγος λόγω του ψυχρού ρεύματος Humboldt. Βρίσκονται κυρίως στα νησιά Plaza Sur (Πλάσα Σουρ), Santiago (Σαντιάγο) και Fernandina (Φερναντίνα).

Πηγή: Βικιπαίδεια.

Το… ατμοκίνητο ρολόι του Βανκούβερ

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 28-07-2017 09:18:25 am | από nskarmoutsos

Σε μικρή απόσταση από την προκυμαία του Βανκούβερ, στην ιστορική γειτονιά Gastown, βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης – ένα ατμοκίνητο ρολόι.
Το ρολόι έχει ύψος 5,5 μέτρα και εμφανίζει την ώρα και στις τέσσερις πλευρές, ενώ κάθε τέταρτο χτυπάει βγάζοντας ατμό από την κορυφή ακριβώς όπως σε μια ατμομηχανή.
Παρά την “παλιά” του τεχνολογία, το ρολόι είναι πολύ νεότερης γενιάς. Κατασκευάστηκε το 1977 από τον διάσημο Καναδό ωρολογοποιό Raymond Saunders ως μέρος της ανάπλασης της περιοχής Gastown.
Μέχρι το 1977 ολοκληρώθηκε η αναγέννηση του Gastown, αλλά δεν υπήρχε κάποιο σημείο συγκέντρωσης για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.
Έτσι, οι τοπικοί έμποροι και ιδιοκτήτες ακινήτων συσπειρώθηκαν μαζί και διέθεσαν 58.000 δολάρια στον Saunders για να δημιουργήσει το ρολόι-αντίκα.
Το θέμα της ατμοκίνησης επελέγη ως αναφορά στο βιομηχανικό παρελθόν της περιοχής, όπου οι αγωγοί ατμού κάποτε διέτρεχαν υπόγεια την περιοχή.
 Αυτό μάλιστα είναι το δεύτερο που έχει κατασκευαστεί στον κόσμο, μετά του John Inshaw το 1859, στο σπίτι του στο Ladywood του Μπέρμιγχαμ.
Ο Raymond Saunders έκτοτε έχει κατασκευάσει πολλά ατμοκίνητα ρολόγια για διάφορες πόλεις.
Το ρολόι δεν τροφοδοτείται με ατμό αλλά λειτουργεί με τη βαρύτητα. Αποτελείται από έναν αριθμό χαλύβδινων σφαιρών που κατεβαίνουν με μια αλυσίδα, η οποία κινεί τους δείκτες του.
Η μικρή ατμομηχανή στη βάση ανυψώνει την αλυσίδα, οδηγώντας τις μπάλες πάλι στην κορυφή. Η ατμομηχανή είναι επίσης υπεύθυνη για τους χτύπους του ρολογιού και, φυσικά, για τον ατμό που βγαίνει.
ΠΗΓΗ: perierga.com

Μνήμη Κωνσταντίνου Ν. Καλλίτση, (1917- 2017)

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 28-07-2017 12:59:34 am | από nskarmoutsos

Από προχτές, 25 Ιουλίου 2017, το Παράλιο Άστρος είναι περισσότερο φτωχό παρά ποτέ. Έχασε τον Κωνσταντίνο Καλλίτση, τον επιφανέστερο  κάτοικο και πολίτη του, έναν λαμπρό άνθρωπο και συμπατριώτη που το γέμιζε με την παρουσία του.

Συνήθως οι εγκωμιαστικοί λόγοι που συνοδεύουν όσους εκδημούν στην  τελευταία κατοικία τους έχουν ένα ποσοστό συγγνωστής υπερβολής. Στην περίπτωση, όμως, του Κωνσταντίνου Καλλίτση οι όροι αντιστρέφονται και τα λόγια μοιάζουν πολύ φτωχά, προκειμένου να σκιαγραφήσει κανείς το ήθος, την ποιότητα, την προσφορά και την εν γένει παρουσία ενός από κάθε άποψη ασύγκριτου και δυσαναπλήρωτου ανθρώπου.

 Γεννήθηκε το 1917 στο Παράλιο Άστρος και υπήρξε γόνος πολυμελούς οικογένειας. Σπούδασε νομικά, άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου και τελικά μεταπήδησε στη Στρατιωτική Δικαιοσύνη, όπου πραγματοποίησε λαμπρή σταδιοδρομία, για να συνταξιοδοτηθεί τελικά  με το βαθμό του στρατηγού.

