Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος της λαϊκής παραδοσιακής Τέχνης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-03-2013 12:11:28 am | από nskarmoutsos

Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, γνωστός απλά ως Θεόφιλος, (Βαρειά Μυτιλήνης, 1870; – Βαρειά Μυτιλήνης, 24 Μαρτίου; 1934), πρώτο παιδί μια φτωχής οικογένειας που απέκτησε άλλα επτά στη συνέχεια. Το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική εκδηλώθηκε από νωρίς και φέρεται να ήταν αντιστρόφως ανάλογο με την απόδοσή του στα σχολικά θρανία. Τα βιογραφικά στοιχεία για το Θεόφιλο είναι σκόρπια και ασαφή. Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες έφυγε από το νησί σε ηλικία 18 περίπου ετών και πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του στη Σμύρνη. Από την μικρασιατική πόλη έφυγε ύστερα από κάποιο επεισόδιο για να φτάσει στην Αθήνα, όπου κατά τον «ατυχή πόλεμο» του 1897 επιχείρησε να καταταγεί στο στρατό, χωρίς όμως να γίνει δεκτός.
Από εκεί φεύγει για τη Μαγνησία, όπου θα περάσει περί τα 30 χρόνια της ζωής του, και θα αφήσει πλήθος σημαντικών έργων του. Ζωγραφίζει σε καφενεία, ταβέρνες, χάνια, στο χωριό Μηλιές του Βόλου, φιλοτεχνεί την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, αλλά και πολλά σπίτια, ελαιοτριβεία, φούρνους, μύλους κ.α. Στο Βόλο ζωγραφίζει και πλήθος επιγραφών στα προσφυγικά των εκδιωχθέντων από την Μικρά Ασία. Δυστυχώς, πολλά από τα έργα του έχουν καταστραφεί είτε από σεισμούς και πυρκαγιές, είτε από κατεδαφίσεις και αμέλεια.
«…Τη δουλειά του Θεόφιλου μπορούμε να τη χωρίσουμε σε τρεις μεγάλες περιόδους, που ξεχωρίζουν αρκετά μεταξύ τους. Πρώτη είναι η περίοδος της Θεσσαλίας. Όπως είπαμε και στην αρχή, τα έργα τα καμωμένα στη Θεσσαλία, αν εξαιρέσουμε τα πετυχημένα κι αριστουργηματικά του, είναι τις περισσότερες φορές σφιγμένα, με μια τάση για σχέδιο, που σπάνια φτάνει σ’ αποτέλεσμα, ενώ στο χρώμα έχουν μια περιορισμένη κλίμακα που, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις -έχω υπ’ όψη μου μερικά θαυμάσια έργα- έχουν κάτι το σχεδιαστικό και συγχρόνως το σκληρό. Η εποχή της επανόδου του στη Μυτιλήνη αποτελεί τη δεύτερη περίοδο της ζωγραφικής του. ένα είδος δισταγμού μαζί κι επιμέλειας, που υπάρχει στα έργα του Βόλου, εξαφανίζεται εδώ για να δώσει τη θέση του σε μια χρωματική ευφορία, με πλήθος σπάνιους τόνους, λεπτότατους μα και συγχρόνως γεμάτους ευδαιμονία. Τα έργα αυτά επιζητούν λιγότερο το σχέδιο, μα ίσως στο βάθος να είναι πιο σχεδιασμένα. Το χρώμα τους φτάνει σε μια λάμψη που εκφράζει ευτυχία, ξενοιασιά και, συγχρόνως, εκστασιακή αυτοσυγκέντρωση. Έχουν μιαν απίστευτη ποιότητα στην ύλη τους, μια δυνατή συνείδηση των κανόνων του έργου τέχνης, με την ανατολίτικη και βυζαντινή σημασία του όρου. Εκεί γύρω στην εποχή που θα συναντήσει τον Τeriade, ίσως όμως και λίγα χρόνια πριν, η ζωγραφική του αλλάζει. Αυτή είναι η τρίτη περίοδός του. εδώ τα εντυπωσιακά και πολύτιμα χρώματα αρχίζουν να υποχωρούν κάπως, για να δώσουν τη θέση τους σε χρώματα πιο σωστά, πιο ζωγραφικά. Ό,τι ήθελε να κάνει στον Βόλο με το επιμελημένο και σφιχτό σχέδιο, το καταφέρνει τώρα με τα δικά του μέσα: με το χρώμα...», έγραψε για το έργο του Θεόφιλου, ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.
Ο Θεόφιλος φέρεται να είχε και έντονη συμβολή στα κοινωνικά δρώμενα της περιοχής, με την διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές ενώ την περίοδο της Αποκριάς, συνήθιζε να κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο άλλοτε ντυμένος ως Μεγαλέξανδρος, με μακεδονική φάλαγγα μαθητές σχολείων, και άλλοτε ως ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κουστούμια που έφτιαχνε ο ίδιος.

Υπήρξε πάντοτε ιδιαίτερα φτωχός, και συχνά ζωγράφιζε τοίχους καφενείων ή σπιτιών για ένα κερδίσει ένα πιάτο φαγητό. Εξίσου συχνά έπεφτε θύμα εμπαιγμού και περιφρόνησης ειδικά λόγω της επιλογής του, από μια ηλικία και μετά, να εγκαταλείψει τον ευρωπαϊκό τρόπο ένδυσης και να φοράει φουστανέλα, όπως οι ήρωες που απεικόνιζαν τα έργα του. Το 1927, ο Θεόφιλος επέστρεψε στη Λέσβο και ένα περίπου χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με τον τεχνοκριτικό και έμπορο έργων τέχνης Στρατή Ελευθεριάδη – Teriade, μια γνωριμία που συνέβαλλε αρχικά στη βελτίωση των συνθηκών επιβίωσής του και μετέπειτα (δυστυχώς μετά θάνατον) στην σταδιακή αναγνώριση του έργου του ώσπου το υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε το έργο του «χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας». Ο Θεόφιλος πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1934, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση.
Ως το Σεπτέμβριο του 1935, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του, μνεία στο όνομά του γίνεται μόνο σε μερικά δημοσιογραφικά κείμενα στην Αθήνα, τη Μυτιλήνη και το Βόλο. Στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου δημοσιεύεται στα Αθηναϊκά Νέα μια συνέντευξη του Teriade με τίτλο «Μια καλλιτεχνική ανακάλυψη. Ένας άγνωστος μεγάλος Έλληνας λαϊκός ζωγράφος, ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ» και την επόμενη χρονιά οργανώνεται από τον Teriade έκθεση έργων του στο Παρίσι. Ο Τάκης Μπαρλάς αποκαλεί τον Θεόφιλο «Παπαδιαμάντη της ζωγραφικής» ενώ ο Γιώργος Σεφέρης, ο οποίος το 1947 μιλάει για τον καλλιτέχνη σε έκθεση έργων του στο Βρετανικό Συμβούλιο Αθηνών, τον συσχετίζει με τον Μακρυγιάννη. Σύντομα, το όνομα και το έργο του ταξιδεύει σε πολλές γωνιές του κόσμου.
Ο Οδυσσέας Ελύτης, έγραψε: «Επιστρέφοντας από την Αμερική, τον Ιούνιο του 1961, σταμάτησα για λίγες μέρες στο Παρίσι και, καθώς βγήκα να χαζέψω στους δρόμους, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν, σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου όπου συνήθιζα να πηγαίνω άλλοτε, τη μεγάλη αφίσα της Έκθεσης του Θεόφιλου, που είχε ανοίξει ακριβώς εκείνη την εβδομάδα στις αίθουσες του Λούβρου. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά. Ε, λοιπόν, ναι. Υπήρχε δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον κόσμο».
Ο Teriade χρηματοδοτεί την ίδρυση του Μουσείου Θεόφιλου, που άνοιξε το 1965, στη γενέτειρά του Βαρειά στη Λέσβο, όπου φιλοξενούνται 86 πίνακες του ζωγράφου. Επίσης ως μουσείο Θεοφίλου λειτουργεί το αρχοντικό Χατζηαναστάση, γνωστό σήμερα ως οικία Κοντού, στην Ανακασιά του Δήμου Ιωλκού, τους τοίχους του οποίου φιλοτέχνησε ο ζωγράφος γύρω στο 1912.

