Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

1944 – 1945 (1), ημερολόγιο Κυνουριάτη ομήρου σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 18-04-2013 06:53:53 pm | από nskarmoutsos

Σύνδεση με τα προηγούμενα

Κρατούμενοι σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας (φωτ. αρχείου)

Αρχίζει η αιχμαλωσία μας από της 27 Ιουνίου 1944 και τα γράφω, τώρα 21 Μαρτίου 1945 εν περιλήψει.

Παράλιο Άστρος – Κόρινθος

Εγώ ήμουν στο τηλέφωνο του χωριού, διότι μάθαμε πως από όλα τα σημεία του ορίζοντος έρχονταν Γερμανοί, αφού πλησίασαν βενζίνες (μικρά πλοιάρια) στο χωριό αποφάσισα και εγώ να φύγω όπως και όλοι οι άνδρες.

Αλλά επειδή εγώ δεν ήμουν ανακατεμένος πουθενά στην οργάνωση (Εθνική Αντίσταση) δεν είχα σκοπό να πάω μακριά, όπως πήγαιναν άλλοι, γι’ αυτό πήγα με τον Σταύρο, εξάδελφο μου, στου Κοράλλη το αμπέλι, στη μέση που είχε μία συκιά και ξαπλώσαμε. Ήταν αραποσίτια και μας έκρυβαν, αλλά σιγά σιγά μεταξύ μας παρακινηθήκαμε να πάμε για του Μπέλου (ταβέρνα), και φύγαμε για εκεί. Πιο πέρα βρήκαμε τον Χρήστο Καλλίτση και Χαρούλη Δαλιάνη και μας είπαν πως είχαν πάει στο Τσερένι (Κάτω Βέρβαινα) και τους έπιασαν οι Γερμανοί και τους έστειλαν στα σπίτια για να κανονίσουν συσσίτια, αλλά αυτοί την κοπάνισαν και έφυγαν με τρόπο πάλι για το Παράλιο Άστρος. Εκεί ήρθε και ο Νικόλαος Κωνσταντίνου (πατέρας του Γιάννη Κωνσταντίνου) καβάλα στο γαϊδουράκι, εκάτσαμε λίγο στου κουμπάρου μου Φούφα το κτήμα και κατόπιν ο Νίκος έφυγε για το Γήπεδο, ο Χρήστος και ο Χαρούλης προς το  καλυβάκι του Δασκολιά. Εγώ με τον Σταύρο πήγαμε πιο κάτω που έβαζε πατάτες ο κουνιάδος του Ηλίας Καραγιάννης ή Καραματζάνης και αφήσαμε λίγο ψωμί που είχαμε και φύγαμε για του Μπέλου.

Στου Μπέλου που πήγαμε βρήκαμε και άλλους πολλούς, όλο ανθρώπους που δεν ήταν στην οργάνωση και ελπίζαμε ότι, δεν διατρέχουμε κίνδυνο να μας κρατήσουν. Κάτσαμε αρκετή ώρα στην πλατάνα του Πάσχου αλλά κατόπιν μας έφεραν φαί και παρακινήθηκα από Χουτόπουλο και Τρυποσκούφη και πήγαμε στου Μπέλου να φάμε και να πιούμε και κρασί. Επήγαμε, αφού φάγαμε, αλλά κρασί δεν ήπιαμε διότι δεν είχε, είδαμε έναν Γερμανό που έρχονταν από το χωριό καβάλα, πήγαμε τον χαιρετήσαμε και τον ρωτήσαμε τι χρειάζεται και μας είπε ότι ήθελε φάγνες (ζωοτροφές) και ζώα, αλλά ταυτοχρόνως φάνηκαν δύο τρεις Γερμανοί να έρχονται κατ’ ευθείαν από το Τσερένι. Εμείς πάλι δεν πονιαστήκαμε να φύγουμε μακριά, αλλά πάλι καθίσαμε περίπου τριάντα άνδρες, ήρθαν και αυτοί μαζί και ένας Έλληνα Ταγματασφαλίτης μας συγκέντρωσε και μας διέταξαν να προχωρήσουμε για το Τσερένι. Αυτή τη στιγμή φάνηκε από την πλατάνα(του Πάσχου) ο Μιχάλης ο φωτογράφος, του πρότειναν το όπλο και τον διέταξαν να ακολουθήσει και αυτός. Επήγαμε στο Τσερένι, εκεί είδαμε πολλές κατασκηνώσεις Γερμανών. Μας πήγαν στον αξιωματικό και μας έκαναν έλεγχο στις ταυτότητες και άλλοι δεν είχαν. Μας τοποθέτησαν σε κάποιο μέρος και έβαλαν σκοπούς έναν Ταγματασφαλίτη και ένα Ιταλό, που είχαν πολλούς από αυτούς. Με το σουρούπωμα ήρθαν και κάλεσαν τον Αθανάσιο Κοντογιαννόπουλο (πατέρας του Στέλιου Κοντογιαννόπουλου), τον πήγαν στον αξιωματικό και άρχισε να τον ρωτάει πράγματα που του ήταν άγνωστα. Τελικώς άρχισαν να τον δέρνουν αλύπητα, τον έδεσαν και αφού τον έκαναν μαύρο, ετοίμαζαν και καλώδια (να τον κρεμάσουν), επήραν και το στεν (αυτόματο όπλο) στα χέρια έτοιμοι να τον σκοτώσουν…συνέχεια (σελίδες 1-19).

*Επεξηγήσεις: γαμπρός = Κώστας Δεδέας από το Τολό, Παπάκης = ιδιοκτήτης πλεούμενου από το Τολό.

Συνεχίζεται