Υπήρξε υποδειγματικός σύζυγος, στοργικός πατέρας και έξοχος οικογενειάρχης. Και στο χωριό του, το αγαπημένο του Παράλιο Άστρος, όπου εγκαταστάθηκε μονίμως μετά τη συνταξιοδότησή του, αναδείχτηκε ενεργός και εξαιρετικά αποτελεσματικός πολίτης. Αξιοποίησε τις νομικές του γνώσεις για να ανασύρει από τη λήθη και να ενεργοποιήσει διαθήκες τοπικών ευεργετών. Κίνησε γη και ουρανό, προκειμένου να χτιστεί και να παραδοθεί στο χριστεπώνυμο πλήρωμα του χωριού μας ο ιερός ναός των Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος ήταν απαραίτητος για την ικανοποίηση των λατρευτικών αναγκών των πιστών. Δε λυπήθηκε κόπους και ταλαιπωρίες, προκειμένου να αφυπνίσει το ενδιαφέρον των συμπατριωτών του και να τους πείσει να συστρατευτούν στην ιερή αυτή προσπάθεια. Και μολονότι αντιβαίνει στην παροιμιώδη σεμνότητα και μετριοφροσύνη του, θεωρούμε ανεπίτρεπτο να αποσιωπήσουμε μια πασίγνωστη αλήθεια, ότι δηλαδή, ελαυνόμενος από ένθεο ζήλο και πρωτόγνωρη αυταπάρνηση, συνέβαλε ο ίδιος με γενναίες οικονομικές δωρεές στην ολοκλήρωση του μεγάλου αυτού έργου.

Σε μια χώρα, στην οποία ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται τίτλοι ευγενείας, ο Κωνσταντίνος Καλλίτσης ήταν ένας ευγενής  αλλά με τη μεταφορική σημασία του όρου. Σκλάβωνε τους πάντας με την ευγένεια του ήθους του, με τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και με την  αρχοντιά της συμπεριφοράς του. Ολοκληρωμένη προσωπικότητα με πανθομολογούμενο κύρος και ακλόνητη προσήλωση σε αρχές και αξίες, πατριώτης, ο οποίος έδωσε βροντερό «παρών» κάθε φορά που η χώρα μας, στον πολυτάραχο βίο της, χρειάστηκε τις υπηρεσίες του, γενναιόδωρος αρωγός ενδεών και αναξιοπαθούντων, που ήξερε να συνδυάζει την προσφορά του με τη διακριτικότητα, γλυκός και μειλίχιος φίλος και συμπατριώτης, ο Κωνσταντίνος Καλλίτσης ήταν ένας ευπατρίδης με την ηθική και την κοινωνική —όχι την ταξική— σημασία του όρου.

Οι μεταγενέστεροι θα κρατήσουμε άσβηστη τη μνήμη του Κωνσταντίνου Καλλίτση, όχι επειδή ξέρουμε ότι θα διαιωνίζεται η ύπαρξή του όσο θα τον θυμόμαστε, αλλά επειδή τον έχουμε εμείς οι ίδιο ανάγκη, προκειμένου με το παράδειγμά του να μας στηρίζει, να μας εμπνέει και να μας φωτίζει.

                                                                               ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: «Άλκηστη» του Ευριπίδη, 28 και 29 Ιουλίου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 27-07-2017 11:15:32 pm | από nskarmoutsos

Εθνικό Θέατρο - Άλκηστη / Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Το Εθνικό Θέατρο προσεγγίζει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και συγχρόνως προκλητικά έργα του Ευριπίδη, την Άλκηστη, αναθέτοντας την παρουσίασή της στην Κατερίνα Ευαγγελάτου, που θα πραγματοποιήσει την πρώτη της σκηνοθεσία στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Έργο που φέρει επί σκηνής τον θρίαμβο επί του θανάτου, η Άλκηστη, το πρώτο από τα σωζόμενα του Ευριπίδη (438 π.Χ.), προκάλεσε ατελεύτητες συζητήσεις για το είδος στο οποίο ανήκει, εξαιτίας της συνύπαρξης τραγικών και κωμικών στοιχείων. Παράλληλα, η εμφανής σοφιστική επίδραση πυροδότησε σειρά από θέματα ηθικής των διαπροσωπικών σχέσεων. Σε έναν κόσμο όπου έχει κανείς τη δυνατότητα να ανταλλάξει τον θάνατό του με τη ζωή κάποιου άλλου, ο συγγραφέας του «Αθηναϊκού Διαφωτισμού» υποβάλλει σε εξονυχιστικό έλεγχο σχέσεις «αδιαμφισβήτητης» ανιδιοτέλειας και θέτει επί τάπητος τολμηρά ερωτήματα: Πώς αποδεικνύεται η αγάπη; Μέχρι πού φτάνει η αφοσίωση; Ποια ζωή έχει μεγαλύτερη αξία, και για ποιον λόγο; Οι νόμοι των ανθρώπων δίνουν επαρκείς απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα; Και τι γίνεται όταν η παρέμβαση των θεών αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού; 

Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
Σκηνοθεσία - Επεξεργασία μετάφρασης: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Πατρίσια Απέργη
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Οικονομίδης
Βοηθός χορογράφου: Ειρήνη Καλαϊτζίδη
Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακήλα
Παίζουν: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος), Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη), Γιάννης Φέρτης (Φέρης), Δημήτρης Παπανικολάου (Ηρακλής), Κώστας Βασαρδάνης (Απόλλων), Σωτήρης Τσακομίδης (Θάνατος), Ερρίκος Μηλιάρης (Υπηρέτης), Κίττυ Παϊταζόγλου (Υπηρέτρια)
Χορός: Κωνσταντίνος Βουδούρης, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Γιώργος Ζυγούρης, Στάθης Κόικας, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Αντώνης Μιχαλόπουλος, Γιώργος Νούσης, Χρήστος Ξυραφάκης, Στέλιος Παυλόπουλος, Δημόκριτος Σηφάκης, Περικλής Σκορδίλης, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Βαλάντης Φράγκος
Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Τσιώλης, Κωνσταντίνος Κωστίδης, Θοδωρής Σοφόπουλος

Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 28-07-2011 12:19:16 am | Αναδημοσίευση 28-07-2012 | από nskarmoutsos

                  

Εμμανουήλ Ροΐδης, ένας από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες της Ελλάδας του 19ου αι. Καυστικός και οξυδερκής, ήταν εκείνος που είχε διατυπώσει το περίφημο «Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας» και το «Εις νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων».