Πηγή: tvxs.gr

Ιούλιος Βέρν, από την επιστήμη στη χώρα της φαντασίας

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-03-2012 12:05:13 am | Αναδημοσίευση 24-03-2013 | από nskarmoutsos

Ο Ιούλιος Βερν (Jules Verne) γεννήθηκε στη Νάντη της Γαλλίας στις 8 Φεβρουαρίου 1828, Ο πατέρας του Pierre Verne ήταν δικηγόρος. Η μητέρα του Sophie ήταν αριστοκρατικής καταγωγής. Ο Ιούλιος είχε έναν αδελφό, τον Paul και τρεις αδελφές: την Anna, την Mathilde και την Marie. Η παιδική του ηλικία κύλισε μέσα σε ηρεμία και ανεμελιά. Τελείωσε το σχολείο στη Νάντη παίρνοντας διπλώματα στη λογοτεχνία (1844) και στα νομικά (1846). Το 1848 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στα Νομικά.
Γοητευμένος από τη λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο, από την παιδική ηλικία του, τους αφιερώθηκε. Το 1850 γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Δουμά (πατέρα) χάριν στη βοήθεια του οποίου κατόρθωσε να ανεβάσει το πρώτο του θεατρικό έργο (Les pailles rompues). Ένα μονόπρακτο που το έγραψε με τη συνεργασία του Δουμά (γιού). Αρνήθηκε να συμμορφωθεί στην επιθυμία του πατέρα του να επιστέψει στη Νάντη, μένοντας μόνιμα στο Παρίσι. Μέχρι το 1854 είχε ανεβάσει πολλά θεατρικά έργα που γράφτηκαν με τη συνεργασία του Michel Carre.

Το 1856 γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του - μια νεαρή χήρα με δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο - την Honorine Morel, την οποία παντρεύτηκε ένα χρόνο αργότερα το 1857. Έκαναν μαζί ένα παιδί τον Michel. Ανάμεσα στα καινούργια πρόσωπα της ζωής του είναι και μερικοί διάσημοι φίλοι του όπως ο εξερευνητής Aristide Hignard, που ταξιδεύουν μαζί στην Αγγλία και τη Σκωτία (1859) και στην Σκανδιναβία (1860). Ο Hignard έγραφε και στίχους τραγουδιών που πολλά χρωστάνε στον φίλο του Ιούλιο. 'Αλλος διάσημος φίλος του ήταν ο φωτογράφος Felix Tournachon, γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nadar, που μεταξύ των άλλων ήταν πρωτοπόρος της αεροπλοίας και ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου αερόστατου του καιρού του, του Giant. Μαζί με τον Nadar ίδρυσαν τη "The Society for the promotion of locomotion by means of machines heavier than the atmosphere", με σκοπό την διάδωση της ιδέας των αεροπορικών ταξιδιών με συσκευές βαρύτερες του αέρα. Οι φίλοι του τον ενέπνευσαν πολλούς από τους ήρωες των μυθιστορημάτων του και δεν το κρύβει. Χαρακτηριστικός είναι ο ήρωας του βιβλίου του "Από τη γή στη Σελήνη"(1869) Michel Ardan (Nadar). To 1862 μια συνάντηση του με τον εκδότη Pierre Jules Hetzel του αναζωπυρώνει το πάθος του για τη λογοτεχνία και το γράψιμο. Εκδότης και συγγραφέας ο Pierre Jules Hetzel ένθερμος Δημοκρατικός. Εξορισμένος στις Βρυξέλλες, μετά από το κίνημα της 2ης Δεκεμβρίου 1851, επέστρεψε στο Παρίσι το 1860 και συνέχισε το εκδοτικό του έργο. Το πρώτο χειρόγραφο του Βέρν που διάβασε ήταν το "ταξίδι με το αερόστατο" που το μετονόμασε σε "πέντε εβδομάδες με το αερόστατο" που ήταν η πρώτη αλλά όχι και η μόνη από τις δημιουργικές του διορθώσεις του στα κείμενα του Βέρν. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1863 και ήταν το πρώτο μιας μακροχρόνιας λογοτεχνικής συνεργασίας. Το 1866 τα μυθιστορήματα του Βέρν ομαδοποιήθηκαν σε μια εκδοτική σειρά με τον τίτλο "Παράξενα ταξίδια σε γνωστούς και άγνωστους κόσμους". Ο συγγραφέας και ο εκδότης με αυτό συνέλαβαν ένα νέο λογοτεχνικό είδος το γεωγραφικό - ταξιδιωτικό μυθιστόρημα. Μια σειρά βιβλίων ικανά να περιγράψουν κάτω από αυτή τη νέα μορφή, ολόκληρη τη Γη.

Αν και ο Hetzel είχε δημοσιεύσει αρκετούς από τους μεγάλους συγγραφείς του 19ου αιώνα ( Balzac, Hugo, Musset, Sand ) το όνομά του συνδέθηκε προ πάντων με επιτυχία των βιβλίων του Βέρν, που πρόσθετα ήταν εικονογραφημένα από σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής (Ferat, Riou, Neuville, Benett, Rous). Οι τίτλοι των "Παράξενων ταξιδιών" της πρώτης περιόδου είναι από τους πιο διάσημους. "Πέντε εβδομάδες με το αερόστατο", "ταξίδι στο κέτρο τη γης" , "από τη γη στη σελήνη" με την συνέχεια του "γύρω από τη σελήνη", "τα τέκνα του πλοιάρχου Grant" , "είκοσι χιλιάδες λεύγες υπό την θάλασσα", με τον διάσημο ήρωα του καπετάνιο Νέμο ( όχι δεν είναι ώς καρτούν της Ντίσνευ η πρώτη του παρουσία ). Εκείνο το πρώτο διάστημα ο Βέρν πρότεινε στον εκδότη του μερικά φουτουριστικά μυθιστορήματα που ο Hetzel του τα απόρριψε. Οταν μετά το θάνατο του Βέρν ανακαλύφθηκαν και εκδόθηκαν, έγιναν πολύ μεγάλες παγκόσμιες εκδοτικές επιτυχίες. (όπως το Paris au XX siecle που πρωτοεκδόθηκε το 1994)

Το 1867 ο Ιούλιος Βέρν ταξίδεψε με τον Μεγάλο Ανατολικό από το Λίβερπουλ στη Νεα Υόρκη. Θα περιγράψει αυτό το ταξίδι στο έργο του "Η πλωτή πολιτεία". Το 1872 πρωτοδημοσιεύει σε συνέχειες τον "γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες" που θα γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία του. Ακολουθούν "Το μυστηριώδες νησί", "Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος" και τα "Μιχαήλ Στρογκώφ" και "Έκτωρ Σερβαντάκ" (Το όνομα "Στρογκώφ" έφτασε σε λίγο διάστημα να σημαίνει το οτιδήποτε εξαιρετικά παράξενο και ασυνήθιστο).
Ο Ιούλιος Βέρν αφιέρωνε ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου του στο διάβασμα. Εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία ειδικά με επιστημονικό περιεχόμενο. Το 1868 έγραψε μια γεωγραφία της Γαλλίας και των αποικιών. Κατ'απαίτηση του εκδότη του γράφει μια ιστορία των μεγάλων εξερευνήσεων και ανακαλύψεων για να αποδείξει με αυτό το τρόπο ότι τα μυθιστορήματα του είναι βασισμένα σε πραγματικά και επιστημονικά στοιχεία. Η έκδοση των "Παράξενων ταξιδιών" συνεχίζεται με κανονικό ρυθμό και μεταφράζονται ταυτόχρονα σε πάρα πολλές γλώσσες. Το 1886 ο ανιψιός του συγγραφέα, Gaston Verne, σε μια κρίση τρέλλας, πυροβολεί τον θείο του χωρίς κανένα προφανή λόγο και αυτό το τραύμα στο πόδι θα βασανίζει τον Βέρν για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τον ίδιο χρόνο πεθαίνει και ο εκδότης του Hetzel που οι παρατηρήσεις και οι διορθώσεις του πολλά έχουν προσφέρει στα κείμενα του.

Η έκδοση της σειράς συνεχίστηκε από τον γιο του εκδότη Jules Hetzel μέχρι το 1914 που παραχώρησε τον εκδοτικό του οίκο στον εκδότη Hachette. Η σειρά συνεχίζει να γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Εκείνο το διάστημα ο Βέρν μετακομίζει στην επαρχία και ασχολείται με τα κοινά σε τοπικό, δημοτικό επίπεδο. Προσπαθεί να εφαρμόσει στον επαρχιακό μικρόκοσμο τις ιδέες του περί διακυβέρνησης και των ουτοπικών του οραματισμών για την ιδανική κοινωνία, που τόσο συχνά διαχέονται και στα έργα του. Λόγω της απομόνωσης του Βέρν στη Γαλλική επαρχία και της επικοινωνίας του με τον εκδότη του μόνο ταχυδρομικά, διάφοροι σπεύδουν να τον επισκεφτούν για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη του και ο Βέρν τους υποδέχεται ήρεμα και φιλόξενα. Επιστήμονες που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε ήρωες των μυθιστορημάτων του, τον μηνύουν επιθυμώντας να μοιραστούν λίγη από τη διασημότητα του. Στο τέλος του 19ου αιώνα γίνονται της μόδας τα αστυνομικά μυθιστορήματα και ο Βέρν μπαίνει δυναμικά στο καινούργιο είδος. Παρόλη την επιτυχία του, εν ζωή δεν έτυχε της αναγνώρισης που του όφειλαν τα γαλλικά γράμματα και η Γαλλία. Αυτό σε συνδυασμό με τα προβλήματα υγείας, το παλιό τραύμα, τον διαβήτη και τον καταρράκτη που τον βασάνιζαν, έκαναν τα τελευταία του χρόνια πολύ μελαγχολικά, μέχρι τον θάνατο του στις 24 Μαρτίου του 1905.

Ο Βέρν είναι ένας συγγραφέας που σε ταξιδεύει και σε κάνει να ονειρεύεσαι, όμως δεν είναι μόνο για παιδιά. Ο Βέρν δεν γράφει παιδική λογοτεχνία. Μπορεί να ανακαλύπτει τη γη, το κόσμο, την επιστημονική γνώση, με τα μεγάλα μάτια ενός παιδιού γεμάτου θαυμασμό και συγκίνηση, αλλά το έργο του είναι γεμάτο υψηλά νοήματα και σύμβολα . Η αφηγηματική του τεχνική αγγίζει την τελειότητα (δεν είναι τυχαίο μιας και διορθώνει και ξαναδιορθώνει τα κείμενα του πολλές φορές φέρνοντας τον εκδότη του στα όρια του ). Στο γράψιμο ακολουθεί την συμβουλή του συμπατριώτη του ποιητή Μπουαλώ που γράφει στην "Ποιητική" του : "Εκατό φορές να γράφετε και να ξαναγράφετε το κείμενο σας χαρίζοντας του ολοένα και πιότερη καλλιέπεια". Όπου έχει σταθεί τυχερός με τους μεταφραστές του - πράγμα που έχει συμβεί πολλές φορές και στις ελληνικές εκδόσεις του - ξεδιπλώνετε αγέρωχο όλο το λογοτεχνικό του μεγαλείο, οι πολιτικές του θέσεις, η οικολογική του συνείδηση. Ένα έργο πολύτιμο που το κάνει ακόμα πιο πολύτιμο ο όγκος του. Φέτος γιορτάσαμε τα 100 χρόνια από το θάνατο του. Μια γιορτή μνήμης και μελέτης του έργου και του λογοτέχνη των "Παράξενων ταξιδιών σε γνωστούς και άγνωστους κόσμους". Ταξίδια στον ταπεινό μας πλανήτη που εκείνος λάτρεψε.

Πηγή: booksinfo.gr

Ο υπουργός που έδωσε μάχη για να σώσει την ζωή αστυνομικού αμέσως μετά την επίθεση στο Λονδίνο

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 23-03-2017 09:52:34 am | από nskarmoutsos

Ηρωική συμπεριφορά, αλλά και εξαιρετική ψυχραιμία επέδειξε ο Βρετανός υπουργός Τομπάιας Έλγουντ, δευτερόλεπτα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα έξω από το βρετανικό κοινοβούλιο.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών έσπευσε αμέσως να προσφέρει τη βοήθειά του στον μαχαιρωμένο φρουρό, ο οποίος δέχτηκε την επίθεση ενός άνδρα νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης.

Ο Έλλγουντ έδινε ανάσες με το «φιλί της ζωής» στον βαριά τραυματισμένο φρουρό, ενώ πίεζε με δύναμη την πληγή του, προκειμένου να μετριάσει τη ροή του αίματος.

Ο Βρετανός υπουργός, βουτηγμένος στο αίμα, παρέμεινε στο σημείο μέχρι και την έλευση του ελικοπτέρου-ασθενοφόρου, με το οποίο μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο ο μαχαιρωμένος φρουρός.

Πηγή: tvxs.gr

Μαρίκα Νίνου, η ανεπανάληπτη

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 23-02-2012 12:14:02 am | Αναδημοσίευση 23-02-2013 | από nskarmoutsos

Επανάσταση στο λαϊκό πάλκο και γενικότερα στη λαϊκή μας μουσική έφερε στις αρχές της περιόδου του 1950 η Μαρίκα Νίνου. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές σε σχέση με τον τόπο και την ημερομηνία γέννησης της μοναδικής ερμηνεύτριας Μαρίκας Νίνου (Μαρίκας ή Ευαγγελίας Νικολαΐδου). Ο Πάνος Γεραμάνης, δημοσιογράφος, αναφέρει στο σημείωμα της συλλογής «Μαρίκα Νίνου - τα μεγάλα πορτρέτα» ότι η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1918 στον Καύκασο. Ο Κώστας Χατζηδουλής στο βιβλίο του «Βασίλης Τσιτσάνης - η ζωή μου, το έργο μου», αναφέρει ως τόπο γέννησης την Κωνσταντινούπολη. Ο Πάνος Σαββόπουλος, σε σημείωμά του αναφέρει ότι η Μαρίκα Νίνου, αρμενικής καταγωγής, γεννήθηκε το 1922 πάνω στο καράβι «Ευαγγελίστρια» που έφερνε τη μάνα της και την οικογένειά της από τη Σμύρνη στον Πειραιά. Για αυτό και της έδωσαν το όνομα Ευαγγελία.

Ο πατέρας της Οβανές (Γιάννης) και η μητέρα της Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) Αταμιάν γλίτωσαν από τη σφαγή του 1922 και ξεκίνησαν ξανά τη ζωή τους στην Κοκκινιά του Πειραιά-Οδός Μεγάρων 50-όπου πέρασαν πολύ δύσκολα χρόνια. Στο ντοκιμαντέρ "ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ: ΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΕΙΣ’ ΕΣΥ…", που πρόβαλλε την περασμένη εβδομάδα η εκπομπή Παρασκήνιο της ΕΤ1, ανάμεσα σε άλλα πρόσωπα του κύκλου της Μαρίκας Νίνου εμφανίζεται η Νούνια Γεραμιάν, μέλος της Αρμενικής Παροικίας της Ελλάδος, και μιλά για το κοριτσάκι που έψελνε κάθε μεγάλη εβδομάδα για τους συμπατριώτες της στην Αρμένικη εκκλησία τους στην Κοκκινιά, κερδίζοντας από τότε τον θαυμασμό της κοινότητας.

Το 1939 παντρεύτηκε τον συμπατριώτη της Μεσροπιάν και το 1940 γεννιέται ο πρώτος της γιος Οβανές. Χώρισαν αργότερα και παντρεύτηκε με τον ακροβάτη Νίνο Νικολαΐδη, η μητέρα του οποίου, θεατρίνα κι αυτή, της κόλλησε το όνομα Μαρίκα για να θυμίζει την Κοτοπούλη. Έκαναν μαζί παραστάσεις ακροβατικών με το όνομα «Ντούο Νίνο» ενώ όταν μπήκε και ο Οβανές στο σχήμα αυτό μετονομάστηκε σε «Δυόμισι Νίνο».

Σε κάποια εμφάνισή τους στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας την ανακάλυψε ο Πέτρος Κυριακός και την γνώρισε στο Μανώλη Χιώτη. Την πρώτη ηχογράφηση την έκανε τον Ιούνη το 1948 με δύο τραγούδια του Χιώτη : "Ώρες σε κρυφοκοιτάζω" και "Θα σου πω το μυστικό μου".

Τσιτσάνης-Μαρίκα

Λέγεται ότι η Νίνου είναι η πρώτη γυναίκα που τραγούδησε όρθια στο πάλκο γύρω στο 1951, παρότι σύμφωνα με άλλες πηγές η Λίτσα Χάρμα τραγούδαγε μόνο όρθια από το 1948 μαζί με τον άντρα της Τόλη Χάρμα. Η πρώτη της δουλειά σε πάλκο στη «Φλορίδα» στην Αλεξάνδρας στο Πεδίο του Άρεως, του Παναγιώτη Μελιτά, μαζί με τους Μιχάλη Γενίτσαρη, Λεμονόπουλο, Ανέστο Αθανασίου, Βούλα Δερέμπεη, ενώ μετά ήρθαν και οι Απόστολος Χατζηχρήστος και Γιώργος Λαύκας.