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1836 στην Ερμούπολη της Σύρου, γόνος εύπορης αριστοκρατικής οικογένειας με καταγωγή από την Χίο. Το 1841 ο πατέρας του, Δημήτριος Ροΐδης, διορίστηκε διευθυντής μεγάλου εμπορικού οίκου και, στη συνέχεια, ανέλαβε τη θέση του γενικού πρόξενου της Ελλάδας στη Γένοβα, όπου η φιλελεύθερη γενοβέζικη επανάσταση του 1848-49 σημαδεύει τον νεαρό Ροΐδη αποφασιστικά στους ιδεολογικούς του προσανατολισμούς.

Το 1849 η οικογένεια επέστρεψε στην Σύρο, όπου ο Εμμανουήλ εγγράφηκε και φοίτησε στο ελληνοαμερικανικό λύκειο του Χ. Ευαγγελίδη. Τότε ξεκίνησε και η ενασχόλησή του με τη συγγραφή – ενώ την ίδια εποχή γνωρίστηκε με τον μετέπειτα λόγιο, ποιητή και πεζογράφο Δημήτριο Βικέλα, με τον οποίο ως μαθητές εξέδωσαν το χειρόγραφο περιοδικό Μέλισσα.

Το 1855 ξεκινά σπουδές Φιλολογίας και Φιλοσοφίας στο Βερολίνο, τις οποίες όμως διέκοψε μετά από 2 χρόνια. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και ταξίδεψε στην ηπειρωτική Ευρώπη, τις παραδουνάβιες περιοχές και την Αίγυπτο. Διέμεινε στη Ρουμανία με την οικογένειά του έως το 1862, χωρίς να πάψει όμως να επισκέπτεται την Αθήνα τακτικά. Το 1860 δημοσιεύει το Οδοιπορικό του Σατωβριάνδου (Chateaubriand Itineraire) ενώ δυο χρόνια αργότερα μετακομίζει πλέον στην Αθήνα και αφοσιώνεται στη συγγραφή.

Το 1866 εξέδωσε την «Πάπισσα Ιωάννα», ένα μυθιστόρημα με ιστορική βάση, που όμως περισσότερο μοιάζει με μια ιστορική μελέτη. Ο Ροΐδης άκουσε την ιστορία της Πάππισας Ιωάννας όταν ήταν ακόμα παιδί στη Γένοβα και εντυπωσιάστηκε βαθιά. Η Πάπισσα Ιωάννα εκτυλίσσεται τον 9ο αιώνα μ.Χ. και είναι η ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, κόρης ιεραποστόλου, η οποία, όταν έμεινε ορφανή, μεταμφιέστηκε σε άντρα, μπήκε σε μοναστήρι. Εκεί γνωρίζει και έναν επισκέπτη μοναχό, τον οποίο ακολουθεί και ζει μαζί του για 7 χρόνια στο ίδιο κελί, ως μοναχός και η ίδια, σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων. Όταν οι εραστές έφυγαν από το μοναστήρι, ταξίδεψαν σε αρκετές χώρες, ώσπου, στην Αθήνα, η Ιωάννα εγκατέλειψε τον εραστή της και μπήκε σε ένα πλοίο με προορισμό τη Ρώμη.

Εκεί κατάφερε να αναρριχηθεί μέχρι την κορυφή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και τον Παπικό θρόνο. Η ερωτική σχέση όμως την οποία σύναψε με τον θαλαμηπόλο της. Φλώρο, είχε σαν αποτέλεσμα την εγκυμοσύνη της. Έτσι, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης λιτανείας το έκπληκτο πλήθος βλέπει τον σεβαστό Πάπα Ιωάννη τον Η΄, να γεννά «άωρον και ημιθανές βρέφος» και να πεθαίνει υπό την οργή «του μαινόμενου όχλου, λακτοπατούντος, καταπτύοντος και ζητούντος να ρίψη εις τον Τίβεριν Πάπισσαν και παπίδιον».

Το έργο εμφανώς στηλιτεύει τα αρνητικά της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά είναι φανερό ότι η κριτική και η απόρριψη απευθύνονται κυρίως στην Ορθόδοξη, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των κληρικών. Στις επιθέσεις εναντίον του Ροΐδη πρωτοστάτησε αρχικά ο κληρικός Μακάριος ο Καρυστίας, με άρθρα στον Τύπο, και αργότερα ενεπλάκη και η Ιερά Σύνοδος που με εγκύκλιό της αναθεμάτισε τον συγγραφέα και έργο ως «κακόηθες και βλάσφημον», ζητώντας την παρέμβαση του κράτους για την απαγόρευση κυκλοφορίας του βιβλίου, κάτι που τελικά δεν έγινε.