Παρ’όλα αυτά, το 1949 την βλέπει ο Τσιτσάνης και όπως λέει ο ίδιος στη βιογραφία του στον Χατζηδουλή «Την άκουσα και δεν άργησα να καταλάβω το ταλέντο της. Κατάλαβα πως με δουλειά θ' άφηνε εποχή. Είχε μια ξεχωριστή ερμηνευτική ικανότητα, είχε το κάτι άλλο (...). Γίναμε ντουέτο και κάθε βράδυ στου «Τζίμη» γινόταν χαλασμός κόσμου(...). Η Μαρίκα στο πάλκο ήταν ασυναγώνιστη, οι κινήσεις της ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Όταν τραγουδούσε είχε τέτοια εκφραστικότητα και τέτοια μεταδοτικότητα στο κοινό, που δεν πρόκειται να γεννηθεί άλλη (...). Το κέφι που δημιουργούσε η Νίνου στο πάλκο έφτιαχνε μια ατμόσφαιρα που μπορούσε να χαλάσει ο κόσμος στο μαγαζί. Αυτό ήταν έμφυτο. Ήταν γεννημένη για το πάλκο».

Η μεγάλη της επιτυχία και οι πολλές ίντριγκες με τον Τσιτσάνη, γίνονται αιτία να της δώσουν κι άλλοι συνθέτες σπουδαία τραγούδια, όπως ο Μητσάκης: "Στα μπουζούκια να με πας", "Βαλεντίνα", "Παλαμάκια" , ο Χιώτης: "Παράξενη κοπέλα", "Έχασα τα μάτια τα ωραία", ο Χατζηχρήστος: "Η μικρή του καμηλιέρη", οι Ριτσιάρδης-Τραϊφόρος "Η ταμπακιέρα", ο Στέλιος Κηρομύτης: "Πες μου γιατί άλλαξες", ο Γιάννης Τατασόπουλος: "Το δέκα το καλό", ο Σταύρος Τζουανάκος: "Φτάνει που θα μ' αγαπάει", ο Μιχάλης Σογιούλ "Ο μήνας έχει εννιά" και άλλα.

Ο Τσιτσάνης συνεχίζει να της γράφει τραγούδια που γίνονται τεράστιες επιτυχίες όπως: "Σεράχ", "Είμαι μια δυστυχισμένη", "Τα καβουράκια", "Ζαΐρα", "Απόψε κάνεις μπαμ", "Παίξτε μπουζούκια", "Στο Τούνεζι, στη Μπαρμπαριά", "Γεια σου καΐκι μου Άη Νικόλα", το συγκλονιστικό σε στίχους Κώστα Βίρβου, "Γεννήθηκα για να πονώ" το "Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα" και άλλα πολλά. http://www.youtube.com/watch?v=0W0f2oMhyAg

Ταξίδι στην Πόλη. Η ρήξη με τον Τσιτσάνη

Τον Οκτώβρη του 1951 πηγαίνουν για ενάμιση μήνα με τον Τσιτσάνη και την Ευαγγελία Μαργαρώνη στην Πόλη για εμφανίσεις στο κέντρο "Καζαμπλάνκα". Αυτό το ταξίδι στοιχειώθηκε από πολλές φημολογίες και για τους δυο τους με αποτέλεσμα να γίνει η αρχή του τέλους για την σχέση τους. Η Νίνου έστελνε χρυσές λίρες στον άντρα της με τις οποίες ξεκίνησε να φτιάχνει το σπίτι της στο Αιγάλεω. «Κάποτε έκλεισαν με τον Τσιτσάνη να πάνε να τραγουδήσουν στη Νέα Υόρκη. Η Νίνου πήρε βίζα. Ο Τσιτσάνης όχι, καίτοι είχε φίλο τον αρχηγό του ΙΔΕΑ. "Δεν θα πας" της είπε ο Τσιτσάνης. "Θα πάω" απάντησε η Νίνου. Και πήγε μόνη της. Κάποτε ξαναγύρισε. Ήταν άρρωστη. Ο Τσιτσάνης δεν της ξαναμίλησε. Δεν πήγε να τη δει στο νοσοκομείο. Ούτε στην κηδεία της πήγε...», λέει ο ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Στην Αμερική

Στο τέλος της ενώ γνωρίζει ότι έχει καρκίνο στη μήτρα αποφασίζει να πάει στην Αμερική μια και ο δρόμος είχε ανοίξει από το 1953 με τον Παπαϊωάννου, ενώ ο Τσιτσάνης πρώτος είχε δεχτεί προτάσεις από το 1949, ωστόσο δεν ήθελε το υπερατλαντικό ταξίδι με το αεροπλάνο. Στην Αμερική πηγαίνει ευελπιστώντας να γιατρευτεί από την ασθένεια της αλλά τελικά δουλεύει.

Πρώτο ταξίδι είναι στις 29 Σεπτέμβρη του '54 και θα δουλέψει στο "Νέο Βυζάντιο" στη Νέα Υόρκη, ενώ μένει σ' ένα δωμάτιο στους 42 δρόμους. Γυρίζει στην Ελλάδα σε άσχημη κατάσταση, ξαναπηγαίνει στου "Τζίμη", και επίσης ηχογραφεί και το "Αγάπη που έγινες δίκοπο μαχαίρι" από την ταινία "Στέλλα" του Κακογιάννη. Επιστρέφει στην Αμερική, όπου την υποστήριξαν ο Κώστας Καπλάνης και η Ρένα Ντάλλια, η οποία μαζί με την Εύα Στυλ έκαναν κάθε βράδυ έρανο μεταξύ των θαμώνων στα κέντρα «Μπριτάνια» και "Βυζάντιο" για τα έξοδα του νοσοκομείου. Καταβεβλημένη γυρίζει στην Ελλάδα και αναγκάζεται να δουλέψει στου ‘’Τζίμη’’ για μια παλιά οφειλή. http://www.youtube.com/watch?v=9iDFIzBYslg

Πεθαίνει στις 23 Φλεβάρη του 1957, ημέρα Σάββατο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις τής αφιέρωσε το δίσκο του «Τα πέριξ» (1974), με ερμηνεύτρια τη Βούλα Σαββίδη, με τα λόγια: «Όλη η εργασία αυτή χαρίζεται στη μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρίκας Νίνου, που δίχως να το ξέρει, με το μαχαίρι της φωνής της, χάραξε μέσα μας βαθιά τα ονόματα των θεών της ταπεινοσύνης και της βυζαντινής παρακμής».

Ακίρα Κουροσάβα

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 06-09-2011 12:05:53 am | Αναδημοσίευση 06-09-2012 | από nskarmoutsos