Η Πάπισσα Ιωάννα, ωστόσο, αναγνωρίστηκε ως ένα από τα πιο πρωτοποριακά μυθιστορήματα της ελληνικής πεζογραφίας του 19ου αι. όχι μόνο χάρη στο επιμελημένο ύφος αλλά και εξαιτίας της αντιρομαντικής διάθεσης που θεωρήθηκε πρόδρομος της στροφής προς τον ρεαλισμό που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική πεζογραφία μετά την εμφάνιση της γενιάς του 1880.

Στον αφορισμό του έργου ο συγγραφέας απάντησε αρχικά χιουμοριστικάο κύριος εισαγγελεύς ουδ' απάντησιν έδωκεν, και οι δικασταί απεκρίθησαν γελώντες οτι αφού το βιβλίον είναι αφορισμένον, δεν δύνανται να το αναγνώσουσιν δια να το δικάσωσιν...»), με τις υποτιθέμενες «Επιστολές ενός Αγρινιώτου» με την υπογραφή Διονύσιος Σουρλής (στην εφημερίδα Αυγή, Μάιος 1866) και έπειτα με σοβαρό -αλλά και πιο δηκτικό τόνο-με το «Ολίγαι λέξες εις απάντησιν της αφοριστικής εγκυκλίου της Συνόδου».

Στα επόμενα χρόνια δημοσιεύει πολιτικά και φιλολογικά κείμενα, συνεργάζεται με τις γαλλόφωνες εφημερίδες «La Grece» και «Independance Hellenique», και το 1870 γίνεται διευθυντής της «Grece». Το 1873, στην κρίση των «Λαυρεωτικών», χάνει σχεδόν όλη του την περιουσία, αφού είχε επενδύσει σε μετοχές της Εταιρίας Λαυρίου και της Πιστωτικής, και πλέον ζει, με δυσκολίες, από την πένα του.

Το 1875-1877 εκδίδει με τον Θέμο Άννινο το εβδομαδιαίο περιοδικό, χιουμοριστικό στην αρχή, σατιρικό κατόπιν, «Ασμοδαίος», μέσα από το οποίο σχολιάζει την δημόσια και πολιτική ζωή της Ελλάδας. Καυτηρίαζε τη κομματική συναλλαγή της εποχής του, υποστηρίζοντας όμως τη πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη. Με αφορμή ένα κριτικό του κείμενο με τίτλο «Περί Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως», το 1877, ξεκινά η διαμάχη του με τον πολιτικό και λογοτέχνη Άγγελο Βλάχο σχετικά με την ποιητική δημιουργία υπό την επίδραση του κοινωνικού και πνευματικού περιβάλλοντος.

Το 1878 διορίστηκε έφορος στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στην οποία εργαζόταν κατά την διάρκεια των κυβερνήσεων Τρικούπη, ενώ απολυόταν από τις κυβερνήσεις Δηλιγιάννη. Παράλληλα, εμφανιζόταν ως υπέρμαχος της δημοτικής με μια σειρά από γλωσσικές μελέτες αν και ο ίδιος έγραφε τα κείμενά του στην καθαρεύουσα. Το πρόβλημα της «διγλωσσίας» το θεωρούσε εθνική συμφορά και επέρριπτε στους λογίους την ευθύνη για αυτό. Τη δημοτική γλώσσα τη θεωρούσε ισάξια της καθαρεύουσας σε πλούτο, ακρίβεια και σαφήνεια και πρότεινε για τη λογοτεχνική γλώσσα την σταδιακή απλοποίηση της καθαρεύουσας και τον εμπλουτισμό της δημοτικής ώστε τελικά να «συναντηθούν» σε μια γλώσσα.

Το 1885 είχε ένα σοβαρό ατύχημα όταν τον χτύπησε μια άμαξα, με αποτέλεσμα να σπάσει το σαγόνι του και να μην μπορεί να μιλήσει για μήνες, ενώ το 1890 έχασε την ακοή του οριστικά – αντιμετώπιζε πρόβλημα βαρηκοΐας από τα νιάτα του. Πέθανε στην Αθήνα, από καρδιακή προσβολή, στις 7 Ιανουαρίου 1904.

Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι: Στα θεμέλια της Μπαρόκ

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 28-07-2013 02:54:57 pm | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα το1741 φεύγει από τη ζωή Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι, βενετσιάνος συνθέτης και βιολονίστας, ένας από τους στυλοβάτες της Δυτικής Μουσικής. Το μεγάλο του ενδιαφέρον για τη μουσική επισκίασε την άλλη του ιδιότητα, αυτή του ιερωμένου, για την οποία ο ίδιος δεν έδειξε ιδιαίτερο ζήλο να τιμήσει.

Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι γεννήθηκε στη Βενετία στις 4 Μαρτίου του 1678. Βαφτίστηκε την ίδια ημέρα με προτροπή της μαμής του, η οποία φοβήθηκε ότι θα πεθάνει, λόγω των προβλημάτων υγείας που παρουσίασε. Αργότερα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από άσθμα, αρρώστια που θα τον ταλαιπωρούσε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Την τέχνη του βιολιού τη διδάχθηκε από τον πατέρα του Τζιοβάνι Μπατίστα Βιβάλντι, επαγγελματία κουρέα, αλλά και αξιόλογο βιολιστή, μουσικό της Ορχήστρας του Αγίου Μάρκου. Ο πατέρας του ήταν και έντονα θρησκευόμενος άνθρωπος και προετοίμαζε τον νεαρό γιο του για εκκλησιαστική σταδιοδρομία.

Το 1703 ο Αντόνιο χειροτονήθηκε ιερέας και σύντομα απέκτησε το προσωνύμιο «Ο κόκκινος παπάς», εξαιτίας των ξανθών μαλλιών του. Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε καθηγητής βιολιού και αρχιμουσικός στο ορφανοτροφείο θηλέων «Οσπεντάλε ντι Πιετά» της Βενετίας. Δεν πέρασε πολύς καιρός και βρήκε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τα θρησκευτικά του καθήκοντα, χωρίς να αποσχηματισθεί. Έτσι, αφιερώθηκε αποκλειστικά στη μουσική.

Άρχισε να συνθέτει πυρετωδώς και να γίνεται γνωστός έξω από τα στενά όρια της Βενετίας. Από το 1718 ταξίδευε διαρκώς για να παρουσιάζει τα έργα του, έχοντας ως βάση του τη Μάντοβα. Λέγεται, μάλιστα, ότι σε κάποια περιοδεία του έπαιξε και ενώπιον του Πάπα. Την εποχή εκείνη γνώρισε δύο ετεροθαλείς αδελφές, την Παολίνα Τρεβιζάνα, η οποία έγινε γραμματέας του και την κοντράλτο Άννα Τζίρο ή Ζιρό, η οποία τραγούδησε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές όπερές του. Ο Αντόνιο φιλοξενούσε τις κοπέλες στο σπίτι του και οι ψίθυροι έδιναν κι έπαιρναν ότι διατηρούσε ερωτικές σχέσεις και με τις δύο. Ο Βιβάλντι διασκέδαζε με τη φημολογία και απαντούσε ότι η σχέση μαζί τους ήταν αυστηρά φιλική και επαγγελματική.

Το 1725 παρουσίασε μια σειρά κοντσέρτων για έγχορδα και μπάσο κοντίνουο, με τον τίτλο «Il cimento dell' armonia e dell' inventione» («Η δοκιμή της αρμονίας με τη νεωτερική σύνθεση»). Τα τέσσερα πρώτα από αυτά αποτελούν τις «Τέσσερις Εποχές», το πιο γνωστό έργο του και ένα από τα δημοφιλέστερα έργα της μουσικής. Ο συνθέτης αποδίδει με νότες τις τέσσερις εποχές του χρόνου και θεωρείται ως πρώιμο δείγμα προγραμματικής μουσικής.

Το 1737 ο καρδινάλιος της Φεράρας ακυρώνει μια παράστασή του, επειδή αρνήθηκε να ιερουργήσει και εξαιτίας της συμβίωσή του με τις δύο αδελφές, που σκανδάλιζε τους πιστούς. Με την πάροδο του χρόνου, η δημοτικότητά του στη Βενετία άρχισε να υποχωρεί και ο Βιβάλντι, απογοητευμένος από τους συμπατριώτες του, ξενιτεύτηκε στη Βιέννη (28 Ιουνίου 1741). Ένα μήνα αργότερα, στις 28 Ιουλίου  1741, έφυγε από τη ζωή πάμπτωχος, έχοντας σπαταλήσει όλη του την περιουσία.

Ο Βιβάλντι με το προσωπικό ύφος γραφής έθεσε τα θεμέλια του ώριμου κοντσέρτου μπαρόκ και επηρέασε συνθέτες, όπως ο Μπαχ και ο Τέλεμαν. Πολυγραφότατος, συνέθεσε περί τα 850 έργα, αλλά λίγο μετά τον θάνατό του ξεχάστηκε. Από την αφάνεια τον ανέσυρε πολύ αργότερα ο Μέντελσον , όταν ερευνούσε το έργο του Μπαχ, ο οποίος θαύμαζε απεριόριστα τον Βιβάλντι. Ουσιαστικά, όμως, ο Βιβάλντι ανακαλύφθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες της μουσικής μπαρόκ.

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ηπατίτιδας

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 28-07-2014 08:40:53 am | από nskarmoutsos

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ηπατίτιδας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 28 Ιουλίου. Καθιερώθηκε το 2004 από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας για να ευαισθητοποιήσει κυβερνήσεις και πολίτες για την Ηπατίτιδα τύπου C, που απομονώθηκε το 1989 και αποτελεί ένα από κυριότερα προβλήματα της Δημόσιας Υγείας.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, οι περισσότεροι ασθενείς με ηπατίτιδα βρίσκονται στο σκοτάδι, αφού 8 στους 10 δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν από την ασθένεια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι επιστήμονες έχουν ονομάσει την ηπατίτιδα «σιωπηλή νόσο» και αυτό γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται αρκετά χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα, εξαιτίας της καθυστερημένης διάγνωσης, πολλές φορές οι θεραπευτικές παρεμβάσεις να μην έχουν αποτέλεσμα.

Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει μολυνθεί από ηπατίτιδα C, που μεταδίδεται κυρίως με μετάγγιση και τα συμπτώματά της είναι ανορεξία, κόπωση, κατάθλιψη και πόνοι στην κοιλιά, στους μυς και στις αρθρώσεις.

Σε αντίθεση με την ηπατίτιδα Β, όπου μόνο το 5% μεταπίπτει σε χρόνια ηπατίτιδα, η τύπου C εξελίσσεται σε ποσοστό 80%. Η χρόνια ηπατίτιδα C είναι μια σοβαρή νόσος, που μπορεί να εξελιχθεί σε κίρρωση ή καρκίνο του ήπατος.

Στην Ελλάδα, το 1,5% - 2% του πληθυσμού πάσχει από ηπατίτιδα Β, το 2% - 3% από ηπατίτιδα C, ενώ στους τοξικομανείς το ποσοστό εκτοξεύεται και αγγίζει το 90%.

Υψηλά ποσοστά παρατηρούνται μεταξύ των μεταναστών από την Αλβανία, από τα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και στους 'Ελληνες μουσουλμάνους της Θράκης.

Πηγή: sansimera.gr

 

Ο πόλεμος της Κορέας το 1950 και η Ελληνική συμμετοχή

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 27-07-2011 12:07:24 am | Αναδημοσίευση 27-07-2012 | από nskarmoutsos

                   

Σαν σήμερα στις 27 Ιουλίου 1953 υπογράφεται ανακωχή μεταξύ των αντιμαχομένων μερών, που συμμετείχαν στο Πόλεμο της Κορέας.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη χερσόνησο της Κορέας, η Ελλάδα βρισκόταν στη πιο δύσκολη φάση της νεώτερης ιστορίας της. Μόλις είχε βγει από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την οικονομία της διαλυμένη αλλά το χειρότερο ήταν ότι ο πόλεμος συνεχιζόταν μέσα στα σύνορα της.

Ένας πόλεμος ύπουλος που εκτός από το αίμα το κύμα διώξεων και τρομοκρατίας, και τις υλικές καταστροφές διαλύει τον κοινωνικό ιστό μιας χώρας.

Η Ελλάδα είχε εμφύλιο πόλεμο. Και μπορεί θεωρητικά αυτός να είχε τελειώσει κάποιους μήνες πριν (το 1949), ουσιαστικά κατέτρωγε τα σωθικά της χώρας. Μιας χώρας φάντασμα που κυνηγούσε κομμουνιστές, χωρίς εξωτερική πολιτική, χωρίς οικονομία. Το μόνο που μπορούσε η Ελλάδα πλέον να προσφέρει στο ΝΑΤΟ και τους συμμάχους, ήταν αξιόμαχοι, εμπειροπόλεμοι μπαρουτοκαπνισμένοι στρατιώτες… Και προσέφερε

Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχώρησε για την Κορέα από τον Πειραιά στις 16/11/1950 με το αμερικανικό οπλιταγωγό “Τζένεραλ Χαν”. Αξίζει να σημειωθεί ότι το φθινόπωρο του 1953 η ελληνική κυβέρνηση (Παπάγος) δέχτηκε να αυξήσει την ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κορέα – για να καλυφθεί το κενό της αποχώρησης γαλλικού τάγματος για την Ινδοκίνα – από τάγμα σε Σύνταγμα, στέλνοντας άλλο ένα τάγμα. Συνολικά στο χρονικό διάστημα 1950 – 1955 στάλθηκαν στην Κορέα 10.225 αξιωματικοί και οπλίτες. Στάλθηκε επίσης ένα σμήνος από 7 αεροσκάφη. Στη συνέχεια στάλθηκαν άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών.

Η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κορέα ουσιαστικά τερματίστηκε τον Οκτώβρη του 1955, όταν το εκστρατευτικό σώμα διαλύθηκε και η δύναμη των ανδρών του επέστρεψε στην Ελλάδα (στην Κορέα έμεινε μια συμβολική δύναμη 10 ανδρών).

Οι ελληνικές απώλειες από τη συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν λίγες: 183 νεκροί και 610 τραυματίες, σύνολο απωλειών 793 αξιωματικοί και οπλίτες. Η αεροπορία μέτρησε απώλειες 4 αεροσκάφη και 12 νεκρούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς.

Ο πόλεμος στη Κορέα σημαίνει το ουσιαστικό τέλος των συμμάχων του Β ΠΠ και την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Νέες συμμαχίες, άλλοι συσχετισμοί δυνάμεων βρίσκονται πλέον στο προσκήνιο. Ο πόλεμος χωρίζεται σε 3 φάσεις.

α) επίθεση των βορειοκορεατικών και σάρωμα των φιλοαμερικανών – φιλοιαπωνικών ντόπιων δυνάμεων του Νοτίου τμήματος της χώρας.