Ακίρα Κουροσάβα (Κουροσάουα για την ακρίβεια), (23 Μαρτίου 1910—6 Σεπτεμβρίου 1998). Ο πατέρας του ήταν ένας αυστηρός στρατιωτικός που ενδιαφερόταν κυρίως για τον αθλητισμό, κάτι προς το οποίο είχε ελάχιστη κλίση ο μικρός Ακίρα (ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας, με τρία αδέλφια και τρεις αδελφές πριν από αυτόν). Ήδη από την εποχή του Γυμνασίου μίσησε τη στρατιωτική εκπαίδευση (απαραίτητο συμπλήρωμα της ιαπωνικής παιδείας εκείνης της περιόδου) και έτσι όταν αποφοίτησε το 1927 από τη Στρατιωτική Ακαδημία αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Από μικρός είχε δείξει το ταλέντο του προς τις πλαστικές τέχνες κι έτσι αυτή η απόφαση δεν ξένισε καθόλου τον πατέρα του. Στη διάρκεια των σπουδών του στις Καλές Τέχνες ο Ακίρα μπόρεσε να γνωρίσει καλύτερα τον μεγαλύτερο αδελφό του, Χέιγκο, τον οποίο είχε διώξει από το σπίτι ο πατέρας του εξαιτίας των προοδευτικών του απόψεων. Ο Χέιγκο, που την περίοδο του βωβού ασκούσε το επάγγελμα του μπένσι (σχολιαστή των δρώμενων την ώρα της προβολής), μύησε τον μικρότερο αδελφό του στους μεγάλους κλασσικούς της Έβδομης Τέχνης (Griffith, Ford, Lang, Murnau, Eizenstein κ.α.). Εκ φύσεως μελαγχολικός αυτοκτόνησε μια μέρα, αφού προηγουμένως είχε συνοδέψει τον Ακίρα σε μια ταινία, ένα γεγονός που σημάδεψε ανεπανόρθωτα το νεαρό ακόμα ζωγράφο.
Βρισκόμαστε στα 1936 και ο Ακίρα για καθαρά βιοποριστικούς λόγους απαντά σε μια αγγελία στις εφημερίδες, όπου ένα μεγάλο στούντιο ζητούσε βοηθούς σκηνοθέτη. Η μόνη του γνώση από τον κινηματογράφο ήταν οι ταινίες που είχε δει με τον αδελφό του, αλλά, για μεγάλη του έκπληξη, γίνεται δεκτός. Προσλαμβάνεται ως βοηθός του Καζίρο Γιαμαμότο, ενός διακεκριμένου σκηνοθέτη εκείνης της εποχής που γυρνούσε κυρίως κωμωδίες. Κοντά του μαθαίνει όλα τα μυστικά της παραγωγής μιας ταινίας, γράφει διάφορα σενάρια για την εταιρεία παραγωγής Toho (πολλά εκ των οποίων απορρίπτονται ως υπερβολικά ʽφιλο-δυτικάʼ) και προσπαθεί να πείσει τους προϊστάμενούς του ότι είναι σε θέση να σκηνοθετήσει ο ίδιος. Κάτι που καταφέρνει ύστερα από 7 χρόνια κι αφού είχε φτάσει σε ηλικία 32 ετών.
Οι πρώτες ταινίες
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κουροσάβα (1942) συμπίπτει με το απόγειο του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού. Είναι μια περίοδος αυστηρής λογοκρισίας, όπου όλες σχεδόν οι ταινίες πρέπει να έχουν έναν εθνικο-πατριωτικό χαρακτήρα. Η στροφή προς τις ταινίες εποχής ήταν μια μέση συμβιβαστική λύση για όσους σκηνοθέτες δεν ήθελαν να γίνουν φερέφωνα του μιλιταριστικού προπαγανδιστικού μηχανισμού. Τυπικό παράδειγμα οι πρώτες ταινίες του Κουροσάβα:Ο Θρύλος του Μεγάλου Τζούντο, που συνάντησε τέτοια επιτυχία ώστε το 1945 ο σκηνοθέτης να γυρίσει μια συνέχεια ή το Αυτοί που Πάτησαν την Ουρά της Τίγρης, διασκευή ενός διάσημου έργου του ρεπερτορίου του Καμπούκι, που ολοκληρώθηκε με την έναρξη της αμερικανικής κατοχής. Η ταινία αφηγείται μια δημοφιλή ιστορία, πώς δηλαδή ένας κυνηγημένος στρατηγός και η ακολουθία του ξεγελά τους συνοριακούς φύλακες μεταμφιεσμένος σε ιερέα. Ο Κουροσάβα κράτησε ακέραια την υπόθεση του θεατρικού έργου, προσέθεσε όμως έναν γκροτέσκο χαρακτήρα, τον αχθοφόρο, τον οποίο υποδύθηκε ο Ενομότο, ένας δημοφιλής κωμικός ηθοποιός της εποχή. Όσο για τα γυρίσματα, χρειάστηκε να κατασκευαστεί ένα μόνο ντεκόρ, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εξωτερικών πλάνων έγινε στο Αυτοκρατορικό Δάσος δίπλα από το στούντιο. Ωστόσο η ταινία είχε άτυχη κατάληξη. Παρότι ο αμερικανικός στρατός διέλυσε την παλιά επιτροπή λογοκρισίας, τα μέλη της συνέχισαν να ασκούν επιρροή. Κάλεσαν, λοιπόν, τον Κουροσάβα για να τον επιπλήξουν ότι διαστρέβλωσε ένα κλασσικό έργο του Καμπούκι, βάζοντας λόγου χάρη έναν κωμικό ηθοποιό να παίξει σʼ αυτό. Το Γενικό Αρχηγείο του Στρατού των Αμερικανών πληροφορήθηκε το περιστατικό και για διπλωματικούς λόγους απαγόρευσε τη διανομή της τανίας για τουλάχιστον τρία χρόνια.
Το τέλος του πολέμου σήμανε μια νέα εποχή για την Ιαπωνία, αλλά και για τον Κουροσάβα, οποίος αν και συνεχίζει να έχει προβλήματα με την επιτροπή λογοκρισίας, επιχειρεί να κάνει τα πρώτα προσωπικά του έργα. Το Δεν Λυπάμαι τα Νιάτα Μου (1946) αναφέρεται σʼέναν καθηγητή που απολύθηκε το 1933 επειδή ήταν κομSPAM or Bad languageSPAM or Bad languageSPAM or Bad languageSPAM or Bad languageSPAM or Bad languageστής, ενώ το 1944 ένας μαθητής του εκτελείται για τους ίδιους λόγους. Η ταινία είναι ιδωμένη μέσα από την οπτική της γυναίκας του εκτελεσμένου, πρώτη και τελευταία φορά στο έργο του Κουροσαβα που κυριαρχει γυναικεια φιγουρα.στο Μια Υπέροχη Κυριακή (1947), όπου ένα απένταρο ερωτευμένο ζευγάρι βρίσκει καταφύγιο στα όνειρα για να ξεφύγει από τη μιζέρια του. Η επόμενη ταινία Ο Μεθυσμένος Άγγελος (1949, είναι η πρώτη από τις 14 που θα γυρίσει με τον Toshiro Mifune, τον ηθοποιό-φετίχ του. Τον πρωτογνώρισε τον Ιούνιο του 1946 σε μια οντισιόν της Toho για νέα ταλέντα. Μια παλιά πρωταγωνίστριά του Γιαμαμότο του επίστησε την προσοχή για έναν πεισματάρη σα μουλάρι νεαρό ηθοποιό, που φαίνεται να είναι φοβερό ταλέντο. Ο Κουροσάβα μένει έκθαμβος: ʽΈνας νεαρός στριφογυρνούσε στο δωμάτιο με μια απίστευτη φρενήρη δύναμη. Ήταν εξίσου τρομακτικός μʼένα πληγωμένο θηρίο. Έμεινα άφωνος. Όμως η μανία του δεν ήταν αληθινή. Απλά του είχαν ζητήσει να εκφράσει το συναίσθημά του θυμού. Ο Μιφούνε είχε ένα ταλέντο χωρίς όμοιό του στο γιαπωνέζικο σινεμά. Η ταχύτητα της ερμηνείας του είχε κάτι το εκπληκτικό. Ο συνήθης Ιάπωνας ηθοποιός χρειαζόταν τρία μέτρα φιλμ για να εκφράσει ένα συναίσθημα, αλλά για τον Μιφούνε ένα μέτρο ήταν αρκετό. Δεν ξανάδα Ιάπωνα ηθοποιό με τέτοια αίσθηση του τέμπο, κι όμως, παρόλη την ενεργητικότητά του, είχε μια φινετσάτη ευαισθησίαʼ.
Πτώση και Άνοδος του Αυτοκράτορα
Η ιαπωνική κινηματογραφική βιομηχανία, ωστόσο, μοιάζει να έχει κόψει παντελώς τις γέφυρες μαζί του και μόνο χάρη στη σοβιετική Mosfilm καταφέρνει το 1975 να γυρίσει στη ρώσικη ταϊγκα το Ουζαλά, που θα γίνει μεγάλη παγκόσμια επιτυχία και θα τιμηθεί με Όσκαρ (το δεύτερο μετά το Ρασομόν). Αλλά και πάλι δεν θα καταφέρει να πείσει τους γιαπωνέζους παραγωγούς να τον χρηματοδοτήσουν. Και μόνο με την επέμβαση των Coppola και Lucas, δύο μεγάλων θαυμαστών του, καταφέρνει να βρει χρηματοδότηση για τη φιλόδοξη και πολυδάπανη παραγωγή του Καγκεμούσα (1980), μια επιστροφή στο ύφος των επικών ιστορικών ταινιών του. Κι όμως, αυτό το φοβερό έργο, που τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών, ήταν στην πραγματικότητα ένα δοκιμαστικό για το μετέπειτα αριστούργημά του, το Ραν (1985), διασκευή του Βασιλιά Λιρ του Σαίξπηρ στην Ιαπωνία του 16ου αιώναΜετά το Ραν, που πολλοί θεωρούν ως την καλύτερη δουλειά του, ο Κουροσάβα γύρισε τρεις ακόμα ταινίες, αρκετά άνισες σε σχέση με το μέχρι τότε έργο του, οι οποίες όμως έτυχαν καλύτερης διανομής στην παγκόσμια αγορά. Στα Όνειρα (1990), εικονογραφώντας (με την υλική και τεχνολογική συμπαράσταση του Spielberg και του Lucas) οκτώ όνειρα που είδε σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης προτείνει οκτώ ποιήματα, οκτώ οράματα που αποτελούν ένα είδος πνευματικής διαθήκης. Ένας αμερικανός, ο Richard Gere, πρωταγωνιστεί στο Ραψωδία τον Αύγουστο (1990), μια διδακτική ταινία πάνω στο τραύμα στη ατομικής βόμβας, τα γηρατειά και τις σχέσεις ΗΠΑ-Ιαπωνίας. Θα λέγαμε ότι ο Κουροσάβα είχε τελειώσει ως καλλιτέχνης, ανδεν είχε την τύχη να κλείσει την καριέρα του με το Μανταντάγιο (1995), ίσως την πιο ʽιαπωνικήʼ απʼόλες τις ταινίες του (συχνά κατηγορήθηκε ως ένας τυπικά ʽδυτικόςʼ σκηνοθέτης) και μια ανοιχτή πρόσκληση προς το Θάνατο, αφού ο σκηνοθέτης σίγουρα ενστερνίζεται την πεποίθηση του κεντρικού του ήρωα (ενός ηλικιωμένου συνταξιούχου καθηγητή, που οι πρώην μαθητές του τον επισκέπτονται και τον βοηθούν σε διάφορα προβλήματα) ότι δεν είναι ακόμα έτοιμος για την κάθοδο στον Άλλο Κόσμο. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας του, συνέχιζε μέχρι τελευταία στιγμή να κάνει σχέδια για άλλες ταινίες, ενώ η επιρροή του στο σύγχρονο σινεμά είναι τεράστια, καθώς οι πιο αντιφατικές ταινίες (από τους Outsiders του Coppola μέχρι τον Τελευταίο Σαμουράι με τον Tom Cruise επικαλούνται την παρουσία του ʽαυτοκράτοραʼ του ιαπωνικού κινηματογράφου.