β) Επέμβαση Αμερικανών και συμμάχων που με κυκλωτική κίνηση αποκόπτουν τις βορειοκορεατικές δυνάμεις στο Νότο και φτάνουν μέχρι τα βόρεια σύνορα με την Κίνα.

γ) Μπαίνουν οι Κινέζοι στο παιχνίδι, και με μια αιφνιδιαστική επίθεση τους, ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους διασχίζουν τον 38ο παράλληλο και καταλαμβάνουν τη Σεούλ.

Οι Αμερικανοί αιφνιδιάζονται, δεν περίμεναν η Κίνα να παρουσιάσει μια άρτια πολεμική μηχανή.

Οι Κινέζοι είναι 500.000 στρατιώτες, ακούραστοι διασχίζουν το κορεατικό έδαφος σαν ποτάμι, η αεροπορία της Κίνας βοηθούμενη από Ρώσους αποκτά κάποια υπεροχή στον αέρα (τα MIG-15, είναι κατά πολύ ανώτερα από τα F-86). Και οι Αμερικανοί απειλούν Κινέζους αλλά και Ρώσους με πυρηνικό πόλεμο. Τελικά το 1953 ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Αιζενχάουερ, έρχεται σε συμφωνία με Ρώσους και Κινέζους και ο πόλεμος τερματίζεται. Οι νεκροί και απο τις 2 πλευρές είναι χιλιάδες. Οι Κινέζοι έχασαν περίπου 660.000 ψυχές και οι Αμερικανοί με τους συμμάχους 400.000 (δεν υπολογίζουμε τις εκατόμβες των νεκρών από τον ντόπιο πληθυσμό που αγγίζουν το 1 εκατομμύριο). Σύνορο ανάμεσα σε Βόρειο και Νότιο Κορέα ορίστηκε ο 38ος παράλληλος.

Από τότε οι σχέσεις Βορείου και Νοτίου Κορέας πάντα βρισκόντουσαν σε τεντωμένο σχοινί. Πότε η μια και πότε η άλλη χώρα με τις κινήσεις της προκαλούσε και δεν ήταν λίγες οι φορές που φτάσαμε ένα κλικ πριν από τον πόλεμο.

Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 27-11-2011 12:02:24 am | Αναδημοσίευση 27-11-2012 | από nskarmoutsos

Αλέξανδρος Δουμάς (υιός) (Alexandre Dumas, fils), (27 Ιουλίου 1824 - 27 Νοεμβρίου 1895) ήταν Γάλλος συγγραφέας και δραματουργός. Ήταν γιος (γαλλικά fils) του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) (γαλλικά père), ο οποίος ήταν επίσης συγγραφέας και δραματουργός. Όπως ακριβώς και ο πατέρας του, γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως με το ρομάντσο του Η κυρία με τις καμέλιες, από το οποίο εμπνευσμένος ο Τζουζέπε Βέρντι σύνθεσε την όπερά του Τραβιάτα, αλλά και από τα θεατρικά έργα του Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858) και Ένας παράλογος πατέρας (Un Père prodigue, 1859).

Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Δουμάς (υιός) γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1824 στο Παρίσι, ως νόθο τέκνο του συγγραφέα Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) και της Μαρί-Λωρ-Κατερίν Λαμπαί (Marie-Laure-Catherine Labay, 1794-1868), μιας γειτόνισσάς του μοδίστρας. Το 1831, όταν ήταν σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας του τον αναγνώρισε νομικά και εξασφάλισε ότι ο γιος του θα λάμβανε την καλύτερη δυνατή μόρφωση στο Ίδρυμα Γκουμπώ (Institution Goubaux) και στο Κολλέγιο Μπουρμπόν (Collège Bourbon). Εκείνη την εποχή ήταν που έλαβε χώρα η δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του, η οποία κατέληξε σε απόφαση του δικαστηρίου να την αναλάβει ο πατέρας του. Ο χωρισμός από τη μητέρα του και το μαρτύριο της στέρησης από το παιδί της, ήταν που τον ενέπνευσαν να γράψει σχετικά με τραγικούς γυναικείους χαρακτήρες. Σχεδόν σε όλα τα γραπτά του, έδωσε έμφαση στον ηθικό σκοπό που οφείλει να έχει η λογοτεχνία, και στο έργο του Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858) ενστερνίζεται την πίστη ότι αν ένας άνδρας γίνει πατέρας ενός νόθου παιδιού, έχει την υποχρέωση στη συνέχεια να το αναγνωρίσει και να παντρευτεί τη μητέρα. Οι πρόπαπποι του Δουμά από την πλευρά του πατέρα του ήταν ένα Γάλλος ευγενής και μια Αϊτινή. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, στα εσωτερικά σχολεία όπου μαθήτευσε, γινόταν συνεχώς ο στόχος λοιδωρίας από τους συμμαθητές του, γεγονός το οποίο επέδρασε έντονα στις σκέψεις, τη συμπεριφορά και το συγγραφικό ύφος του.