Πηγή: astronkyttaron.heavenforum.org

Πιέρ Σιμόν Λαπλάς

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 23-03-2012 12:03:07 am | Αναδημοσίευση 23-03-2013 | από nskarmoutsos

Ο Πιέρ Σιμόν Λαπλάς (Pierre-Simon Laplace 23 Μαρτίου 1749 - 5 Μαρτίου 1827) ήταν Γάλλος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος. Οι μελέτες του πάνω στη μηχανική του αστρονομικού συστήματος έδωσαν τεράστια ώθηση στην έρευνα του διαστήματος.

Γεννήθηκε το 1749 στο Μπωμόν-αν-Ωζ (Beaumont-en-Auge), στη στρατιωτική σχολή του οποίου και σπούδασε με τη βοήθεια των συμπατριωτών του επειδή προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Σε ηλικία 18 ετών (1767) διορίστηκε καθηγητής των μαθηματικών στη στρατιωτική σχολή του Παρισιού. Άρχισε από τότε ακόμα να ασχολείται πολύ σοβαρά με την έρευνα και το 1773 παρουσιάζει πρότυπη μαθηματική εργασία επί διαφορικού λογισμού όπου και γίνεται μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας και πρόεδρος της επιτροπής οργάνωσης του Πολυτεχνείου. Εκλέχθηκε γερουσιαστής και αργότερα έφτασε μέχρι το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών όπου και ανακηρύχθηκε μέλος όλων των Ακαδημιών του κόσμου, πράγμα που πετύχαιναν ελάχιστοι. Το 1804 έλαβε τον τίτλο του κόμητα και το 1817 τον τίτλο του μαρκήσιου, μετά από την αποκατάσταση των Βουρβόνων. Πέθανε το 1827.

Συνέγραψε σειρά έργων που εξέδωσε αργότερα η γαλλική κυβέρνηση σε επτά τόμους και στη συνέχεια και η Ακαδημία των Επιστημών.

Εξέτασε πολλά θέματα που προβλημάτιζαν την εποχή του πάνω στην Ουράνια Μηχανική. Την ελλειπτική κίνηση των πλανητών, τις κινήσεις της Σελήνης, το σχήμα της Γης, τη μέθοδο για να βρεθεί η απόσταση του Ήλιου, τις τροχιές των πλανητών Δία και Κρόνου κλπ. Η θεωρία του για την κοσμογονία εκτίθεται μέσα από το έργο του «Έκθεση του συστήματος του κόσμου» που εξέδωσε το 1796. Σημειώνεται πως το έργο αυτό απανεκδόθηκε το 1824 μαζί με την «Ιστορία της Αστρονομίας».

Είναι επίσης αυτός που επινόησε την περίφημη εξίσωση Λαπλάς. Αν και ο μετασχηματισμός Λαπλάς ονομάζεται προς τιμή του Λαπλάς, (οποίος χρησιμοποίησε το μετασχηματισμό στην εργασία του για τη θεωρία πιθανοτήτων), ο μετασχηματισμός αυτός ανακαλύφθηκε αρχικά από τον Λεονάρτ Όϊλερ, τον Ελβετό μαθηματικό. Η μετατροπή Λαπλάς εμφανίζεται σε όλους τους κλάδους της μαθηματικής φυσικής.

Ο Δαίμονας του Λαπλάς

Ο Πιερ - Σιμόν Λαπλάς οραματίστηκε το 1814 το Δαίμονα του Λαπλάς, έναν υποθετικό δαίμονα που, αν γνώριζε την ακριβή θέση του κάθε ατόμου στο σύμπαν, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους νόμους του Νεύτωνα για να αποκαλύψει όλη την πορεία των κοσμικών γεγονότων, του παρελθόντος και του παρόντος: Αν θεωρηθεί για μια στιγμή ότι υπάρχει μια νοημοσύνη ικανή να κατανοήσει όλες τις δυνάμεις που κινητοποιούν τη φύση, καθώς και την αντίστοιχη κατάσταση των όντων που τη συνθέτουν, θα περιέκλειε στον ίδιο μαθηματικό τύπο τις κινήσεις των μεγαλύτερων ατόμων. Αφού γι αυτήν τίποτα δε θα ήταν αβέβαιο, το μέλλον, όπως ακριβώς και το παρελθόν, θα φάνταζε στα μάτια της ως παρόν.

Πηγή: el.wikipedia.org

Η «θερινή ώρα» και πώς καθιερώθηκε

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 22-03-2016 08:51:00 am | από nskarmoutsos

Η θερινή ώρα, που αρχίζει την Κυριακή 26 Μαρτίου 2017, δεν είναι και τόσο πρόσφατη επινόηση. Η αρχική ιδέα ανήκει στον Μπέντζαμιν Φράνκλιν, τον αμερικάνο φιλόσοφο, πολιτικό και εφευρέτη, μεταξύ άλλων, του αλεξικέραυνου και των διπλοεστιακών φακών.
Στο Παρίσι, όπου ήταν επί εννέα χρόνια πρεσβευτής των ΗΠΑ έγραψε το 1784 ένα άρθρο με τίτλο «Ένα οικονομικό σχέδιο για τον περιορισμό του κόστους φωτισμού» και το έστειλε στην εφημερίδα Journal de Paris. Ο Φράνκλιν υποστήριζε ότι οι Παριζιάνοι μπορούν «να περιορίσουν τη χρήση κεριών» και να έχουν την σχετική οικονομία, αφήνοντας το κρεβάτι τους νωρίτερα το πρωί, και να αρχίσουν την ήμερα τους «επωφελούμενοι της αυγής».
Πέρασαν όμως σχεδόν 120 χρόνια για να γίνει αποδεκτή η ιδέα του και να διατυπωθεί ο όρος «θερινή ώρα». Ήταν ένας Άγγλος, ο Γουίλιαμ Γουίλετ ο οποίος το 1902 κυκλοφόρησε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Το χαμένο φως της ημέρας» στο οποίο καλούσε τις Αρχές «να ξυπνούν τον κόσμο νωρίτερα, μετακινώντας τα ρολόγια των πόλεων» τους θερινούς μήνες. Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την εφαρμογή του μέτρου σε εθνική κλίμακα.
Ήταν η Γερμανία η οποία στην διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στις 30 Απριλίου 1916, υιοθέτησε και επέβαλε την θερινή ώρα, «κερδίζοντας» μια ώρα για λόγους οικονομίας. Περιορίζεται η κατανάλωση κάρβουνου και αυξάνει το απόθεμα για τις βιομηχανίες πολέμου, τόνιζε το υπουργείο Στρατιωτικών. Ακολούθησε η Αγγλία λίγες εβδομάδες αργότερα, για τους ίδιους λόγους. Ούτε η μια ούτε η άλλη διατήρησαν την θερινή ώρα με την λήξη του πολέμου το 1918, αν και την επανέφεραν 20 και πλέον χρόνια αργότερα.
Τον 19ο αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού η αλλαγή της ώρας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι δείκτες των ρολογιών δεν κινούνταν προς τα πίσω, έσπαγε ο μηχανισμός αν το επιχειρούσες, και έπρεπε να τους προχωρήσεις έντεκα ώρες για να βρεις τη θερινή ώρα. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με τα παμπάλαια ρολόγια -που όμως λειτουργούν θαυμάσια- σε πολλές εκκλησίες, δημαρχεία και κρατικά κτίρια του 18ου αιώνα και παλαιότερα σε χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.
Η πιο «γραφική» περίπτωση όμως είναι με τα ρολόγια της Βασιλικής Συλλογής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι περισσότερα από 900, το νεότερο ηλικίας 62 ετών και το παλαιότερα «άνω των 280», γράφει ο σχετικός Βασιλικός Οδηγός. Στο ανάκτορο του Γουίντσορ βρίσκονται 379 επιτραπέζια ρολόγια, άλλα 500 στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ και 89 στα ανάκτορα του Χόλιρουντ Χάους. Κάθε χρόνο, την Άνοιξη και το φθινόπωρο, όταν αρχίζει η χειμερινή ώρα, επιστρατεύονται καμιά δεκαριά υπάλληλοι και υπηρέτες στα ανάκτορα για να κινήσουν τους λεπτοδείκτες ώστε «να δείχνουν τη νέα, κανονική, ώρα» λέει ο επικεφαλής της υπηρεσίας ελέγχου βασιλικής συλλογής του Γουίντσορ. Είναι «έργο ευαισθησίας που θέλει (συνολικά) τουλάχιστον 50 ώρες προσοχής» αναφέρει.
Στην Ευρώπη, οι χώρες της ΕΕ καθώς και η Ελβετία και η Νορβηγία υιοθέτησαν την θερινή ώρα -από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου- στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 1986-2006 έγιναν πέντε αλλαγές στην ημερομηνία έναρξης, τελικά όμως κατέληξαν στις 30 Απριλίου ως ημερομηνία έναρξης της θερινής ώρας. Ισχύει και στον Καναδά. Δεν την εφαρμόζουν η Ρωσία, η Ισλανδία, η Γεωργία, η Αρμενία και η Λευκορωσία.
Δεν λείπουν, φυσικά, οι επικριτές της καθιέρωσης του «κινητού ωρολογίου». Υποστηρίζουν ότι το ξύπνημα πριν χαράξει η αυγή είναι επικίνδυνο για τα παιδιά που περπατούν ή μετακινούνται με οχήματα για να πάνε σχολείο και ότι η εξοικονόμηση ενέργειας είναι άνευ σημασίας αφού τα σπίτια, τα γραφεία κ.λπ. πρέπει να κρατήσουν ανοικτό τον κλιματισμό μια ώρα περισσότερο τα ζεστά βράδια. Δεν είχαν αποτέλεσμα οι παρατηρήσεις τους, ούτε καν στις ΗΠΑ όπου σε αρκετές Πολιτείες (Καλιφόρνια, Φλόριντα, Βερμόντ κ.α.) ήταν ...ευκαιρία να δημιουργηθούν «κινήματα» εναντίον της θερινής ώρας.

Πηγή: in.gr

Παγκόσμια Ημέρα Νερού: Σημαντική η κατασπατάληση υδάτινων πόρων στην Ελλάδα

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 22-03-2012 12:11:45 am | από nskarmoutsos

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό καθιερώθηκε στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ σχετικά με το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο της Βραζιλίας το 1992. Τη σχετική απόφαση πήρε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22 Δεκεμβρίου του 1992, που όρισε την 22α Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό.

Περισσότεροι από 48 στους εκατό Έλληνες δεν γνωρίζουν πόσο νερό καταναλώνουν, ενώ περίπου 19 στους εκατό εμφανίζονται να μη γνωρίζουν καν τι λογαριασμό πληρώνουν στις εταιρείες παροχής ύδατος.
Τα αποκαλυπτικά στοιχεία πανελλαδικής έρευνας του Δικτύου Μεσόγειος SOS, με τίτλο «Από-Τιμώντας το νερό» και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό, παρουσίασαν σε ειδική θεματική ημερίδα οι εκπρόσωποι του Δικτύου. Η έρευνα διεξήχθη σε δείγμα άνω των 1.600 πολιτών, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, κατά μέσο όρο.
Τα στοιχεία της έρευνας αποκάλυψαν, επίσης, σοβαρή έλλειψη ενημέρωσης και γνώσης περί το νερό σε σημαντικό ποσοστό πολιτών της ελληνικής κοινωνίας, πολίτες οι οποίοι ωστόσο, εμφανίστηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία θετικοί τόσο σε μία μικρή επιβάρυνση στον λογαριασμό τους, όσο και στη συμμετοχή τους στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για τη βελτίωση της ποιότητας του πολυτιμότερου αγαθού.
«Απλώς, παίρνουν τον λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ και δεν τους ενδιαφέρει τι πληρώνουν και τι καταναλώνουν» ανέφερε χαρακτηριστικά ο μαθηματικός Μανώλης Καραμολέγκος, σχολιάζοντας τα ευρήματα της έρευνας.
Ειδικότερα, 52,8% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν εφαρμόζουν μέτρα εξοικονόμησης νερού, κυρίως εξαιτίας της έλλειψης ενημέρωσης, γνώσης, χρόνου, καθώς επίσης και εξαιτίας τού κόστος εξοπλισμού.
Ποσοστό 72,3% δήλωσαν ότι δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι, ενώ αίσθηση προκάλεσε ότι πάνω από 54,3% απάντησαν ότι δεν γνωρίζουν από πού προέρχεται το νερό, όπως επίσης και ότι 54,8% θεωρούν ότι το νερό είναι ένας φυσικός πόρος σε επάρκεια. «Αυτό σημαίνει ότι η ευαισθητοποίηση σε θέματα νερού είναι μηδενική» σχολίασε ο κ. Καραμολέγκος.
Σε σχέση με την αντίληψη για την τιμή του νερού, σε ποσοστό 46,5% οι πολίτες θεωρούν ότι είναι ακριβό, ωστόσο η αποδοχή για κλιμακωτή χρέωση ανάλογα με τη σπατάλη του νερού φθάνει σε ποσοστό 66,3%.
Σύμφωνα πάντα με την έρευνα, οι Έλληνες καταναλωτές φαίνεται να αποδέχονται μικρή χρηματική επιβάρυνση σε ποσοστό της τάξης του 93,3%, αρκεί τα χρήματα να δαπανώνται για την αποκατάσταση βλαβών των δικτύων και διαρροών.