Σε ηλικία 17 ετών παράτησε το κολλέγιο και μετακόμισε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λεΐ (Saint-Germain-en-Laye) για να ζήσει μαζί με τον πατέρα του. Εκεί παραδόθηκε σε μια αργόσχολη και έκλυτη ζωή εξασφαλίζοντας τα χρήματα από αυτόν. Το 1844 συνάντησε στο Παρίσι τη Μαρί Ντυπλεσί (Marie Duplessis), μια νεαρή εταίρα, με την οποία σύναψε σχέση μέχρι τον Αύγουστο του 1845. Αυτή η κοπέλα, η οποία πέθανε το 1847, αποτέλεσε την έμπνευση για τη ρομαντική νουβέλα του Η κυρία με τις καμέλιες (La Dame aux Camélias). Το έργο του διασκευάστηκε για να παρουσιαστεί στη θεατρική σκηνή, και αποτέλεσε τη βάση για την όπερα Τραβιάτα του Τζουζέπε Βέρντι. Αν και παραδέχθηκε ότι έκανε τη διασκευή εξαιτίας της ανάγκης χρημάτων, με το έργο αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Κατ' αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την καριέρα του ως θεατρικός συγγραφέας, και όχι μόνον απόκτησε μεγαλύτερη φήμη από τον πατέρα του καθόλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κυριάρχησε στη σοβαρή γαλλική θεατρική σκηνή για το μεγαλύτερο διάστημα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Ύστερα από αυτήν την επιτυχία του, ουσιαστικά εγκατέλειψε τη συγγραφή μυθιστορημάτων, αν και το ημι-αυτοβιογραφικό του έργο Η υπόθεση Κλεμανσώ (L'Affaire Clemenceau, 1867) γνώρισε κάποια επιτυχία. Τα επόμενα χρόνια προσπάθησε να θίξει, με την εκθαμβωτική του πένα, θέματα αμφιλεγόμενα για την εποχή του, όπως η κοινωνική θέση της γυναίκας, το διαζύγιο και η απιστία. Τα πιο αξιομνημόνευτα έργα του αυτής της περιόδου είναι Le Demi-Monde (1855), L’Ami des femmes (1864), Les Idées de Mme Aubray (1867), La Femme de Claude (1873), και Francillon (1887).

Στις 31 Δεκεμβρίου 1864, ο Δουμάς παντρεύτηκε τη Ναντιέσντα φον Κνόρινγκ (Nadjeschda von Knorring, 1826-Απρίλιος 1895), κόρη του Γιόχαν Ράινχολντ φον Κνόρινγκ (Johan Reinhold von Knorring) και χήρα του Αλεξάνδρου, πρίγκιπα Ναρίσκινε (Alexander, Prince Naryschkine), στη Μόσχα. Το ζεύγος απόκτησε δύο κόρες: τη Μαρί-Αλεξαντρίν-Εριέτ Δουμά το 1860, και τη Ζανίν Δουμά το 1867. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, παντρεύτηκε την Εριέτα Ρενιέ ντε λα Μπριέρ (Henriette Régnier de La Brière, 1851–1934), τον Ιούνιο του 1895 λίγους μήνες πριν τον θάνατό του.

Ο Δουμάς έζησε τη ζωή του σαν ένας από τους θεατρικούς ήρωές του, μεταξύ ταραγμένων ερώτων και φανταστικών περιπετειών. Ήταν μεγάλος θαυμαστής της Γεωργίας Σάνδη, την οποία αποκαλούσε "αγαπημένη μαμά". Πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στο σπίτι της και φρόντισε για τη θεατρική διασκευή τού ρομάντσου της Ο μαρκήσιος του Βιλμέρ (Le Marquis de Villemer). Το 1874 έγινε δεκτός ως μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας (Académie française) και το 1894 τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής (Legion d'Onore). Πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 1895 στο σπίτι του στο Μαρλύ-λε-Ρουά του Ιβλίν (Marly-le-Roi, Yvelines) και κηδεύθηκε στο κοιμητήριο της Μονμάρτης στο Παρίσι. Ο τάφος του, ίσως τυχαία, βρίσκεται μόλις 100 μέτρα από αυτόν της Μαρί Ντυπλεσί.

Έργα

Νουβέλες

Όπερα

Θεατρικά έργα

  • Atala (1848)
  • Η κυρία με τις καμέλιες (La Dame aux Camélias, 1852)
  • Diane de Lys (1853)
  • Le Bijou de la reine (1855)
  • Le Demi-monde (1855)
  • La Question d'argent (1857)
  • Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858)
  • Ένας παράλογος πατέρας (Un Père prodigue, 1859)
  • Un Mariage dans un chapeau (1859) coll. Vivier
  • L'Ami des femmes (1864)
  • Le Supplice d'une femme (1865)
  • Les Idees de Madame Aubray (1867)
  • Le Filleul de Pompignac (1869)
  • Une Visite de noces (1871)
  • La Princesse Georges (1871)
  • La Femme de Claude (1873)
  • Monsieur Alphonse (1873)
  • L'étrangère (1876)
  • Les Danicheff (1876)
  • La Comtesse Romani (1876)
  • La Princesse de Bagdad (1881)
  • Denise (1885)
  • Francillon (1887)
  • La Route de Thebes (ημιτελές)

Πηγή: Wikipedia

Προηγούμενες αναρτήσεις