Ως «άριστη» ή «καλή» αξιολογούν την ποιότητα του νερού για πόση 85% περίπου των ερωτηθέντων, παρά το γεγονός ότι περισσότεροι από τους μισούς δήλωσαν ότι προτιμούν το εμφιαλωμένο.
Στη δε σπατάλη του νερού κυριαρχούν τα πλυντήρια ρούχων και πιάτων και η χρήση του ηλιακού θερμοσίφωνα. Έπονται τα μπόιλερ και οι ηλεκτρικοί θερμοσίφωνες.
Σε ότι αφορά την αξιολόγηση της κατανάλωσης σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του σπιτιού, η κατανάλωση στο μπάνιο και για το πλύσιμο των ρούχων και των πιάτων εμφανίστηκε πολύ αυξημένη, σε σχέση με την κουζίνα, την αυλή, τον κήπο και το πλύσιμο του αυτοκινήτου.
Τέλος, ποσοστό 92% θεωρούν το νερό φυσικό πόρο και κοινωνικό αγαθό, ενώ 90% επιθυμούν να συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για τη διαχείριση του νερού.
Στην παρέμβασή του ο ειδικός γραμματέας υδάτων, Ανδρέας Ανδρεαδάκης, ανέφερε ότι μία μικρή εξοικονόμηση στον αρδευτικό τομέα μπορεί να υπερκαλύψει τις υπάρχουσες ανάγκες. Αφού επισήμανε ότι η Αθήνα χρησιμοποιεί 80% των αποθεμάτων για οικιακή χρήση, τόνισε ότι «με μία συνετή χρήση μπορούμε να αρκεστούμε στα αποθέματα» επισημαίνοντας, ωστόσο, την ανάγκη για εξοικονόμηση της τάξης του 10%.
Ο κ. Ανδρεαδάκης ανέφερε ότι η έμφαση δίνεται στη διαχείριση της ζήτησης, ενώ σε σχέση με την τιμολογιακή πολιτική δήλωσε ότι «η οδηγία είναι στο να δίνεται κίνητρο για εξοικονόμηση».
Από την πλευρά του, ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ, Νικόλαος Μπάρδης, ανέφερε ότι έως σήμερα το κόστος κατ' άτομο είναι περίπου τρία ευρώ για την ύδρευση και την αποχέτευσή του και επισήμανε ότι «το τιμολόγιο της ΕΥΔΑΠ είναι πολύ χαμηλό και γι αυτό οι απλήρωτοι λογαριασμοί είναι κάτω από 1%». Διατύπωσε δε την άποψη ότι πρέπει να υπάρξει αλγόριθμος για την τιμή του νερού και τις αυξήσεις της κατανάλωσής του.
Ο δήμαρχος Λαρισαίων και αντιπρόεδρος της Ένωσης Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης Ελλάδας, Κωνσταντίνος Τζανακούλης, ανέφερε ότι 80% του νερού χρησιμοποιείται στη γεωργία και επισήμανε την ανάγκη διαπαιδαγώγησης της νέας γενιάς. Μίλησε μάλιστα για ευθύνες των γεωργών στο θέμα της κατασπατάλησης: «Η φράση "το νερό είναι δικό μου" πρέπει να εκλείψει από το λεξιλόγιο».
«Καλύτερη διαχείριση νερού σημαίνει κοινωνία λιγότερο ευαίσθητη σε φυσικές καταστροφές, ευκαιρίες για ανάπτυξη εξαγώγιμης τεχνογνωσίας, ευκαιρίες για νέες αγορές και εργασία» ανέφερε ο λέκτορας του ΕΜΠ, Χρήστος Μακρόπουλος.
Για την ανάγκη χάραξης οριζόντιας, κεντρικής πολιτικής για τα ύδατα και προσαρμογή της σε περιφερειακό επίπεδο, τον έλεγχο της εφαρμογής από δημόσιους φορείς και την ενεργοποίηση της τοπικής κοινωνίας, μίλησε η υπεύθυνη Πολιτικής του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, Ερμιόνη Φρεζούλη, τονίζοντας τον σημαντικό ρόλο τής διαπαιδαγώγησης των παιδιών και της ευαισθητοποίησης επαγγελματικών ομάδων.
Όπως γνωστοποίησε ο πρόεδρος του ΔΣ του Δικτύου, Ευάγγελος Κουκιάσας, για τα επόμενα δύο χρόνια στόχος τού Δικτύου είναι μία μεγάλη σειρά παρουσίασης πολιτικών και ενεργειών για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, ενώ πρότεινε την έναρξη ενός «ειλικρινούς και ουσιαστικού διαλόγου» καλώντας την πολιτεία, τους φορείς και τους πολίτες να αναλάβουν τις ευθύνες, που τους αναλογούν.

Πηγή: express.gr

ΓΙΟΧΑΝ ΒΟΛΦΓΚΑΝΓΚ ΦΟΝ ΓΚΑΙΤΕ (1749 - 1832)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 28-08-2011 12:02:08 am | Αναδημοσίευση 28-08-2012 | από nskarmoutsos

Ο κορυφαίος στην πυραμίδα της γερμανικής πεζογραφίας δραματουργός. Εκεί βρέθηκε μετά την ολοκλήρωση της δημιουργίας της ζωής του, του περίφημου «Φάουστ».

Ο Γκαίτε (28 Αυγούστου 1749 - 22 Μαρτίου 1832) γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη, σπούδασε νομικά αρχικά στη Λειψία και κατόπιν στο Στρασβούργο, όπου παρακολούθησε παράλληλα και σπουδές ιατρικής και φυτολογίας.

Στη γενέτειρά του αργότερα άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.

Το ταλέντο του στη λογοτεχνία είχε φανεί από την παιδική ηλικία, οπότε έγραψε τα πρώτα του ποιήματα. Η μητέρα του τον παρακινούσε να συνεχίσει και την τελική ώθηση του την έδωσε η γνωριμία του με την αρχαία ελληνική κουλτούρα, όταν ήρθε σε επαφή με το ελληνικό σχολείο της Λειψίας (συγκαταλέγεται εξάλλου στους σημαντικούς Ευρωπαίους διανοητές που στήριξαν δημόσια την Επανάσταση του 1821).

Κάποια εικαστικά έργα εμπότισαν την καλλιτεχνική του φλέβα, που, πάντως, διαπέρασε για πρώτη φορά την ευρωπαϊκή κουλτούρα με το μυθιστόρημα «Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερ», ένα σπαρακτικό ηθογράφημα με αφορμή την αυτοκτονία αδελφικού του φίλου από ερωτική απογοήτευση.

Ερωτευμένος και ο ίδιος είχε νωρίτερα γράψει πολλά ερωτικά τραγούδια. Η συλλογή «Καλωσόρισμα και αποχαιρετισμός» ξεχώρισε για το λυρισμό της.

Στη Βαϊμάρη αργότερα και ενώ εργαζόταν σαν υπουργός του Δουκάτου, συνέχισε να γράφει ερωτικά ποιήματα («Το νυχτερινό τραγούδι του οδοιπόρου», «Προς το Φεγγάρι», «Πάνω από όλες τις κορυφές») αλλά και θεατρικά έργα («Ιφιγένεια εν Ταύροι», «Τα αδέλφια»).

Η επαφή του με τη Ν. Ιταλία και την Αναγέννηση- γέννησαν δυο από τα καλύτερα έργα του, το «Ταξίδι στην Ιταλία» και την τραγωδία «Έγκμοντ». Νέοι συγγραφικοί σταθμοί του ήταν «Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ» και το επικό «Ερμάνος και Δωροθέα» μετά τη γνωριμία και τη φιλία του με τον Σίλερ στην Ιένα.

Η κορύφωση ήρθε με την αυτοβιογραφία του - «Ποίηση» - και φυσικά με τον «Φάουστ», που είναι η αριστουργηματική απεικόνιση της ψυχής του, καθώς είναι χωρισμένη στα δυο. Σε εκείνη που θέλει να μείνει στη γη και εκείνη που θέλει να πετάξει στον ουρανό...

Πηγή: ethnos.gr

Jean-Jacques Bolanz

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 21-03-2017 04:56:21 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. Ο Jean-Jacques Bolanz στη παραλία στα Λιλαίικα (photo N. Katrivesis)

Ο Ελβετός Jean-Jacques Bolanz (22.1.1940 - 29.10.2007) ήταν σπηλαιοδύτης με παγκόσμια αναγνώριση, ο οποίος έχασε την ζωή του τον Οκτώβριο του 2007 κατά τη διάρκεια εξερεύνησης του σπηλαίου στο «Μάτι» -Ανάβαλος- στα Λιλαίικα http://wikimapia.org/#lang=el&lat=37.455033&lon=22.748008&z=16&m=b, το σώμα του βρέθηκε από ομάδα δυτών σε 93 μέτρα βάθος, έχοντας εξερευνήσει το σπήλαιο σε βάθος 152 μέτρα.

Μια αναμνηστική πλάκα (φωτ. Νο 2), στη παραλία «Λιλαίικα» θυμίζει το πέρασμα του.

Νο 2. Αναμνηστική πλάκα στη παραλία στα Λιλαίικα

Νο 3. Το «Μάτι» -Ανάβαλος- στα Λιλαίικα

 

No 4. Το «Μάτι» -Ανάβαλος- στα Λιλαίικα

Το βίντεο που ακολουθεί είναι λίγο πριν την κατάδυση του στον Ανάβαλο στα «Λιλαίικα».

Προηγούμενες αναρτήσεις